Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Çocuklarda ilk göz muayenesi aslında onlar daha dünyaya ayak basar basmaz, hatta hastaneden taburcu olmadan evvel neonatologlar tarafından şöyle bir yoklanarak başlar ama o işin resmiyeti yoktur pek.
Bebek üçünü doldurup dördüncü ayına merdiven dayadığında, anne babanın gözünün içine şöyle bi' manalı manalı bakıp bakmadığına, annenin yüzünü tanıyıp tanıyamadığına dikkat etmek şarttır yoksa iş işten geçer.
Okul öncesi döneme gelindiğinde, yani çocuk üç beş yaş aralığına sıkıştığında, hiçbir şikayeti olmasa bile adam gibi bir göz doktorunun koltuğuna oturup o harfleri ya da resimleri uzaktan uzağa okuması gerekir vallahi billahi şarttır.
Göz kayması dediğimiz bela öyle dışarıdan her zaman günde beş vakit bağırmaz, bazen yorgunluk anlarında kendini belli eder bazen de hiç çaktırmadan içeriden içeriden sinsice ilerler.
Televizyonun dibine bellerini bükerek oturan minikler, kitabı defteri burunlarının ucuna kadar sokan kuzular aslında bize "bende bir şeyler ters gidiyor" diye bas bas bağırıyordur da biz büyükler anlamıyoruz işte.
Okul çağında tahtayı göremeyen çocuk arka sıralardan öne doğru kaymaya başlarken notları da düşer, halbuki tek suçlu belki de o an için sadece bir numara miyopluktur ya da baş ağrısıdır.
Erken teşhis denen o sihirli kelime var ya, işte o, ileride göz tembelliği gibi can sıkıcı durumların kapısını baştan kapatır ve çocuğun tüm hayat kalitesini tek kalemde kurtarır.
Bebeklikten ergenliğe uzanan o deli dolu yıllarda miniklerin gözleri her yıl düzenli olarak elden geçmeli, doktor amcanın veya teyzenin lambası altında şöyle bir incelenmelidir.
Bebek üçünü doldurup dördüncü ayına merdiven dayadığında, anne babanın gözünün içine şöyle bi' manalı manalı bakıp bakmadığına, annenin yüzünü tanıyıp tanıyamadığına dikkat etmek şarttır yoksa iş işten geçer.
Okul öncesi döneme gelindiğinde, yani çocuk üç beş yaş aralığına sıkıştığında, hiçbir şikayeti olmasa bile adam gibi bir göz doktorunun koltuğuna oturup o harfleri ya da resimleri uzaktan uzağa okuması gerekir vallahi billahi şarttır.
Göz kayması dediğimiz bela öyle dışarıdan her zaman günde beş vakit bağırmaz, bazen yorgunluk anlarında kendini belli eder bazen de hiç çaktırmadan içeriden içeriden sinsice ilerler.
Televizyonun dibine bellerini bükerek oturan minikler, kitabı defteri burunlarının ucuna kadar sokan kuzular aslında bize "bende bir şeyler ters gidiyor" diye bas bas bağırıyordur da biz büyükler anlamıyoruz işte.
Okul çağında tahtayı göremeyen çocuk arka sıralardan öne doğru kaymaya başlarken notları da düşer, halbuki tek suçlu belki de o an için sadece bir numara miyopluktur ya da baş ağrısıdır.
Erken teşhis denen o sihirli kelime var ya, işte o, ileride göz tembelliği gibi can sıkıcı durumların kapısını baştan kapatır ve çocuğun tüm hayat kalitesini tek kalemde kurtarır.
Bebeklikten ergenliğe uzanan o deli dolu yıllarda miniklerin gözleri her yıl düzenli olarak elden geçmeli, doktor amcanın veya teyzenin lambası altında şöyle bir incelenmelidir.
