Burak Usta
Kayıtlı Kullanıcı
O koltuktan kalktığın an, hani o sırtına yapışan gerginliğin yavaş yavaş dağıldığı o ilk saniyelerde, ağzındaki o tuhaf, yarı uyuşuk hafiflik hissi var ya... İşte tam oradasın. İğnenin etkisi henüz geçmemişken, dilin sürekli o yeni dolgulu, içi temizlenmiş dişe gidip gelecek, biliyorum; ama sen yine de o tarafa pek dokunmamaya çalış, hatta mümkünse uyuşukluk tamamen geçene kadar hiçbir şey yiyip içme. Vallahi billahi farkında olmadan yanağını ya da dilini öyle bir ısırırsın ki, sonrasında günlerce onun acısını çekersin, hiç gerek yok. Hani insan bazen "Aman canım ne olacak, alt tarafı bir çorba içerim" der ya, işte o çorbanın sıcağı bile uyuşuk dokuya zarar verebilir, o yüzden o hissin tamamen geri gelmesini sabırla beklemek en iyisi. Zaten kök kanalları temizlendi, oradaki o canını yakan sinirler artık yok, yani korkulu rüyan bitti sayılır; sadece vücuduna o bölgeyi toparlaması için biraz zaman tanıman, o sızıyı kendi haline bırakman gerekiyor.
Dişinin içindeki o derin sızı, o zonklama bitti diye hemen bu akşam kebapçıya gitmeyi düşünmüyorsun herhalde, değil mi? İlk birkaç gün o bölgeye adeta bir bebek gibi, ne bileyim, porselen bir vazo gibi hassas davranman şart; çünkü dişin içi temizlenmiş olsa da etrafındaki dokular, o kemik ve diş eti hala bir miktar şokta, hafiften ödemli... Sert, kabuklu, dişine yük bindirecek ne varsa bir süreliğine vedalaşacaksın onlarla, masadan uzak tutacaksın. Çorbalar, püreler, yoğurtlar, belki hafif nemli yumuşak ekmek içleri bu dönemde senin en yakın dostun olacak ki zaten mantıklısı da bu. Isırırken o dişi kullanmamak, çiğneme yükünü tamamen diğer tarafa yıkmak öyle hayat kurtarır ki... Hani bazen insan unutur da aniden sert bir şeye basar ya dişle, işte o an gözünden bir damla yaş boşanır, hah, tam olarak o senaryodan kaçınmaya çalışıyoruz işte.
Şimdi gelelim o meşhur ağrı meselesine, yani uyuşukluk geçince "Eyvah, ne olacak?" endişesine ki çok normal bir korku bu, kim olsa çekinir. Doktorunun sana reçete ettiği o ağrı kesiciyi, hani daha ağrı tamamen başlamadan, o sızının ilk sinyallerini hissettiğin an yutarsan dalgayı baştan kesmiş olursun, işi yokuşa sürmezsin. Bu ağrı öyle eski diş ağrıların gibi zonklayan, geceleri uykudan uyandıran cinsten bir şey değil artık; sadece orada bir işlem yapıldığının, dokunun iyileşmeye çalıştığının bir kanıtı, bir nevi tatlı sert bir sızı... Eğer o sızı günler geçmesine rağmen azalmıyorsa, aksine her geçen gün daha da şiddetlenip üzerine basamayacak hale getiriyorsa seni, işte o zaman doktorunu arama vaktin gelmiş demektir. Ama onun dışında, ilk üç beş gün yaşanan o hafif huzursuzluk hissi tamamen kontratın bir parçası, iyileşme sürecinin ta kendisi...
Diş fırçalamayı tamamen bırakacağını, oraya hiç dokunmayacağını düşünmüyorsan harika, çünkü temizlik bu işin tam kalbinde yer alıyor. Tabii ki o bölgeye hoyratça dalmayacaksın, yumuşak hareketlerle, adeta orayı okşar gibi fırçalayacaksın, fırçanın kıllarını diş etine bastırmadan kibar kibar gezdireceksin. Hele o diş ipi meselesi... O dolgunun ya da geçici dolgunun kenarına ipi takıp yukarı doğru zınk diye çekersen, o dolguyu yerinden oynatma riskin var ki, aman diyeyim, başımıza hiç iş açmayalım şimdi. İpi dişlerin arasından geçirdikten sonra yukarı doğru değil, yana doğru yavaşça çekerek çıkarmak o kadar basit ama o kadar hayati bir tüyo ki... Ağzını çalkalarken de öyle fokur fokur, şiddetli çalkalamalar yerine, ılık bir tuzlu suyu ağzında hafifçe dolaştırıp lavaboya bırakmak, oradaki dokuların sakinleşmesine, dezenfekte olmasına inanılmaz yardım eder.
Her şey bitti, diş kurtuldu sanıyorsun ama aslında o üstüne yapılan geçici dolgu sadece bir köprü, kalıcı restorasyon yapılana kadar dişi koruyan geçici bir kalkan o kadar. Yani "Nasılsa ağrım sızım kalmadı, bir daha dişçiye gitmesem de olur" dersen, o geçici dolgu zamanla aşınır, sızdırır ve o kadar emeğin, çekilen o kadar çilenin hepsi bir anda çöp oluverir... Doktorun seni o kalıcı dolgu ya da kaplama için ne zamana çağırdıysa, işini gücünü bırakıp o randevuya tıpış tıpış gideceksin abi, kaçarı yok. Çünkü o diş şu an içi boşaltıldığı için normal bir dişe göre çok daha kırılgan, çok daha narin; üzerine gelecek sert bir baskıda ortadan ikiye ayrılırsa, inan bana bu sefer kurtarmak için hiçbir şansımız kalmayabilir... Kendine iyi bak, o dişe de gözün gibi bak ki, o da sana uzun yıllar hizmet etmeye devam etsin.
Dişinin içindeki o derin sızı, o zonklama bitti diye hemen bu akşam kebapçıya gitmeyi düşünmüyorsun herhalde, değil mi? İlk birkaç gün o bölgeye adeta bir bebek gibi, ne bileyim, porselen bir vazo gibi hassas davranman şart; çünkü dişin içi temizlenmiş olsa da etrafındaki dokular, o kemik ve diş eti hala bir miktar şokta, hafiften ödemli... Sert, kabuklu, dişine yük bindirecek ne varsa bir süreliğine vedalaşacaksın onlarla, masadan uzak tutacaksın. Çorbalar, püreler, yoğurtlar, belki hafif nemli yumuşak ekmek içleri bu dönemde senin en yakın dostun olacak ki zaten mantıklısı da bu. Isırırken o dişi kullanmamak, çiğneme yükünü tamamen diğer tarafa yıkmak öyle hayat kurtarır ki... Hani bazen insan unutur da aniden sert bir şeye basar ya dişle, işte o an gözünden bir damla yaş boşanır, hah, tam olarak o senaryodan kaçınmaya çalışıyoruz işte.
Şimdi gelelim o meşhur ağrı meselesine, yani uyuşukluk geçince "Eyvah, ne olacak?" endişesine ki çok normal bir korku bu, kim olsa çekinir. Doktorunun sana reçete ettiği o ağrı kesiciyi, hani daha ağrı tamamen başlamadan, o sızının ilk sinyallerini hissettiğin an yutarsan dalgayı baştan kesmiş olursun, işi yokuşa sürmezsin. Bu ağrı öyle eski diş ağrıların gibi zonklayan, geceleri uykudan uyandıran cinsten bir şey değil artık; sadece orada bir işlem yapıldığının, dokunun iyileşmeye çalıştığının bir kanıtı, bir nevi tatlı sert bir sızı... Eğer o sızı günler geçmesine rağmen azalmıyorsa, aksine her geçen gün daha da şiddetlenip üzerine basamayacak hale getiriyorsa seni, işte o zaman doktorunu arama vaktin gelmiş demektir. Ama onun dışında, ilk üç beş gün yaşanan o hafif huzursuzluk hissi tamamen kontratın bir parçası, iyileşme sürecinin ta kendisi...
Diş fırçalamayı tamamen bırakacağını, oraya hiç dokunmayacağını düşünmüyorsan harika, çünkü temizlik bu işin tam kalbinde yer alıyor. Tabii ki o bölgeye hoyratça dalmayacaksın, yumuşak hareketlerle, adeta orayı okşar gibi fırçalayacaksın, fırçanın kıllarını diş etine bastırmadan kibar kibar gezdireceksin. Hele o diş ipi meselesi... O dolgunun ya da geçici dolgunun kenarına ipi takıp yukarı doğru zınk diye çekersen, o dolguyu yerinden oynatma riskin var ki, aman diyeyim, başımıza hiç iş açmayalım şimdi. İpi dişlerin arasından geçirdikten sonra yukarı doğru değil, yana doğru yavaşça çekerek çıkarmak o kadar basit ama o kadar hayati bir tüyo ki... Ağzını çalkalarken de öyle fokur fokur, şiddetli çalkalamalar yerine, ılık bir tuzlu suyu ağzında hafifçe dolaştırıp lavaboya bırakmak, oradaki dokuların sakinleşmesine, dezenfekte olmasına inanılmaz yardım eder.
Her şey bitti, diş kurtuldu sanıyorsun ama aslında o üstüne yapılan geçici dolgu sadece bir köprü, kalıcı restorasyon yapılana kadar dişi koruyan geçici bir kalkan o kadar. Yani "Nasılsa ağrım sızım kalmadı, bir daha dişçiye gitmesem de olur" dersen, o geçici dolgu zamanla aşınır, sızdırır ve o kadar emeğin, çekilen o kadar çilenin hepsi bir anda çöp oluverir... Doktorun seni o kalıcı dolgu ya da kaplama için ne zamana çağırdıysa, işini gücünü bırakıp o randevuya tıpış tıpış gideceksin abi, kaçarı yok. Çünkü o diş şu an içi boşaltıldığı için normal bir dişe göre çok daha kırılgan, çok daha narin; üzerine gelecek sert bir baskıda ortadan ikiye ayrılırsa, inan bana bu sefer kurtarmak için hiçbir şansımız kalmayabilir... Kendine iyi bak, o dişe de gözün gibi bak ki, o da sana uzun yıllar hizmet etmeye devam etsin.
