Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarını adliyelerin, oto sanayilerin tozlu yollarında, kaporta sesleri arasında geçirmiş eski bir gazetecinin defterinden düşenler bazen insanı hayatın gerçeğiyle yüzleştirir. Sabahın köründe marşa basarsın, o metalik tıkırtı gelir ya hani, işte o an bütün planlar altüst olur; o motor çalışmaz. Tamirci tezgahına uzanan parça masraftan başka bir şey değildir artık. Sıfır orijinal parçaların bugünkü ateş pahası durumu ortadayken insan o çıkma parçalara mecbur mu kalıyor yoksa bile bile lades mi deniyor, işte asıl mesele burada düğümleniyor.
Kimi zaman kazalı bir araçtan sökülüp alınan, kimi zaman da ömrünü tamamlamamış bir motorun kalıntısı olan o çıkma marş motoru tezgahta öylece durur. Üzerindeki yağ lekesi, toz tabakası ve o metal kokusu adeta ben hala çalışıyorum diye bağırır. Tabii dışarıdan bakıldığında parıl parıl parıldayan sıfır kutulu malın yerini tutmaz ama cüzdan delindiğinde insan o eski parçanın kadrine sığınmak zorunda kalır... Aslında bir nevi kumar bu, tutarsa ne ala, tutmazsa yine yolda kalırsın.
Sanayi esnafı tecrübesiyle yaklaşır olaya; "Usta bu orijinal, alman malı, sök tak bin git" derken yüzündeki opiyemist tebessüm bazen güven verir bazen de kuşku uyandırır. Güvenmek istersin çünkü bütçe el vermez yenisine, el mahkumdur insan. Kömürleri bitmiş mi, kollektörü aşınmış mı diye parça sökülüp masaya yatırıldığında, o metal yığınının aslında ne kadar hassas bir kalp taşıdığı net bir şekilde görülür. Hangi çıkma parça gerçekten az kullanılmış, hangisi hurdaya ayrılmayı hak etmiş, bunu ancak yılların tornacısı anlar...
Risk almayı sevmeyenler için çıkma parça adeta bir cehennem azabıdır; çünkü ne zaman arıza yapacağı asla kestirilemez. Yolda bırakma ihtimali her daim o omurganın üzerindedir ve o stres insanı bitirir. Belki de garantisi olmayan bir demir parçasına para bağlamak mantıksızlığın dik alasıdır ama hayat şartları insanı mantıktan uzaklaştırıp pratik çözümlere mecbur bırakıyor işte... O yüzden kimisi sıfırdan şaşmazken kimisi de bu çıkma pazarının daimi müdavimi olur.
Kimi zaman kazalı bir araçtan sökülüp alınan, kimi zaman da ömrünü tamamlamamış bir motorun kalıntısı olan o çıkma marş motoru tezgahta öylece durur. Üzerindeki yağ lekesi, toz tabakası ve o metal kokusu adeta ben hala çalışıyorum diye bağırır. Tabii dışarıdan bakıldığında parıl parıl parıldayan sıfır kutulu malın yerini tutmaz ama cüzdan delindiğinde insan o eski parçanın kadrine sığınmak zorunda kalır... Aslında bir nevi kumar bu, tutarsa ne ala, tutmazsa yine yolda kalırsın.
Sanayi esnafı tecrübesiyle yaklaşır olaya; "Usta bu orijinal, alman malı, sök tak bin git" derken yüzündeki opiyemist tebessüm bazen güven verir bazen de kuşku uyandırır. Güvenmek istersin çünkü bütçe el vermez yenisine, el mahkumdur insan. Kömürleri bitmiş mi, kollektörü aşınmış mı diye parça sökülüp masaya yatırıldığında, o metal yığınının aslında ne kadar hassas bir kalp taşıdığı net bir şekilde görülür. Hangi çıkma parça gerçekten az kullanılmış, hangisi hurdaya ayrılmayı hak etmiş, bunu ancak yılların tornacısı anlar...
Risk almayı sevmeyenler için çıkma parça adeta bir cehennem azabıdır; çünkü ne zaman arıza yapacağı asla kestirilemez. Yolda bırakma ihtimali her daim o omurganın üzerindedir ve o stres insanı bitirir. Belki de garantisi olmayan bir demir parçasına para bağlamak mantıksızlığın dik alasıdır ama hayat şartları insanı mantıktan uzaklaştırıp pratik çözümlere mecbur bırakıyor işte... O yüzden kimisi sıfırdan şaşmazken kimisi de bu çıkma pazarının daimi müdavimi olur.
