Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Garajın serin betonuna yanaşan o beyaz hatların üzerindeki toz tabakası, sabah güneşiyle birlikte yavaşça ısınıyor ve insan o direksiyona oturmadan önce bile içeriden yükselen hafif plastik kokusunu burnunda hissediyor.
Kilometre sayacının henüz ilk binleri devirdiği anlarda, o cam tavanın altındaki uçsuz bucaksız sessizlik, insanın zihnindeki bütün şehir gürültüsünü bir anda emip götürüyor ama ya o yalıtımın arkasından sızan o esrarengiz rüzgar uğultusu?
Dokunmatik ekranın parlaklığı gece yarısı otobanında gözleri alırken, müziğin sesini kısmak için parmağınızı o cam yüzeyde gezdirdiğiniz o saniyede yaşanan minik bir takılma, insanın içindeki o kusursuzluk hayalini birdenbire zedeleyiveriyor.
Ön kapıların o sert kapanış sesindeki metalik tını, sanki Alman mühendisliğinin o tok tok gelen ağırlığını aratıyor ve insan bazen kendisini o kapıyı neden biraz daha dikkatli örtmek zorunda sorgularken buluyor...
Yağmurlu bir salı akşamı otoyol gişelerine yaklaşırken sileceklerin aniden kafasına göre hızlanması, teknolojinin insan iradesinin önüne geçmeye çalışmasının en tuhaf ve en tedirgin edici kanıtı değil mi zaten?
Arka koltukların o dik açısı uzun yolculuklarda bel çukurunu amansızca yoklarken, arka tarafta oturanların "acaba biraz daha yatıyor muydu" sorusu, bagaj hacminin o muazzam genişliğini birdenbire gölgede bırakabiliyor.
Direksiyon simidinin o vegan derisinin ellerde bıraktığı his, sıcak yaz günlerinde terlemeyle birleşince nasıl da rahatsız edici bir yapışkanlığa dönüşüyor, bunu ancak saatlerce o yollarda direksiyon sallayanlar bilir.
Yazılım güncellemelerinin gece yarısı ansızın gelip sabah aracı tamamen kilitli bir kutuya çevirmesi, insanı o akıllı telefon mantığıyla yönetilen metal yığınlarına karşı sessiz bir öfkeyle baş başa bırakıyor.
Fren pedalına basıldığında o rekuperasyonun yarattığı yığılma hissi, arkadan gelen sabırsız taksinin farlarıyla birleştiğinde, o yumuşak sürüş keyfi birdenbire gergin bir kovalamacaya dönüşüveriyor...
Yollardaki o derin çukurlardan geçerken ön takımdan gelen o tok ve sinsi lıkırtı sesi, acaba bu devasa torkun altında ezilen yürüyen aksam ne kadar dayanacak sorusunu insanın zihnine bir kurt gibi düşürüyor.
Kamera merceklerinin kış günlerinin o çamurlu bulamacıyla kapranıp "görüş kısıtlı" uyarısı vermesi, o saf otonom geleceğinin aslında ne kadar da kırılgan bir doğa olayına bağlı olduğunu yüzümüze çarpıyor.
Sonuçta metalin ve plastiğin ötesinde, o kabinin içinde yankılanan kendi nefesinizle baş başa kalıyorsunuz ve kusursuz sandığınız o dijital rüya, asfaltın o sert ve acımasız gerçekliğiyle her seferinde yeniden yüzleşiyor...
Kilometre sayacının henüz ilk binleri devirdiği anlarda, o cam tavanın altındaki uçsuz bucaksız sessizlik, insanın zihnindeki bütün şehir gürültüsünü bir anda emip götürüyor ama ya o yalıtımın arkasından sızan o esrarengiz rüzgar uğultusu?
Dokunmatik ekranın parlaklığı gece yarısı otobanında gözleri alırken, müziğin sesini kısmak için parmağınızı o cam yüzeyde gezdirdiğiniz o saniyede yaşanan minik bir takılma, insanın içindeki o kusursuzluk hayalini birdenbire zedeleyiveriyor.
Ön kapıların o sert kapanış sesindeki metalik tını, sanki Alman mühendisliğinin o tok tok gelen ağırlığını aratıyor ve insan bazen kendisini o kapıyı neden biraz daha dikkatli örtmek zorunda sorgularken buluyor...
Yağmurlu bir salı akşamı otoyol gişelerine yaklaşırken sileceklerin aniden kafasına göre hızlanması, teknolojinin insan iradesinin önüne geçmeye çalışmasının en tuhaf ve en tedirgin edici kanıtı değil mi zaten?
Arka koltukların o dik açısı uzun yolculuklarda bel çukurunu amansızca yoklarken, arka tarafta oturanların "acaba biraz daha yatıyor muydu" sorusu, bagaj hacminin o muazzam genişliğini birdenbire gölgede bırakabiliyor.
Direksiyon simidinin o vegan derisinin ellerde bıraktığı his, sıcak yaz günlerinde terlemeyle birleşince nasıl da rahatsız edici bir yapışkanlığa dönüşüyor, bunu ancak saatlerce o yollarda direksiyon sallayanlar bilir.
Yazılım güncellemelerinin gece yarısı ansızın gelip sabah aracı tamamen kilitli bir kutuya çevirmesi, insanı o akıllı telefon mantığıyla yönetilen metal yığınlarına karşı sessiz bir öfkeyle baş başa bırakıyor.
Fren pedalına basıldığında o rekuperasyonun yarattığı yığılma hissi, arkadan gelen sabırsız taksinin farlarıyla birleştiğinde, o yumuşak sürüş keyfi birdenbire gergin bir kovalamacaya dönüşüveriyor...
Yollardaki o derin çukurlardan geçerken ön takımdan gelen o tok ve sinsi lıkırtı sesi, acaba bu devasa torkun altında ezilen yürüyen aksam ne kadar dayanacak sorusunu insanın zihnine bir kurt gibi düşürüyor.
Kamera merceklerinin kış günlerinin o çamurlu bulamacıyla kapranıp "görüş kısıtlı" uyarısı vermesi, o saf otonom geleceğinin aslında ne kadar da kırılgan bir doğa olayına bağlı olduğunu yüzümüze çarpıyor.
Sonuçta metalin ve plastiğin ötesinde, o kabinin içinde yankılanan kendi nefesinizle baş başa kalıyorsunuz ve kusursuz sandığınız o dijital rüya, asfaltın o sert ve acımasız gerçekliğiyle her seferinde yeniden yüzleşiyor...
