Ayhan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Ziftli yollardan geçerken o tıkırtıların kulak zihnimi tırmalaması boşuna değil; alt takım dediğimiz o metal karmaşa tam bir domino taşı gibidir. Bir uçta sönümleme görevini unutmuş patlak bir amortisör varken, diğer uçta sabırla hidrolik basıncı dengelemeye çalışan direksiyon kutusunun sessizce feleği şaşar.
Rotiller, viraj demirleri ve kule takozları bu ortaklığın en sadık bekçileridir ama yükü hep en önde çeken zavallı mil bilyeleri taşır bütün ağırlığı. Piston keçelerinden sızan o siyah yağ damlaları sadece yola dökülen bir leke değil, koca bir mekanik sadakatsizliğin en ucuz delilidir aslında.
Asfaltın o hain çukurlarına her inip çıkışta, yayın ememediği o kinetik darbe doğrudan direksiyon dişlilerine bodoslama dalıyor... Sonra ne mi oluyor? Kutunun içindeki o narin kremayer dişlisi yavaş yavaş sıyırıyor kendini, boşluk yapıyor, direksiyonu sağa sola çevirirken o garip lastik sürtünmesi hissi de oradan geliyor zaten.
Dönüşlerdeki o hafif gecikme hissini sakın sıradan bir rot ayarı bozukluğu sanma, çünkü içerideki mafsallar artık metal yorgunluğundan bıkmış durumda. Kim derdi ki çamurluğun içindeki o zavallı yay baskı elemanı, kabinin içindeki o hidrolik pompanın ömrünü bu kadar çabuk tüketebilsin?
Usta eller lifte kaldırdığında arabayı, körüklerin halini görünce insan bi durup düşünüyor; o sarsıntılar sadece lastiği yer bitirir sanıyorduk oysa kutunun dişlileri de bu gidişattan nasibini alıyormuş meğer. Değiştir gitsin diyemezsin işte, her parça birbirine öyle bir düğümlenmiş ki biri aksayınca diğeri sessizce teslim bayrağını çekiyor.
Direksiyonu her kıvırışta o hissedilen tıkırtı aslında kancayı atmıştır çoktan hidrolik kutusunun kalbine. O yüzden "idare eder" dediğin o eski amortisör, bir gün gelir direksiyon kutusunu komple kucak kucağa sanayiye taşır adamı, benden söylemesi.
Rotiller, viraj demirleri ve kule takozları bu ortaklığın en sadık bekçileridir ama yükü hep en önde çeken zavallı mil bilyeleri taşır bütün ağırlığı. Piston keçelerinden sızan o siyah yağ damlaları sadece yola dökülen bir leke değil, koca bir mekanik sadakatsizliğin en ucuz delilidir aslında.
Asfaltın o hain çukurlarına her inip çıkışta, yayın ememediği o kinetik darbe doğrudan direksiyon dişlilerine bodoslama dalıyor... Sonra ne mi oluyor? Kutunun içindeki o narin kremayer dişlisi yavaş yavaş sıyırıyor kendini, boşluk yapıyor, direksiyonu sağa sola çevirirken o garip lastik sürtünmesi hissi de oradan geliyor zaten.
Dönüşlerdeki o hafif gecikme hissini sakın sıradan bir rot ayarı bozukluğu sanma, çünkü içerideki mafsallar artık metal yorgunluğundan bıkmış durumda. Kim derdi ki çamurluğun içindeki o zavallı yay baskı elemanı, kabinin içindeki o hidrolik pompanın ömrünü bu kadar çabuk tüketebilsin?
Usta eller lifte kaldırdığında arabayı, körüklerin halini görünce insan bi durup düşünüyor; o sarsıntılar sadece lastiği yer bitirir sanıyorduk oysa kutunun dişlileri de bu gidişattan nasibini alıyormuş meğer. Değiştir gitsin diyemezsin işte, her parça birbirine öyle bir düğümlenmiş ki biri aksayınca diğeri sessizce teslim bayrağını çekiyor.
Direksiyonu her kıvırışta o hissedilen tıkırtı aslında kancayı atmıştır çoktan hidrolik kutusunun kalbine. O yüzden "idare eder" dediğin o eski amortisör, bir gün gelir direksiyon kutusunu komple kucak kucağa sanayiye taşır adamı, benden söylemesi.
