Hakan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın o keskin ayazında garaja inip kontağı çevirdiğinde motorun o isteksiz ve uzayan homurtusu içini cız ettirir, değil mi; işte o an aslında alman mühendisliğinin bile kış şartları karşısında bazen nasıl bocalayabildiğini anlarsın. Dondurucu soğuklar sadece senin enerjini tüketmez, kaputun altındaki karmaşık mekanizmayı da derinden sarsar ve özellikle akünün içindeki kimyasal reaksiyonlar yavaşlayarak o ilk hamle için gereken gücü adeta buharlaştırır. Akü bitik ya da zayıfsa marş motoru döner ama motor bir türlü o beklenen hayat öpücüğünü alamaz, çünkü yakıtın o dondurucu metal duvarlar arasında buharlaşıp ateşlenmesi o kadar da kolay değildir. Aslında bu sadece basit bir enerji kaybı meselesi değil, motorun her bir parçasının sabaha uyanırken çektiği minik bir çile gibidir...
Bazen sorunun kaynağı o kadar alakasız bir yerde saklanır ki insan akıl sır erdiremez; mesela marş basarken gösterge panelindeki ışıkların hafiften bayılması sana akünün artık yolun sonuna geldiğini fısıldar ama o fısıltıyı kaçırırsın. Kalınlaşan motor yağı, buz tutmuş yakıt hatları veya ateşleme bobinlerindeki ufak bir nem bile o sabahki kabusun başrolünü oynayabilir, ki zaten alman arabaları hassas ruhludur bilirsin. Isıtma bujileri dizel motorlarda görevini tam yapmadığında o marş süresi uzar da uzar, sen de direksiyonda eli ayağı buz kesilmiş halde toza dönmüş umutlarla marş basmaya devam edersin. Tekrar etmek gerekirse, marş basarken duyduğun o garip ve yavaş tıkırtılar asla tesadüf değildir, motor sana açıkça üşüdüğünü ve yardım istediğini söyler...
Peki bu inatçı çalışmama krizini her sabah yaşamamak için tam olarak ne yapmak gerekir, tabii ki önce o akünün kutup başlarındaki minik oksitlenmeleri temizleyerek işe başlamalı insan. Kış gelmeden yapılan ufak bir antifriz ve yağ kontrolü, o demir yığınının sabahları hayata dönmesini inanılmaz derecede kolaylaştırır; nitekim motorun damarlarındaki akışkanlık ne kadar rahatsa, o ilk çalıştırma anı da o kadar az sancılı olur. Kaliteli yakıt seçmek ve depoyu yarının altında tutmamak da içerideki nemin donmasını engeller, böylece sabahları marş bastığında motor neredeyse tek seferde rölantiye oturur. Aslında her şey o küçük ve rutin önlemleri üşenmeden zamanında almakla çözülür, yoksa kış gününün ortasında yolda kalmak gerçekten hiç çekilmez...
Bazen sorunun kaynağı o kadar alakasız bir yerde saklanır ki insan akıl sır erdiremez; mesela marş basarken gösterge panelindeki ışıkların hafiften bayılması sana akünün artık yolun sonuna geldiğini fısıldar ama o fısıltıyı kaçırırsın. Kalınlaşan motor yağı, buz tutmuş yakıt hatları veya ateşleme bobinlerindeki ufak bir nem bile o sabahki kabusun başrolünü oynayabilir, ki zaten alman arabaları hassas ruhludur bilirsin. Isıtma bujileri dizel motorlarda görevini tam yapmadığında o marş süresi uzar da uzar, sen de direksiyonda eli ayağı buz kesilmiş halde toza dönmüş umutlarla marş basmaya devam edersin. Tekrar etmek gerekirse, marş basarken duyduğun o garip ve yavaş tıkırtılar asla tesadüf değildir, motor sana açıkça üşüdüğünü ve yardım istediğini söyler...
Peki bu inatçı çalışmama krizini her sabah yaşamamak için tam olarak ne yapmak gerekir, tabii ki önce o akünün kutup başlarındaki minik oksitlenmeleri temizleyerek işe başlamalı insan. Kış gelmeden yapılan ufak bir antifriz ve yağ kontrolü, o demir yığınının sabahları hayata dönmesini inanılmaz derecede kolaylaştırır; nitekim motorun damarlarındaki akışkanlık ne kadar rahatsa, o ilk çalıştırma anı da o kadar az sancılı olur. Kaliteli yakıt seçmek ve depoyu yarının altında tutmamak da içerideki nemin donmasını engeller, böylece sabahları marş bastığında motor neredeyse tek seferde rölantiye oturur. Aslında her şey o küçük ve rutin önlemleri üşenmeden zamanında almakla çözülür, yoksa kış gününün ortasında yolda kalmak gerçekten hiç çekilmez...
