Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gece yarısı yatakta döner durursun ya, hani o sız sırtına bir hançer gibi saplanır da ne yana dönsen kaçamazsın, işte o an insanın canından can kopuyor resmen. Vallahi billahi insanı hayattan soğutan, ne neşesini bırakan ne de sabahı iple çekmesini sağlayan o geçmek bilmeyen kas ağrıları... Sabah uyanıyorsun, yataktan kalkmak yerine sanki on ton yük taşımış gibi kaskatı kesilmiş bir bedenle bakıyorsun aynaya.
Neden geçmiyor abi bu meret, insanı deli eden bu kronik sızlar niye yakamızı bırakmıyor bir türlü? Dün süründüğün o yoğun stres, o bitmek bilmeyen koşturmaca, o kafaya taktığın minicik dertler bile kaslarında birer kör düğüm olup kalıyor da haberin bile olmuyor. Beyin susuyor belki ama o zavallı beden geçmişin bütün yükünü omuzlarında taşımaya devam ediyor, düşünsene bir...
Kimi zaman sadece yorgunluk sanıyorsun, geçer diyorsun, biraz dinlenince uçar gider zannediyorsun ama uykular haram oluyor, o dinlenme bir türlü iyileştirmiyor seni. Su içmeyi unutuyorsun belki gün boyu, belki kasların kuruyor, belki de o aldığın nefes bile yarım yamalak kalıyor ciğerlerinde. Hayatın o deli gidişatına ayak uydurayım derken insan kendi etini, kemiğini, sinirini öyle bir harcıyor ki...
Doktor doktor geziyorsun, haplar, kremler, merhemler falan derken geçici bir hafifleme oluyor belki ama o kökünden sökülüp gitmiyor bir türlü. Hani ruhun daralır da nefes alamazsın ya, kasların da tam olarak öyle bir boğulma yaşıyor işte içeride, sesini duyuramıyor sana. Belki de asıl mesele bedenin sana "Dur artık, ben yoruldum" deme biçimi ama biz bunu bile anlamaktan o kadar uzak, o kadar körüz ki...
Neden geçmiyor abi bu meret, insanı deli eden bu kronik sızlar niye yakamızı bırakmıyor bir türlü? Dün süründüğün o yoğun stres, o bitmek bilmeyen koşturmaca, o kafaya taktığın minicik dertler bile kaslarında birer kör düğüm olup kalıyor da haberin bile olmuyor. Beyin susuyor belki ama o zavallı beden geçmişin bütün yükünü omuzlarında taşımaya devam ediyor, düşünsene bir...
Kimi zaman sadece yorgunluk sanıyorsun, geçer diyorsun, biraz dinlenince uçar gider zannediyorsun ama uykular haram oluyor, o dinlenme bir türlü iyileştirmiyor seni. Su içmeyi unutuyorsun belki gün boyu, belki kasların kuruyor, belki de o aldığın nefes bile yarım yamalak kalıyor ciğerlerinde. Hayatın o deli gidişatına ayak uydurayım derken insan kendi etini, kemiğini, sinirini öyle bir harcıyor ki...
Doktor doktor geziyorsun, haplar, kremler, merhemler falan derken geçici bir hafifleme oluyor belki ama o kökünden sökülüp gitmiyor bir türlü. Hani ruhun daralır da nefes alamazsın ya, kasların da tam olarak öyle bir boğulma yaşıyor işte içeride, sesini duyuramıyor sana. Belki de asıl mesele bedenin sana "Dur artık, ben yoruldum" deme biçimi ama biz bunu bile anlamaktan o kadar uzak, o kadar körüz ki...
