Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Göstergedeki o küçük sarı yağ lambası bir sabah ansızın yandığında çoğumuzun içi cız eder, değil mi? Karterin dibinde sessiz sedasız görev yapan yağ seviye sensörü, motordaki yağın hacmini ve ısı değişimlerini mikroişlemcisine iletirken bazen yanılır. Hall etkisiyle çalışan ya da ultrasonik dalgalarla yağan yüksekliği ölçen bu hassas parçalar, zamanla karterdeki yüksek sıcaklık ve kurum birikimi yüzünden devre dışı kalabilir. Aslında haznede yeterli yağ vardır ama sensörün piezoelektrik kristali direnç değerini yanlış okuduğu için araç bilgisayarı sinyali keser. Yani mekanik bir felaket yaşamıyoruzdur belki de, sadece elektronların minik bir iletişim kazasıdır bu…
Devre kartının üzerindeki lehimlerin termal şoklarla çatlaması, sensörün ECU’ya yanlış voltaj göndermesine sebep olur. Yağ değişim aralıklarını aksattığımızda dibe çöken ziftimsi tortular, sensörün ölçüm ucunu bir zırh gibi kaplayıp sıvıyla temasını kesiverir. Multimetre ile soket uçlarındaki ohm değerini ölçtüğünüzde normalde almanız gereken direnç yerine sonsuz direnç görüyorsanız, elektronik aksam pes etmiş demektir. Bazen de sadece kablo demetinin motor bloğuna sürtünüp şase yapmasıyla karşılaşırız. Yağı değiştirdik ama lamba hâlâ sönmüyor mu, işte tam bu noktada kablo tesisatını incelemek şart.
Aracı çalıştırır çalıştırmaz dijital ekranda beliren "Yağ Seviyesini Kontrol Edin" uyarısı insanı hemen sanayinin yolunu tutmaya zorluyor. Oysa motor soğukken yağ çubuğunu çekip bakmak, yani o eski usul mekanik kontrole başvurmak bizi boş yere parça değiştirmekten kurtarır. Dijital ölçüm sistemleri ne kadar gelişirse gelişsin, o çubuğun üzerindeki iki çizgi arasındaki yağ izi bize hakikati söyler. Yağ seviyesi çubukta tam ortadaysa ama gösterge ısrarla ikaz veriyorsa, sensörün referans voltajını sağlayan röleyi kontrol etmekte fayda var. Şüphelenip hemen karteri söktürmeyin, adım adım ilerleyin...
Sıcaklıkla birlikte akışkanlığı değişen motor yağı, sensörün içerisindeki kondansatör plakalarının arasındaki dielektrik sabiti doğrudan etkiler. Yağın kalitesi düştükçe, Viskozite değerleri bozuldukça sensör bunu seviye azalması gibi algılayıp sürücüyü yanıltabilir. Sentetik katkı maddelerinin zamanla oksitlenmesi, sensörün iç kısımlarındaki plastik muhafazanın sertleşip çatlamasına yol açar. Hatta bazen karter tapası sıkılırken aşırı tork uygulanması bile sensör gövdesinde gözle görülmeyen kılcal çatlaklar oluşturur. Kalitesiz yağ kullanmak sadece yatak sarmak demek değildir, elektronik denetleyicilerin de kafasını karıştırmaktır biraz da.
Tamircilerin birçoğu arıza kodunu OBD cihazında görünce doğrudan "sensör değişecek" deyip kestirip atıyor. Oysa sensör soketindeki o küçücük kauçuk contanın aşınması içeriye yağ sızmasına ve pinlerin oksitlenmesine neden oluyor çoğu zaman. Soketi söküp bir kontak spreyi sıkmak, ikaz lambasını sonsuza dek söndürebilir bazen. Bir parçayı gözden çıkarmadan önce iletkenliğini, tesisatın sağlamlığını ve soket pinlerini incelemek hem cebimizi hem de moralimizi korur. Bazen devasa bir arıza zannettiğimiz şey, ıslanmış basit bir bakır pinden ibarettir...
Devre kartının üzerindeki lehimlerin termal şoklarla çatlaması, sensörün ECU’ya yanlış voltaj göndermesine sebep olur. Yağ değişim aralıklarını aksattığımızda dibe çöken ziftimsi tortular, sensörün ölçüm ucunu bir zırh gibi kaplayıp sıvıyla temasını kesiverir. Multimetre ile soket uçlarındaki ohm değerini ölçtüğünüzde normalde almanız gereken direnç yerine sonsuz direnç görüyorsanız, elektronik aksam pes etmiş demektir. Bazen de sadece kablo demetinin motor bloğuna sürtünüp şase yapmasıyla karşılaşırız. Yağı değiştirdik ama lamba hâlâ sönmüyor mu, işte tam bu noktada kablo tesisatını incelemek şart.
Aracı çalıştırır çalıştırmaz dijital ekranda beliren "Yağ Seviyesini Kontrol Edin" uyarısı insanı hemen sanayinin yolunu tutmaya zorluyor. Oysa motor soğukken yağ çubuğunu çekip bakmak, yani o eski usul mekanik kontrole başvurmak bizi boş yere parça değiştirmekten kurtarır. Dijital ölçüm sistemleri ne kadar gelişirse gelişsin, o çubuğun üzerindeki iki çizgi arasındaki yağ izi bize hakikati söyler. Yağ seviyesi çubukta tam ortadaysa ama gösterge ısrarla ikaz veriyorsa, sensörün referans voltajını sağlayan röleyi kontrol etmekte fayda var. Şüphelenip hemen karteri söktürmeyin, adım adım ilerleyin...
Sıcaklıkla birlikte akışkanlığı değişen motor yağı, sensörün içerisindeki kondansatör plakalarının arasındaki dielektrik sabiti doğrudan etkiler. Yağın kalitesi düştükçe, Viskozite değerleri bozuldukça sensör bunu seviye azalması gibi algılayıp sürücüyü yanıltabilir. Sentetik katkı maddelerinin zamanla oksitlenmesi, sensörün iç kısımlarındaki plastik muhafazanın sertleşip çatlamasına yol açar. Hatta bazen karter tapası sıkılırken aşırı tork uygulanması bile sensör gövdesinde gözle görülmeyen kılcal çatlaklar oluşturur. Kalitesiz yağ kullanmak sadece yatak sarmak demek değildir, elektronik denetleyicilerin de kafasını karıştırmaktır biraz da.
Tamircilerin birçoğu arıza kodunu OBD cihazında görünce doğrudan "sensör değişecek" deyip kestirip atıyor. Oysa sensör soketindeki o küçücük kauçuk contanın aşınması içeriye yağ sızmasına ve pinlerin oksitlenmesine neden oluyor çoğu zaman. Soketi söküp bir kontak spreyi sıkmak, ikaz lambasını sonsuza dek söndürebilir bazen. Bir parçayı gözden çıkarmadan önce iletkenliğini, tesisatın sağlamlığını ve soket pinlerini incelemek hem cebimizi hem de moralimizi korur. Bazen devasa bir arıza zannettiğimiz şey, ıslanmış basit bir bakır pinden ibarettir...
