Sami Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Kia Direksiyon Kutusu Arızaları
O direksiyonu çevirirken hissettiğin o garip boşluk, aslında sadece mekanik bir aşınmanın değil, asfaltın altından gelen sessiz bir çığlığın ta kendisidir; çünkü metal, yorulur. Yıllardır trafikte gördüğümüz, kasislerde can çekişen o kompakt Korelilerin ön takımları, bizim bu köstebek çukuru yollarımızda nihayet havlu atıyor. Sütun tipi EPS motorlarından hidrolik kutulara kadar uzanan o karmaşık mühendislik labirentinde, direksiyon dişlileri adeta isyan bayrağını açmış durumda. Hani bazen o dönüşlerde gelen tok bir tıkırtı vardır ya, işte o ses tam olarak bütçenin sarsılacağının müjdecisidir. Kimse kusura bakmasın ama servislerin "normaldir abi bunlar" diyerek geçiştirdiği o hafif sertleşmeler, yarın öbür gün otobanda aniden kilitlenen bir mekanizmanın habercisidir aslında...
Hidrolik destekli eski tip kutularda keçe patlatma hikayeleri bitmek bilmez; sabah garajdan çıkarken yerdeki o şüpheli kırmızı ya da yeşil damlalar, aslında direksiyon pompasının ve kutunun acil yardım çağrısından başka bir şey değildir. Yağın eksilmesiyle birlikte içerideki dişliler birbirini yemeğe başlar, sürtünmenin o acımasız müziği kulakları tırmalayan bir uğultuya dönüşür. Direksiyonu sağa sola kıvrılırken gösterdiği o inatçı direnç, sürücünün kollarına binerek bir kas hamallığına dönüşür. Pompa arızası mı yoksa kutunun içindeki teflon yatakların dağılması mı; bu sorunun cevabını ararken ustaların elindeki tornavidanın bıraktığı izler her şeyi anlatır. Ne yani, üç kuruşluk o plastik burçlar yüzünden tonlarca liralık revizyon masrafına mı katlanacağız şimdi?
İşin bir de modern elektronik cephesi var ki, orası adeta ayrı bir dram; direksiyon simidinin altındaki o minik sensörler arıza lambasını yaktığı an, bütün sürüş keyfiniz bir anda kabusa dönüşür. Yolda giderken kendi kendine sağa sola çeken, direksiyonu ortada tutabilmek için sürekli direnmek zorunda kaldığınız o asimetrik tepkiler, insanı adından soğutur. Kalibrasyon ayarları tutmaz, beyin sinyalleri karıştırır ve sonuçta ortaya tamir edilmesi anlaşılamaz bir elektrik arızası yığını çıkar. Hangi usta "ben bunu bilgisayara bağlar çözerim" diyorsa bence iki kere düşünmek lazım; çünkü bu iş yazılımdan ziyade mekanik hassasiyet gerektirir. Direksiyon kutusu boşluğu dediğin şey öyle sokaktaki dükkanda çekiçle düzeltilecek bir nane değildir...
Revizyon mu, yoksa doğrudan orijinal parça değişimi mi; işte asıl kördüğüm burada kopuyor ve herkes kendi bütçesine göre bir kefene sarılıyor. Çıkmacılardan alınan kutuların kaç kilometre devirdiğini kim bilebilir ki, belki de o da bir başka kazalı arabadan sökülüp buraya yamandı. Sıfır parça fiyatlarının ulaştığı o astronomik rakamlar karşısında, insan cebini yoklarken ister istemez derin bir "ah" çekiyor. Tamir takımlarıyla günü kurtarmaya çalışmak, patlamış bir su borusunu sakızla tıkamaya benziyor maalesef. Sonra ne mi oluyor? Altı ay sonra yine aynı yollarda, yine aynı tıkırtıyla baş başa kalıyorsun. Belki de en baştan paraya kıyıp, bu işin kitabına uygun şekilde orijinaline dönmek en mantıklı hamledir ama nerede o imkanlar...
O direksiyonu çevirirken hissettiğin o garip boşluk, aslında sadece mekanik bir aşınmanın değil, asfaltın altından gelen sessiz bir çığlığın ta kendisidir; çünkü metal, yorulur. Yıllardır trafikte gördüğümüz, kasislerde can çekişen o kompakt Korelilerin ön takımları, bizim bu köstebek çukuru yollarımızda nihayet havlu atıyor. Sütun tipi EPS motorlarından hidrolik kutulara kadar uzanan o karmaşık mühendislik labirentinde, direksiyon dişlileri adeta isyan bayrağını açmış durumda. Hani bazen o dönüşlerde gelen tok bir tıkırtı vardır ya, işte o ses tam olarak bütçenin sarsılacağının müjdecisidir. Kimse kusura bakmasın ama servislerin "normaldir abi bunlar" diyerek geçiştirdiği o hafif sertleşmeler, yarın öbür gün otobanda aniden kilitlenen bir mekanizmanın habercisidir aslında...
Hidrolik destekli eski tip kutularda keçe patlatma hikayeleri bitmek bilmez; sabah garajdan çıkarken yerdeki o şüpheli kırmızı ya da yeşil damlalar, aslında direksiyon pompasının ve kutunun acil yardım çağrısından başka bir şey değildir. Yağın eksilmesiyle birlikte içerideki dişliler birbirini yemeğe başlar, sürtünmenin o acımasız müziği kulakları tırmalayan bir uğultuya dönüşür. Direksiyonu sağa sola kıvrılırken gösterdiği o inatçı direnç, sürücünün kollarına binerek bir kas hamallığına dönüşür. Pompa arızası mı yoksa kutunun içindeki teflon yatakların dağılması mı; bu sorunun cevabını ararken ustaların elindeki tornavidanın bıraktığı izler her şeyi anlatır. Ne yani, üç kuruşluk o plastik burçlar yüzünden tonlarca liralık revizyon masrafına mı katlanacağız şimdi?
İşin bir de modern elektronik cephesi var ki, orası adeta ayrı bir dram; direksiyon simidinin altındaki o minik sensörler arıza lambasını yaktığı an, bütün sürüş keyfiniz bir anda kabusa dönüşür. Yolda giderken kendi kendine sağa sola çeken, direksiyonu ortada tutabilmek için sürekli direnmek zorunda kaldığınız o asimetrik tepkiler, insanı adından soğutur. Kalibrasyon ayarları tutmaz, beyin sinyalleri karıştırır ve sonuçta ortaya tamir edilmesi anlaşılamaz bir elektrik arızası yığını çıkar. Hangi usta "ben bunu bilgisayara bağlar çözerim" diyorsa bence iki kere düşünmek lazım; çünkü bu iş yazılımdan ziyade mekanik hassasiyet gerektirir. Direksiyon kutusu boşluğu dediğin şey öyle sokaktaki dükkanda çekiçle düzeltilecek bir nane değildir...
Revizyon mu, yoksa doğrudan orijinal parça değişimi mi; işte asıl kördüğüm burada kopuyor ve herkes kendi bütçesine göre bir kefene sarılıyor. Çıkmacılardan alınan kutuların kaç kilometre devirdiğini kim bilebilir ki, belki de o da bir başka kazalı arabadan sökülüp buraya yamandı. Sıfır parça fiyatlarının ulaştığı o astronomik rakamlar karşısında, insan cebini yoklarken ister istemez derin bir "ah" çekiyor. Tamir takımlarıyla günü kurtarmaya çalışmak, patlamış bir su borusunu sakızla tıkamaya benziyor maalesef. Sonra ne mi oluyor? Altı ay sonra yine aynı yollarda, yine aynı tıkırtıyla baş başa kalıyorsun. Belki de en baştan paraya kıyıp, bu işin kitabına uygun şekilde orijinaline dönmek en mantıklı hamledir ama nerede o imkanlar...
