Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
O kütürdeyen kemik sesinin ardında yatan o derin sızıyı bilirsiniz; hani insanı hayattan soğutan, başını sağa sola çevirirken dünyayı dar eden o lanet olası his... Boyun ağrısı dediğimiz şey aslında sadece bir kas sıkışması değil, modern hayatın omurgamıza kestiği ağır bir faturadır. Servikal vertebra adı verilen o yedi küçük kemiğin arasındaki disklerin, üzerine binen yük yüzünden isyan etmesidir bu. Gün boyu o küçücük ekranlara bakarken başımızın öne doğru yaptığı her derecelik eğim, boyun omurlarına binen basıncı katlayarak artırıyor. Vallahi billahi bazen insan kendi vücuduna ettiği eziyeti fark edince dehşete düşüyor.
Kasların o kaskatı kesilen, dokunduğunda taş gibi hissettiren o tetik noktaları yok mu, işte tüm mesele aslında miyofasiyal ağrı sendromunda gizli. Spazm geçiren lifler kan akışını kesiyor, dokular oksijensiz kalıyor ve sonra gelsin o bitmek bilmeyen, insanı uykusundan uyandıran zonklamalar... Sürekli aynı pozisyonda kalmaktan yorulan trapez kası bir süre sonra "benden bu kadar" deyip kasılıveriyor. Ne yapsın o da haklı, saatlerce bilgisayar başında heykel gibi oturursan olacağı bu abi ya. Bir nefes alıp omuzları aşağı indirmek, kasların boyunu uzatmak bu kadar mı zor?
Boyun fıtığı denilen o korkulu rüya, yani servikal disk hernisi, aslında o esnek yastıkçıkların yerinden fırlayıp sinirlere acımasızca baskı yapmasıyla başlar. Sadece boyunda kalmaz bu sızı; omuzdan başlar, kürek kemiğinin arkasından süzülüp parmak uçlarına kadar elektrik gibi çarpar insanı. Sinir kökü sıkıştıkça kolunda derman kalmaz insanın, elindeki bardağı tutamaz olursun bazen... O an anlarsın ki o küçük kıkırdak doku aslında hayat kalitenin tam merkezindeymiş. Kendine acımayı bırakıp o boynu dik tutmayı öğrenmek gerek ama iş işten geçtikten sonra...
Psikolojik baskı, stres ve anksiyete nasıl oluyor da bedeni bu denli fiziksel bir mengene gibi sıkıştırabiliyor, hiç düşündünüz mü? Beyin tehlike sezdikçe kortizol salgılıyor, bu da gidip en zayıf bulduğu kas grubunu, yani boyun ve omuz çevresini adeta bir zırh gibi kilitliyor. Duygusal yüklerimiz, halledilememiş meselelerimiz, o öfke patlamaları sanki boynumuzun arkasında bir taş olmuş oturmuş gibi... İnsan ruhu daralınca bedeni de büzüşüyor, omurga içine kapanıyor sanki. Strese bağlı kas kasılmalarını hafife almamak lazım, çünkü ruhun feryadı en çok oradan duyuluyor.
Gece yatarken seçtiğin o yastığın yüksekliği, o çok rahat ettiğini sandığın yumuşacık koltuğun köşesi aslında boyun düzleşmesinin en büyük davetiyesidir. Servikal lordoz, yani o boynun doğal C harfi şeklindeki kıvrımı kaybolup düz bir çizgi halini aldığında, başın ağırlığı taşıyamaz hale gelir o incecik bağlar. Sürekli arkaya doğru gerilen, anatomik yapısı bozulan bağ dokuları bir süre sonra kronik mikroyırtıklarla pes eder. Yatış pozisyonunu değiştirmek, o boyun çukurunu destekleyen doğru dürüst bir ortopedik yastığa geçmek bu kadar mı zor gerçekten?
Kasların o kaskatı kesilen, dokunduğunda taş gibi hissettiren o tetik noktaları yok mu, işte tüm mesele aslında miyofasiyal ağrı sendromunda gizli. Spazm geçiren lifler kan akışını kesiyor, dokular oksijensiz kalıyor ve sonra gelsin o bitmek bilmeyen, insanı uykusundan uyandıran zonklamalar... Sürekli aynı pozisyonda kalmaktan yorulan trapez kası bir süre sonra "benden bu kadar" deyip kasılıveriyor. Ne yapsın o da haklı, saatlerce bilgisayar başında heykel gibi oturursan olacağı bu abi ya. Bir nefes alıp omuzları aşağı indirmek, kasların boyunu uzatmak bu kadar mı zor?
Boyun fıtığı denilen o korkulu rüya, yani servikal disk hernisi, aslında o esnek yastıkçıkların yerinden fırlayıp sinirlere acımasızca baskı yapmasıyla başlar. Sadece boyunda kalmaz bu sızı; omuzdan başlar, kürek kemiğinin arkasından süzülüp parmak uçlarına kadar elektrik gibi çarpar insanı. Sinir kökü sıkıştıkça kolunda derman kalmaz insanın, elindeki bardağı tutamaz olursun bazen... O an anlarsın ki o küçük kıkırdak doku aslında hayat kalitenin tam merkezindeymiş. Kendine acımayı bırakıp o boynu dik tutmayı öğrenmek gerek ama iş işten geçtikten sonra...
Psikolojik baskı, stres ve anksiyete nasıl oluyor da bedeni bu denli fiziksel bir mengene gibi sıkıştırabiliyor, hiç düşündünüz mü? Beyin tehlike sezdikçe kortizol salgılıyor, bu da gidip en zayıf bulduğu kas grubunu, yani boyun ve omuz çevresini adeta bir zırh gibi kilitliyor. Duygusal yüklerimiz, halledilememiş meselelerimiz, o öfke patlamaları sanki boynumuzun arkasında bir taş olmuş oturmuş gibi... İnsan ruhu daralınca bedeni de büzüşüyor, omurga içine kapanıyor sanki. Strese bağlı kas kasılmalarını hafife almamak lazım, çünkü ruhun feryadı en çok oradan duyuluyor.
Gece yatarken seçtiğin o yastığın yüksekliği, o çok rahat ettiğini sandığın yumuşacık koltuğun köşesi aslında boyun düzleşmesinin en büyük davetiyesidir. Servikal lordoz, yani o boynun doğal C harfi şeklindeki kıvrımı kaybolup düz bir çizgi halini aldığında, başın ağırlığı taşıyamaz hale gelir o incecik bağlar. Sürekli arkaya doğru gerilen, anatomik yapısı bozulan bağ dokuları bir süre sonra kronik mikroyırtıklarla pes eder. Yatış pozisyonunu değiştirmek, o boyun çukurunu destekleyen doğru dürüst bir ortopedik yastığa geçmek bu kadar mı zor gerçekten?
