Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yokuş yukarı çıkarken o güvendiğin ivmenin birden bire sönüp gitmesi, sadece mekanik bir kusur değil; ruhuna batan görünmez bir kıymıktır... Gaza yüklenirsin ama motor sessizce sana itiraz eder, devir saati inatla yerinden kıpırdamaz.
Hava filtresinin o eski, nefes alamaz hali... Toz toprak içinde kalmış, asırlık bir tülbent gibi motoru boğar; sen fark etmezsin bile.
Yakıt pompası son nefesini vermek üzereyken, depodaki o sessiz isyanı dışarı vurur... Bastıkça gitmeyen, gittikçe yorulan o demir yığını, aslında senden sadece biraz merhamet beklemektedir.
Buji dediğin şey ateş almazsa, o motor neylesin? Kıvılcımın o minicik ölümü, bütün o beygirleri bir anda ahırda bırakır...
Turbo pervanesi yağ bağlamış, dönmeyi unutmuş sanki... İçerideki o muazzam sıkıştırma odası sessizliğe gömülmüşken, sen hâlâ neden bu kadar ağır gittiğini düşünüyorsun.
Egzoz tıkalı, ciğerleri sökülmüş bir koşucu gibi nefessiz kalmış araba... Dışarı atamadığı o zehirli gaz, içeride kendi saltanatını kurmuş meğer.
Debriyaj kaçırıyor; devir fırlıyor ama araba yerinde sayıyor... Boşlukta kürek çekmek gibi bir şey bu, ne motorun gücü yola yansıyor ne de senin sabrın kalıyor.
Enjektörler o hassas dengesini yitirmiş, yakıtı damlatmayı bile unutmuşlar... Püskürtme dediğin bir sanatken, şimdi motorun içinde vahşi ve düzensiz bir yangın var.
Elektronik beyin belki de yanlış bir sinyalle seni kandırıyor... Sensörlerin gözü kör olmuş, karanlıkta yolunu arayan bir kör gibi bocalayıp duruyor bütün sistem.
Motor yağı ömrünü tüketmiş, bal kıvamında bir yapışkanlığa dönmüş çoktan... Parçalar birbirini yerken, sen o içerideki sessiz çığlığı sadece direksiyondaki titremeden sezersin...
Hava filtresinin o eski, nefes alamaz hali... Toz toprak içinde kalmış, asırlık bir tülbent gibi motoru boğar; sen fark etmezsin bile.
Yakıt pompası son nefesini vermek üzereyken, depodaki o sessiz isyanı dışarı vurur... Bastıkça gitmeyen, gittikçe yorulan o demir yığını, aslında senden sadece biraz merhamet beklemektedir.
Buji dediğin şey ateş almazsa, o motor neylesin? Kıvılcımın o minicik ölümü, bütün o beygirleri bir anda ahırda bırakır...
Turbo pervanesi yağ bağlamış, dönmeyi unutmuş sanki... İçerideki o muazzam sıkıştırma odası sessizliğe gömülmüşken, sen hâlâ neden bu kadar ağır gittiğini düşünüyorsun.
Egzoz tıkalı, ciğerleri sökülmüş bir koşucu gibi nefessiz kalmış araba... Dışarı atamadığı o zehirli gaz, içeride kendi saltanatını kurmuş meğer.
Debriyaj kaçırıyor; devir fırlıyor ama araba yerinde sayıyor... Boşlukta kürek çekmek gibi bir şey bu, ne motorun gücü yola yansıyor ne de senin sabrın kalıyor.
Enjektörler o hassas dengesini yitirmiş, yakıtı damlatmayı bile unutmuşlar... Püskürtme dediğin bir sanatken, şimdi motorun içinde vahşi ve düzensiz bir yangın var.
Elektronik beyin belki de yanlış bir sinyalle seni kandırıyor... Sensörlerin gözü kör olmuş, karanlıkta yolunu arayan bir kör gibi bocalayıp duruyor bütün sistem.
Motor yağı ömrünü tüketmiş, bal kıvamında bir yapışkanlığa dönmüş çoktan... Parçalar birbirini yerken, sen o içerideki sessiz çığlığı sadece direksiyondaki titremeden sezersin...
