Hakan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Klimayı açtığında burnuna gelen o hafif nemli ve küf kokulu hava var ya, işte o sesizce soluduğun zehrin, torpido gözünün arkasında çürüyen organik atıkların ve tıkanmış liflerin tam oradaki çığlığıdır... Mühendislerin milimetrik hesaplarla torpido altına sıkıştırdığı o beyaz dokusuz kağıt tabaka, aslında metal yığını içerisindeki insan hayatını koruyan en ince ama en zayıf halkadır; yani o küçük filtre nefes alıp verişimizin filtrelenmiş yalanıdır.
Hava akış yönü, yani o aerodinamik basınç vektörleri, kılcal liflerin arasına sıkışan mikro partiküllerle bozulduğunda, evaporatör yüzeyinde yoğuşan nem akışkan dinamiklerini altüst eder ve bu durum kabin içi sirkülasyonu tamamen felç eder. Havalandırma kanallarından süzülen polenler, egzoz gazının asbestli partikülleri ve PM2.5 değerindeki görünmez katı maddeler, o yetersiz kalan geçirgenlik katsayısı yüzünden doğrudan bronşlarımıza yerleşir... Aslında değişim periyodunu on bin kilometreden elli bin kilometreye çıkaran her sürücü, kendi akciğerlerini birer motor filtresi gibi feda ettiğinin farkında bile değildir.
Torpidonun o garip menteşelerini söküp o daracık boşluktan eski filtreyi çektiğinde eline bulaşan siyah toz, dış dünyadaki kirleticilerin tam tablosudur ve bu manzarayı gördükten sonra o direksiyona aynı rahatlıkla oturamazsın... Akış direnci arttıkça fan motorunun çektiği amper değeri yükselir, selenoid bobinler aşırı akımdan ısınır ve direnç tabakası yanarak o pahalı havalandırma ünitesini tamamen devre dışı bırakır.
Aktif karbon katmanının miligram hesabı azaltıldığı ucuz yan sanayi ürünleri, egzoz kokusunu zerre kadar filtrelemez; o yüzden orijinal parça maliyetinden kaçmak aslında biyolojik sağlığından tasarruf etmek demektir... O havalandırma peteklerinin derinliklerine yerleşen mantar sporları, her kontak çevirişinde doğrudan göz retinasına ve üst solunum yollarına saldırır.
Hava akış yönü, yani o aerodinamik basınç vektörleri, kılcal liflerin arasına sıkışan mikro partiküllerle bozulduğunda, evaporatör yüzeyinde yoğuşan nem akışkan dinamiklerini altüst eder ve bu durum kabin içi sirkülasyonu tamamen felç eder. Havalandırma kanallarından süzülen polenler, egzoz gazının asbestli partikülleri ve PM2.5 değerindeki görünmez katı maddeler, o yetersiz kalan geçirgenlik katsayısı yüzünden doğrudan bronşlarımıza yerleşir... Aslında değişim periyodunu on bin kilometreden elli bin kilometreye çıkaran her sürücü, kendi akciğerlerini birer motor filtresi gibi feda ettiğinin farkında bile değildir.
Torpidonun o garip menteşelerini söküp o daracık boşluktan eski filtreyi çektiğinde eline bulaşan siyah toz, dış dünyadaki kirleticilerin tam tablosudur ve bu manzarayı gördükten sonra o direksiyona aynı rahatlıkla oturamazsın... Akış direnci arttıkça fan motorunun çektiği amper değeri yükselir, selenoid bobinler aşırı akımdan ısınır ve direnç tabakası yanarak o pahalı havalandırma ünitesini tamamen devre dışı bırakır.
Aktif karbon katmanının miligram hesabı azaltıldığı ucuz yan sanayi ürünleri, egzoz kokusunu zerre kadar filtrelemez; o yüzden orijinal parça maliyetinden kaçmak aslında biyolojik sağlığından tasarruf etmek demektir... O havalandırma peteklerinin derinliklerine yerleşen mantar sporları, her kontak çevirişinde doğrudan göz retinasına ve üst solunum yollarına saldırır.
