Burak Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı otoyolda giderken gösterge panelinde ansızın beliren kırmızı o küçük akü simgesi, insanın içini bir anlığına cız ettirir; sanki bütün elektrik sistemi bir anda susacakmış gibi bir his uyanır içimizde. Çoğu sürücü direk olarak alternatörün bozulduğunu düşünür ya da akünün ömrünü tamamladığını varsayar ama bazen mesele bu kadar büyük ve masraflı olmayabilir. Arada sırada, sadece ufak bir elektrik akım dalgalanması yüzünden, o minik tel parçasının kopması yeter de artar bile. Sigorta kutusunu açıp bakmak kimin aklına gelir ki önce? Belki de asıl sorumlu, torpido gözünün altındaki o ufacık plastik koruyucunun içindeki sigortadır, kim bilir...
Şarj dinamosu dediğimiz parça aslında arabanın kalbidir ama o kalbin atmasını sağlayan sinir uçları sigortalarla korunur. Eğer sistemde ani bir voltaj sıçraması olursa, sigorta kendini feda eder ki ana tesisat yanmasın; işte tam bu yüzden akü lambası yanıp sönmeye başladığında akla ilk gelen parça sigorta olmalıdır. Tabii her zaman bu kadar basit bitmez bu işler, bazen sigortayı yenisiyle değiştirirsiniz ve aradan iki kilometre geçmeden lamba yine parlar yüzünüze gülerek. O an anlarsınız ki sorun başka bir yerde, belki de gevşemiş bir kabloda ya da kömürleri bitmiş bir şarj dinamosundadır. İnsanı sinir eden de bu belirsizlik zaten, ne zaman ne yapacağı hiç belli olmaz bu makinelerin.
Tamirciye gidip uzattığınızda anahtarı, ustanın yüzündeki o bilmiş ifadeye gıcık olmamak elde değildir; sanki binlerce liralık masraf çıkacakmış gibi bir hava yaratır hemen. Oysa belki de mesele sadece gevşek bir sigorta bacağı veya oksitlenmiş bir yuvadır, alt tarafı biraz kontak spreyi sıkıp geçecek bir detay. Yine de insan oğlu işte, göstergede kırmızı bir ışık görünce en kötüsünü beklemeye programlanmıştır bir kere. Gösterge panelindeki o lamba söndüğünde duyulan rahatlama hissi, muhtemelen başka hiçbir şeyde yoktur; dünyalar bizim olur adeta. Belki de arabalar bizim ruh halimizi aynalar gibi, ne zaman sıkıntıda olsak onlar da bir yerden arıza verip dikkatimizi çekmeye çalışır, ne dersiniz...
Şarj dinamosu dediğimiz parça aslında arabanın kalbidir ama o kalbin atmasını sağlayan sinir uçları sigortalarla korunur. Eğer sistemde ani bir voltaj sıçraması olursa, sigorta kendini feda eder ki ana tesisat yanmasın; işte tam bu yüzden akü lambası yanıp sönmeye başladığında akla ilk gelen parça sigorta olmalıdır. Tabii her zaman bu kadar basit bitmez bu işler, bazen sigortayı yenisiyle değiştirirsiniz ve aradan iki kilometre geçmeden lamba yine parlar yüzünüze gülerek. O an anlarsınız ki sorun başka bir yerde, belki de gevşemiş bir kabloda ya da kömürleri bitmiş bir şarj dinamosundadır. İnsanı sinir eden de bu belirsizlik zaten, ne zaman ne yapacağı hiç belli olmaz bu makinelerin.
Tamirciye gidip uzattığınızda anahtarı, ustanın yüzündeki o bilmiş ifadeye gıcık olmamak elde değildir; sanki binlerce liralık masraf çıkacakmış gibi bir hava yaratır hemen. Oysa belki de mesele sadece gevşek bir sigorta bacağı veya oksitlenmiş bir yuvadır, alt tarafı biraz kontak spreyi sıkıp geçecek bir detay. Yine de insan oğlu işte, göstergede kırmızı bir ışık görünce en kötüsünü beklemeye programlanmıştır bir kere. Gösterge panelindeki o lamba söndüğünde duyulan rahatlama hissi, muhtemelen başka hiçbir şeyde yoktur; dünyalar bizim olur adeta. Belki de arabalar bizim ruh halimizi aynalar gibi, ne zaman sıkıntıda olsak onlar da bir yerden arıza verip dikkatimizi çekmeye çalışır, ne dersiniz...
