Sami Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Eski bir mesai arkadaşımın otoyolun ortasında kilitlenen fren pedalından sonra söylediği ilk cümle hâlâ kulaklarımda yankılanır: "O lamba yandıysa yandık zaten."
Yılların ve kilometrelerin asfalt üzerinde bıraktığı o görünmez toz, acaba hangi tekerleğin bilyasındaki manyetik yuvaya sızdı da bütün sistemi kilitledi?
Dört tekerleğin her birinde bağımsız çalışan o minik okuyucular... Biri sinyal kesince diğer üçü de ne yapacağını şaşırıyor, inatla veri akışını kesiyor.
Bir sensör arızalandığında bütün beynin kararması ne tuhaf, değil mi?
Aslında hepsi kendi köşesinde sessizce işini yapıyor ama biri tekleyince zincirleme reaksiyon kaçınılmaz oluyor.
Hani derler ya tek bir çürük elma bütün kasayı bozar... Tam olarak o hesap işte.
Mühendisler o sistemi tasarlarken neleri düşündüler acaba; her tekerleğe bir göz koydular ama o gözlerden biri tozla kapandığında tüm araç sudan çıkmış balığa dönüyor.
Sadece bir tanesi kablo dibinden kopmuş olsa bile, gösterge panelindeki o sarı lamba size adeta meydan okurcasına yanıp sönmeye başlar.
Dört tekerleğin dördü de aynı anda bozulabilir mi peki?
İmkânsız gibi görünür ama derin çukurlara giren birinin başına gelebilecek en garip tesadüf belki de tam olarak budur...
Ustaların ellerindeki o eski osiloskop cihazıyla teker teker sinyal aradığını görmek, adeta bir kalp cerrahının hastasını dinlemesini andırır.
Osiloskop ekranındaki o dalgalı çizgiler düzleştiği an, bilirsin ki o tekerlek artık yolu okuyamıyor, körlemesine dönüyor.
Değiştireceksin tabii, başka çaresi yok; o dörtten biri eksikse o fren sistemi sana asla güven vermez.
Asfaltın üzerindeki o ıslak mıcırlı virajı dönerken arka sağ sensörün sinyal vermediğini fark etmek... İşte o an, kalbinin attığı yeri en net hissettiğin andır.
Biraz dikkat, biraz sabır ve Tabii ki o kabloların konnektör uçlarındaki oksitlenmeyi temizlemek bazen her şeyi çözer.
Hâlâ dört sensörün birden arıza yapabileceğine ihtimal vermeyenler var...
Oysa bu makineler bizim ruh halimize benzer, biri aksadı mı diğeri de ayak uydurur.
Yılların ve kilometrelerin asfalt üzerinde bıraktığı o görünmez toz, acaba hangi tekerleğin bilyasındaki manyetik yuvaya sızdı da bütün sistemi kilitledi?
Dört tekerleğin her birinde bağımsız çalışan o minik okuyucular... Biri sinyal kesince diğer üçü de ne yapacağını şaşırıyor, inatla veri akışını kesiyor.
Bir sensör arızalandığında bütün beynin kararması ne tuhaf, değil mi?
Aslında hepsi kendi köşesinde sessizce işini yapıyor ama biri tekleyince zincirleme reaksiyon kaçınılmaz oluyor.
Hani derler ya tek bir çürük elma bütün kasayı bozar... Tam olarak o hesap işte.
Mühendisler o sistemi tasarlarken neleri düşündüler acaba; her tekerleğe bir göz koydular ama o gözlerden biri tozla kapandığında tüm araç sudan çıkmış balığa dönüyor.
Sadece bir tanesi kablo dibinden kopmuş olsa bile, gösterge panelindeki o sarı lamba size adeta meydan okurcasına yanıp sönmeye başlar.
Dört tekerleğin dördü de aynı anda bozulabilir mi peki?
İmkânsız gibi görünür ama derin çukurlara giren birinin başına gelebilecek en garip tesadüf belki de tam olarak budur...
Ustaların ellerindeki o eski osiloskop cihazıyla teker teker sinyal aradığını görmek, adeta bir kalp cerrahının hastasını dinlemesini andırır.
Osiloskop ekranındaki o dalgalı çizgiler düzleştiği an, bilirsin ki o tekerlek artık yolu okuyamıyor, körlemesine dönüyor.
Değiştireceksin tabii, başka çaresi yok; o dörtten biri eksikse o fren sistemi sana asla güven vermez.
Asfaltın üzerindeki o ıslak mıcırlı virajı dönerken arka sağ sensörün sinyal vermediğini fark etmek... İşte o an, kalbinin attığı yeri en net hissettiğin andır.
Biraz dikkat, biraz sabır ve Tabii ki o kabloların konnektör uçlarındaki oksitlenmeyi temizlemek bazen her şeyi çözer.
Hâlâ dört sensörün birden arıza yapabileceğine ihtimal vermeyenler var...
Oysa bu makineler bizim ruh halimize benzer, biri aksadı mı diğeri de ayak uydurur.
