Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yollarda akıp giderken çoğumuzun ruhu bile duymaz ama ayağımızın altındaki o küçük pedalın arkasında devasa bir teknolojik ordu nöbet tutar. İşte o ordunun en sadık, en çıt kırıldım neferlerinden biridir ABS sensörü; tekerleklerin dönme hızını milisaniyeler içinde ölçüp beyne raporlayan o gizli kahraman. Bir gün aniden gösterge panelinde o meşhur sarı ışık yandığında, aslında aracınız size açıkça "seninle bağımızda bir kopukluk var" demeye çalışıyordur. Fren pedalına bastığınızda o alıştığınız tatlı, kendinden emin direnç yerine altınızdan kayıp giden bir boşluk hissettiğinizde ya da tam tersi, en ufak bir dokunuşta kızaklama eğilimi baş gösterdiğinde anlarsınız ki o küçük göz kör olmuştur. Yağmurlu bir İstanbul akşamında virajı dönerken arabanın arkasının hafifçe savrulması, aslında bize bu sistemin ne kadar hayati olduğunu hatırlatan sert bir fısıltıdan ibarettir...
Bazen sadece bir kablonun temassızlığı, bazen de tekerlek yuvalarına dolan çamur ve balata tozunun yarattığı o kör edici tabaka yüzünden sistem felç olur. Sanayide ustaların yanına gittiğinizde "bunda bir şey yok, temizleriz geçer" dedikleri anların ardında, aslında manyetik alanın o toz bulutu yüzünden dünyayla iletişimini kesmesi yatar. Direksiyonu sağa sola kırarken tekerleklerden gelen o hafif, düzensiz tıkırtılar veya fren pedalının durduk yere, kuru zeminde bile titremeye başlaması hep aynı derdin habercisidir. Arabanın beyni tekerleklerin hızını doğru okuyamadığı için panikler ve aslında hiç gerek yokken kızaklama önleyici sistemi devreye sokup durur; durup dururken ayağınızın altında çalışan o mekanik nabız atışı işte tam olarak bu kafa karışıklığının ürünüdür. Hani bazen insan da ne yapacağını bilemez, saçmalar ya...
Her şeyin dijitalleştiği, arabaların adeta yürüyen birer bilgisayara dönüştüğü bu çağda, mekanik hissin kaybolması bizi biraz da bu yüzden savunmasız bırakıyor olabilir mi? Hız göstergesinin sebepsiz yere dalgalanması, hatta bazı araçlarda otomatik şanzımanın vites geçişlerinde saçmalamaya başlaması bile bu küçücük sensörün çekirdekten gelen arıza sinyaliyle doğrudan bağlantılıdır. Yola çıkmadan önce tekerleklerin arkasına, o daracık alanlara bir göz atmak, kablolarda bir aşınma veya kopma olup olmadığını kabaca kontrol etmek çoğumuzun aklına bile gelmez. Ama o incecik hat koptuğunda, ani bir fren anında kendinizi çok eski, hiçbir güvenlik donanımı olmayan seksenler model bir arabanın direksiyonunda buluverirsiniz. Güvende hissetmek güzel şey, ta ki o güvenin yapay bir sensörün insafına kaldığını anlayana kadar.
Bazen sadece bir kablonun temassızlığı, bazen de tekerlek yuvalarına dolan çamur ve balata tozunun yarattığı o kör edici tabaka yüzünden sistem felç olur. Sanayide ustaların yanına gittiğinizde "bunda bir şey yok, temizleriz geçer" dedikleri anların ardında, aslında manyetik alanın o toz bulutu yüzünden dünyayla iletişimini kesmesi yatar. Direksiyonu sağa sola kırarken tekerleklerden gelen o hafif, düzensiz tıkırtılar veya fren pedalının durduk yere, kuru zeminde bile titremeye başlaması hep aynı derdin habercisidir. Arabanın beyni tekerleklerin hızını doğru okuyamadığı için panikler ve aslında hiç gerek yokken kızaklama önleyici sistemi devreye sokup durur; durup dururken ayağınızın altında çalışan o mekanik nabız atışı işte tam olarak bu kafa karışıklığının ürünüdür. Hani bazen insan da ne yapacağını bilemez, saçmalar ya...
Her şeyin dijitalleştiği, arabaların adeta yürüyen birer bilgisayara dönüştüğü bu çağda, mekanik hissin kaybolması bizi biraz da bu yüzden savunmasız bırakıyor olabilir mi? Hız göstergesinin sebepsiz yere dalgalanması, hatta bazı araçlarda otomatik şanzımanın vites geçişlerinde saçmalamaya başlaması bile bu küçücük sensörün çekirdekten gelen arıza sinyaliyle doğrudan bağlantılıdır. Yola çıkmadan önce tekerleklerin arkasına, o daracık alanlara bir göz atmak, kablolarda bir aşınma veya kopma olup olmadığını kabaca kontrol etmek çoğumuzun aklına bile gelmez. Ama o incecik hat koptuğunda, ani bir fren anında kendinizi çok eski, hiçbir güvenlik donanımı olmayan seksenler model bir arabanın direksiyonunda buluverirsiniz. Güvende hissetmek güzel şey, ta ki o güvenin yapay bir sensörün insafına kaldığını anlayana kadar.
