Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Direksiyonun başında yoldasınız, birden gösterge panelinde o korkulan turuncu ışık yanıp sönüyor ve bütün sürüş keyfiniz bir anda uçuveriyor; sanki Alman mühendisliği size fısıldamak yerine yüzünüze soğuk su çarpıyor.
Kilometrelerce öteden sizi takip eden o görünmez gözler, yani binbir emekle yerleştirilen hassas algılayıcılar bazen küçük bir toz tanesine yenik düşüyor ve bütün mekanizmayı adeta kilitliyor... neden böyle oluyor acaba, hiç düşündünüz mü?
Asfaltın üzerindeki en ufak bir sarsıntıyı bile hesaplayan bu Alman harikası makineler, aslında ne kadar akıllıysalar o kadar da nazlılar; çünkü en ufak bir voltaj dalgalanmasında bile beyin adeta şoke oluyor ve size arıza lambalarıyla adeta göz kırpıyor.
Sanayide usta koltuğuna oturduğunuzda ilk duyduğunuz cümle genellikle "abi bunlarda sensör hassasiyeti çok yüksek" olur ki, bu da aslında Alman mühendisliğinin bizim zorlu yol şartlarımızla imtihanından başka bir şey değildir... ne garip değil mi?
Park sensöründen oksijen algılayıcısına kadar her parça birbirine görünmez ağlarla bağlıyken, tek bir tanesinin bile kablosu oksitlendiğinde bütün orkestra akortsuz çalmaya başlıyor ve siz kendinizi bir anda karmaşık hata kodlarının arasında buluyorsunuz.
Belki de en iyisi, gösterge panelindeki o küçük ikazları düşman değil de arabanın sizinle konuşma çabası olarak görmek; ne dersiniz, biraz kulak vermenin vakti gelmedi mi?
Kilometrelerce öteden sizi takip eden o görünmez gözler, yani binbir emekle yerleştirilen hassas algılayıcılar bazen küçük bir toz tanesine yenik düşüyor ve bütün mekanizmayı adeta kilitliyor... neden böyle oluyor acaba, hiç düşündünüz mü?
Asfaltın üzerindeki en ufak bir sarsıntıyı bile hesaplayan bu Alman harikası makineler, aslında ne kadar akıllıysalar o kadar da nazlılar; çünkü en ufak bir voltaj dalgalanmasında bile beyin adeta şoke oluyor ve size arıza lambalarıyla adeta göz kırpıyor.
Sanayide usta koltuğuna oturduğunuzda ilk duyduğunuz cümle genellikle "abi bunlarda sensör hassasiyeti çok yüksek" olur ki, bu da aslında Alman mühendisliğinin bizim zorlu yol şartlarımızla imtihanından başka bir şey değildir... ne garip değil mi?
Park sensöründen oksijen algılayıcısına kadar her parça birbirine görünmez ağlarla bağlıyken, tek bir tanesinin bile kablosu oksitlendiğinde bütün orkestra akortsuz çalmaya başlıyor ve siz kendinizi bir anda karmaşık hata kodlarının arasında buluyorsunuz.
Belki de en iyisi, gösterge panelindeki o küçük ikazları düşman değil de arabanın sizinle konuşma çabası olarak görmek; ne dersiniz, biraz kulak vermenin vakti gelmedi mi?
