Burak Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın kör ayazında kontağı çevirip o can sıkıcı sessizlikle ya da motorun homurdanıp bir türlü kendine gelememesiyle karşılaşmak... İnsanın bütün neşesini anında kaçırır. Marş basıyor ama makine bir türlü ateşleme yapmıyor; o tıkırtılar kulakta çınlarken akıldan bin türlü senaryo geçiyor tabii. Eski garaj günlerinden hatırlarım, bu tarz inatlaşmalar genelde en acele edilecek günlerde insanı bulur.
Yakıt sistemindeki o minik basınç kaybı mevzusu, tam bir gizli saklı işler bunlarda. Pompa durduğu yerde mazotu ya da benzinliği geri kaçırıyor sanki, sabah borular bomboş kalıyor. Sen marşa basıyorsun ama o, önce yolları doldurmaya çalışıyor zavallı... Sonra da uykulu bir şoför gibi nazlana nazlana kendine geliyor işte.
Akü zayıflamıştır belki diye düşünüyor insan ilk başta ama göstergeler ışıl ışıl yanarken o marşın ağır dönemesi başka bir şeyin habercisi. Ateşleme bobinleri mi üşüdü yoksa bujiler mi ömrünü doldurdu... Kim bilir, belki de o enjektörlerden biri damlatıyor gece boyunca, silindir boğuluyor sabaha karşı. Hani uykusunu alamamış çocuk gibi öksüre üsküre çalışması hep o yüzden.
Servis yollarında geçen ömürler insana parça değiştirmeyi değil, dinlemeyi öğretir aslında. Bilgisayara bağlayıp "şu arıza kodu" demek kolay da, usta adam kaputu açar ve o kokuyu içine çeker önce. Her arızanın kendine has bir lisanı vardır çünkü... Kimi rölantide belli eder kendini, kimi de işte böyle ilk çalıştırma anındaki o inatçı duruşuyla.
Filtreleri atlıyoruz genelde, mazot filtresi su yapmış ya da tıkanmış olmasın sakın? Yakıt akmayınca motor ne yapsın garibim, havayla mı çalışacak sanki... Değiştirmek lazım bazen ucuza kaçmadan, erteledikçe masraf katlanıyor çünkü. Sonra o sabahları yaşanan stres yok mu, insanı yaşlandırmaya yeter de artar bile.
Günün birinde yine böyle bir sabah, kontağı tuttuğum gibi bırakmamla motorun o pürüzsüz hırıltıyla uyanması bir oldu... Usta elinin değdiği belliydi tabii, küçük bir müşür değişmiş meğer bütün mesele o imiş. İnsan ne kadar bilirse bilsin, o deneyimli gözün gördüğünü kendi göremiyor bazen. Neyse, yola çıkmadan önce iki saniye beklemek lazım belki de, ya da bilemiyorum işte...
Yakıt sistemindeki o minik basınç kaybı mevzusu, tam bir gizli saklı işler bunlarda. Pompa durduğu yerde mazotu ya da benzinliği geri kaçırıyor sanki, sabah borular bomboş kalıyor. Sen marşa basıyorsun ama o, önce yolları doldurmaya çalışıyor zavallı... Sonra da uykulu bir şoför gibi nazlana nazlana kendine geliyor işte.
Akü zayıflamıştır belki diye düşünüyor insan ilk başta ama göstergeler ışıl ışıl yanarken o marşın ağır dönemesi başka bir şeyin habercisi. Ateşleme bobinleri mi üşüdü yoksa bujiler mi ömrünü doldurdu... Kim bilir, belki de o enjektörlerden biri damlatıyor gece boyunca, silindir boğuluyor sabaha karşı. Hani uykusunu alamamış çocuk gibi öksüre üsküre çalışması hep o yüzden.
Servis yollarında geçen ömürler insana parça değiştirmeyi değil, dinlemeyi öğretir aslında. Bilgisayara bağlayıp "şu arıza kodu" demek kolay da, usta adam kaputu açar ve o kokuyu içine çeker önce. Her arızanın kendine has bir lisanı vardır çünkü... Kimi rölantide belli eder kendini, kimi de işte böyle ilk çalıştırma anındaki o inatçı duruşuyla.
Filtreleri atlıyoruz genelde, mazot filtresi su yapmış ya da tıkanmış olmasın sakın? Yakıt akmayınca motor ne yapsın garibim, havayla mı çalışacak sanki... Değiştirmek lazım bazen ucuza kaçmadan, erteledikçe masraf katlanıyor çünkü. Sonra o sabahları yaşanan stres yok mu, insanı yaşlandırmaya yeter de artar bile.
Günün birinde yine böyle bir sabah, kontağı tuttuğum gibi bırakmamla motorun o pürüzsüz hırıltıyla uyanması bir oldu... Usta elinin değdiği belliydi tabii, küçük bir müşür değişmiş meğer bütün mesele o imiş. İnsan ne kadar bilirse bilsin, o deneyimli gözün gördüğünü kendi göremiyor bazen. Neyse, yola çıkmadan önce iki saniye beklemek lazım belki de, ya da bilemiyorum işte...
