Olgun Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Garajın beton zeminine sızan o tek damla yağın rengine bakıp iç çekiyorsunuz, haklısınız. Seat Ateca, dışarıdan bakıldığında keskin hatlarıyla ve o güven veren duruşuyla yollarda akıp giderken insanı cezbediyor, tamam. Ama iş kapıyı açıp direksiyona geçmeye ve kilometreler devrilmeye gelince, o Alman mühendisliğinin sakin yüzünün altında yatan ufak tefek naz kaprisler ortaya çıkıveriyor işte... Şanzıman demişken, özellikle DSG'nin o malum dur-kalk trafikteki kararsızlığı bazen can sıkıyor mu, sıkıyor tabii.
Yaz sıcağında o klima panelinden gelen esrarengiz tıkırtıları fark ettiniz mi hiç? Plastiklerin genleşmesiyle mi alakalı yoksa içerideki klapeler mi sıkışıyor, servisteki usta bile bazen başını kaşıyıp düşünüyor. Ateca'nın multimedya ekranı o anlık kararıp yeniden başlamaları yok mu, insanı o an yolda bırakmış gibi bir yalnızlık hissi sarıyor içini. Elektronik beyin bazen anlık bir şok geçiriyor sanki, kontak kapatıp açınca düzeliyor ama o huzursuzluk, "Acaba yine yapacak mı?" sorusu zihne bir kere yerleşiyor bir kere.
Süspansiyon sistemine gelince, bu araba virajlarda adeta bir ray üzerinde kayıyor gibi hissettiriyor ama o sertlik... Anadolu'nun o yamru yumru ara sokaklarında ya da derin çukurlarında omurganız adeta bir ksilofon gibi çalmaya başlıyor, maalesef. Ön takımdan gelen o hafif tıkırtılar rot başlarının erken yaşlandığını mı fısıldıyor yoksa z rotları yine mola mı istiyor, kaldırıma hızlı çıkmamak lazım aslında...
Kaporta ve yalıtım cephesinde rüzgar sesinin o yüksek hızlarda kulak tırmalaması biraz can sıkıcı olabiliyor, sanki cam tam kapanmamış gibi bir his yaratıyor insanda. Lastik sesini kabine fazlaca alması da uzun yolculuklarda kafayı şişiriyor bazen, müziğin sesini biraz daha açmak tek çare gibi duruyor. Kapı fitillerinin zamanla kuruyup o sinir bozucu gıcırtıları çıkarması da işin tuzu biberi oluyor tabii.
Motor kaputunu kaldırıp baktığınızda o tertemiz TSI motorun performansına diyecek tek kelime yok, hakikatini teslim etmek lazım. Turbo gecikmesi düşük devirlerde bazen can sıkıcı bir nefessizlik yaratıyor ama üst devirlerdeki o canlılık bütün o küçük kusurları unutturuyor adeta. Yağ eksiltme meselesine gelirse insan, her uzun yola çıkışta bagajda mutlaka bir litre yedek yağ bulundurma alışkanlığı kazanıyor zamanla...
Bütün bu küçük arızalar, kaprisler ve tuhaflıklar arabayı sevmeye engel mi peki? Asla değil, çünkü o direksiyona oturduğunuz an arkanızda bıraktığınız her şey unutuluyor ve yolla aranızda o özel bağ yeniden kuruluyor. Kul yapısı sonuçta, her parçasının kusursuz olması imkansız zaten. Önemli olan onunla yaşamasını bilmek, kaprislerini hoş görmek ve yola devam etmek galiba...
Yaz sıcağında o klima panelinden gelen esrarengiz tıkırtıları fark ettiniz mi hiç? Plastiklerin genleşmesiyle mi alakalı yoksa içerideki klapeler mi sıkışıyor, servisteki usta bile bazen başını kaşıyıp düşünüyor. Ateca'nın multimedya ekranı o anlık kararıp yeniden başlamaları yok mu, insanı o an yolda bırakmış gibi bir yalnızlık hissi sarıyor içini. Elektronik beyin bazen anlık bir şok geçiriyor sanki, kontak kapatıp açınca düzeliyor ama o huzursuzluk, "Acaba yine yapacak mı?" sorusu zihne bir kere yerleşiyor bir kere.
Süspansiyon sistemine gelince, bu araba virajlarda adeta bir ray üzerinde kayıyor gibi hissettiriyor ama o sertlik... Anadolu'nun o yamru yumru ara sokaklarında ya da derin çukurlarında omurganız adeta bir ksilofon gibi çalmaya başlıyor, maalesef. Ön takımdan gelen o hafif tıkırtılar rot başlarının erken yaşlandığını mı fısıldıyor yoksa z rotları yine mola mı istiyor, kaldırıma hızlı çıkmamak lazım aslında...
Kaporta ve yalıtım cephesinde rüzgar sesinin o yüksek hızlarda kulak tırmalaması biraz can sıkıcı olabiliyor, sanki cam tam kapanmamış gibi bir his yaratıyor insanda. Lastik sesini kabine fazlaca alması da uzun yolculuklarda kafayı şişiriyor bazen, müziğin sesini biraz daha açmak tek çare gibi duruyor. Kapı fitillerinin zamanla kuruyup o sinir bozucu gıcırtıları çıkarması da işin tuzu biberi oluyor tabii.
Motor kaputunu kaldırıp baktığınızda o tertemiz TSI motorun performansına diyecek tek kelime yok, hakikatini teslim etmek lazım. Turbo gecikmesi düşük devirlerde bazen can sıkıcı bir nefessizlik yaratıyor ama üst devirlerdeki o canlılık bütün o küçük kusurları unutturuyor adeta. Yağ eksiltme meselesine gelirse insan, her uzun yola çıkışta bagajda mutlaka bir litre yedek yağ bulundurma alışkanlığı kazanıyor zamanla...
Bütün bu küçük arızalar, kaprisler ve tuhaflıklar arabayı sevmeye engel mi peki? Asla değil, çünkü o direksiyona oturduğunuz an arkanızda bıraktığınız her şey unutuluyor ve yolla aranızda o özel bağ yeniden kuruluyor. Kul yapısı sonuçta, her parçasının kusursuz olması imkansız zaten. Önemli olan onunla yaşamasını bilmek, kaprislerini hoş görmek ve yola devam etmek galiba...
