Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Lavabodan daha yeni çıkmışsın, üstünü başını düzeltip salona geçip koltuğa tam kuruluyorsun ki o da ne... İçeride bir yerlerde sanki yarım kalmış bir iş var gibi o sinir bozucu baskı yine kendini hatırlatıyor. Hani idrarını tamamen yapmışsın gibi hissedersin ama aslında o rahatlama hissi bir türlü gelmez ya, işte tam olarak bu durumdan bahsediyorum abi. İnsan gerçekten çıldırma noktasına geliyor bazen; mesaneyi tam boşaltamama hissi yüzünden gün boyu gözü tuvalet kapısında yaşayan o kadar çok insan var ki etrafta. İşin garip yanı, mesaneniz aslında bomboş olsa bile sinir uçlarındaki o ufak yalancı uyarılmalar yüzünden beyin sürekli "daha bitmedi, hadi bir daha git" emri verip duruyor olabilir. Ya da harbiden içeride idrar kalıyordur da kaslar onu dışarı atacak gücü bulamıyordur.
Erkeklerde bu işin arkasında genellikle o meşhur prostat bezi yatıyor vallahi, yaş biraz ilerleyince idrar kanalını bir hortumun üstüne basarmış gibi sıkıştırmaya başlıyor meret. Prostat büyüdükçe mesane kası idrarı dışarı pompalayabilmek için iki kat daha fazla efor sarf etmek zorunda kalıyor ve bir süre sonra yorulup pes ediyor. Sen istediğin kadar ıkın, istediğin kadar bekle; o kanal daraldığı için mesanenin dibinde her seferinde biraz sıvı hapsolup kalıyor. Tabii durum sadece erkeklere özgü sanılmasın sakın, kadınlarda da özellikle doğumlar sonrası veya yaşa bağlı olarak gelişen mesane sarkması tam olarak bu hissi tetikliyor. İdrar torbası yerinden aşağıya doğru kayıp bir cep oluşturunca, idrarın tamamı o kanaldan akıp gidemiyor ve o cepte biriken miktar insanı sürekli rahatsız eden bir doluluk hissi yaratıyor...
Bazen de fiziksel bir tıkanıklık aramak yerine doğrudan vücudun elektrik tesisatına, yani sinir sistemine bakmak gerekiyor sanırım. Şeker hastalığı yıllar içinde sinsice ilerleyip mesanenin "ben doldum" ya da "şimdi boşalıyorum" sinyallerini taşıyan sinir uclarını tahrip edebiliyor mesela. Ya da bel fıtığı ameliyatı geçirmişsinizdir, omurilikte ufak bir baskı vardır da haberiniz yoktur... Beyinle mesane arasındaki o hassas iletişim hattı koptuğu an, mesane kası ne zaman sıkışıp ne zaman gevşeyeceğini şaşırıyor. İdrar torbası ağzına kadar dolu olsa bile kasılıp onu dışarı itemiyor veya tam tersi, içeride üç damla sıvı varken sanki patlayacakmış gibi beyne alarm gönderip duruyor.
Aşırı stresli ve kaygılı dönemlerde kaslarımızın nasıl kaskatı kesildiğini hiç fark ettiniz mi, hani o omuz ağrıları falan olur ya? İşte tam olarak aynı durum leğen kemiğimizin tabanında bulunan ve idrarımızı tutmamızı sağlayan pelvik taban kaslarında da yaşanıyor. Gün boyu masa başında oturmaktan, yoğun stresten veya farkında olmadan sürekli kendimizi sıkmaktan o alt kas grubu pelvik taban spazmına giriyor. İdrar yapma anı geldiğinde normalde o kasların tamamen gevşemesi ve kapıyı açması gerekirken, kaslar kilitli kaldığı için idrar akışı sürekli kesiliyor. Dolayısıyla siz tuvalette ne kadar beklerseniz bekleyin, o kaslar kapıyı tam açmadığı için mesaneyi tam boşaltamama hissi bir türlü peşinizi bırakmıyor.
Kullandığımız o sıradan ilaçların bile metabolizmada ne tür oyunlar oynayabileceğini bazen hiç hesaba katmıyoruz sanki. Sosyal hayatta çok sık tüketilen grip ilaçları, bazı tansiyon hapları ya da alerji için aldığımız antihistaminikler mesane kasının kasılma gücünü bir anda yarı yarıya düşürebiliyor. Doktora gidip "bende böyle bir idrar sıkıntısı başladı" demeden önce son zamanlarda düzenli kullanmaya başladığınız yeni bir hap var mı diye şöyle bir düşünmekte fayda var bence. Çünkü o masum görünen tabletler mesane boynunu sıkılaştırıp idrarın akışını zorlaştırabiliyor ve siz sanki büyük bir hastalık varmış gibi boşuna endişeleniyorsunuz...
En doğrusu bir üroloğa görünüp ultrasonla içeride gerçekten idrar kalıyor mu kalmıyor mu ona baktırmak galiba, yoksa insan kendi kendini yemekten başka bir şey yapmıyor. Evde kendi kendinize deneyebileceğiniz en basit yöntem ise tuvalette asla acele etmemek ve idrar bittikten sonra hafifçe öne doğru eğilip birkaç saniye beklemek olabilir. Çift işeme tekniği diyorlar buna; kalkmadan önce biraz bekleyip mesanenin dibinde kalan son damlaların da yer çekimiyle süzülmesine izin vermek bazen hayat kurtarıyor. Bir de tabii gün içinde bol su içmekten korkmamak lazım, "çok su içersem tuvaletten çıkamam" mantığıyla suyu kesmek mesanedeki idrarı daha konsantre hale getirip tahrişi ve o yalancı sıkışma hissini daha da artırıyor...
Erkeklerde bu işin arkasında genellikle o meşhur prostat bezi yatıyor vallahi, yaş biraz ilerleyince idrar kanalını bir hortumun üstüne basarmış gibi sıkıştırmaya başlıyor meret. Prostat büyüdükçe mesane kası idrarı dışarı pompalayabilmek için iki kat daha fazla efor sarf etmek zorunda kalıyor ve bir süre sonra yorulup pes ediyor. Sen istediğin kadar ıkın, istediğin kadar bekle; o kanal daraldığı için mesanenin dibinde her seferinde biraz sıvı hapsolup kalıyor. Tabii durum sadece erkeklere özgü sanılmasın sakın, kadınlarda da özellikle doğumlar sonrası veya yaşa bağlı olarak gelişen mesane sarkması tam olarak bu hissi tetikliyor. İdrar torbası yerinden aşağıya doğru kayıp bir cep oluşturunca, idrarın tamamı o kanaldan akıp gidemiyor ve o cepte biriken miktar insanı sürekli rahatsız eden bir doluluk hissi yaratıyor...
Bazen de fiziksel bir tıkanıklık aramak yerine doğrudan vücudun elektrik tesisatına, yani sinir sistemine bakmak gerekiyor sanırım. Şeker hastalığı yıllar içinde sinsice ilerleyip mesanenin "ben doldum" ya da "şimdi boşalıyorum" sinyallerini taşıyan sinir uclarını tahrip edebiliyor mesela. Ya da bel fıtığı ameliyatı geçirmişsinizdir, omurilikte ufak bir baskı vardır da haberiniz yoktur... Beyinle mesane arasındaki o hassas iletişim hattı koptuğu an, mesane kası ne zaman sıkışıp ne zaman gevşeyeceğini şaşırıyor. İdrar torbası ağzına kadar dolu olsa bile kasılıp onu dışarı itemiyor veya tam tersi, içeride üç damla sıvı varken sanki patlayacakmış gibi beyne alarm gönderip duruyor.
Aşırı stresli ve kaygılı dönemlerde kaslarımızın nasıl kaskatı kesildiğini hiç fark ettiniz mi, hani o omuz ağrıları falan olur ya? İşte tam olarak aynı durum leğen kemiğimizin tabanında bulunan ve idrarımızı tutmamızı sağlayan pelvik taban kaslarında da yaşanıyor. Gün boyu masa başında oturmaktan, yoğun stresten veya farkında olmadan sürekli kendimizi sıkmaktan o alt kas grubu pelvik taban spazmına giriyor. İdrar yapma anı geldiğinde normalde o kasların tamamen gevşemesi ve kapıyı açması gerekirken, kaslar kilitli kaldığı için idrar akışı sürekli kesiliyor. Dolayısıyla siz tuvalette ne kadar beklerseniz bekleyin, o kaslar kapıyı tam açmadığı için mesaneyi tam boşaltamama hissi bir türlü peşinizi bırakmıyor.
Kullandığımız o sıradan ilaçların bile metabolizmada ne tür oyunlar oynayabileceğini bazen hiç hesaba katmıyoruz sanki. Sosyal hayatta çok sık tüketilen grip ilaçları, bazı tansiyon hapları ya da alerji için aldığımız antihistaminikler mesane kasının kasılma gücünü bir anda yarı yarıya düşürebiliyor. Doktora gidip "bende böyle bir idrar sıkıntısı başladı" demeden önce son zamanlarda düzenli kullanmaya başladığınız yeni bir hap var mı diye şöyle bir düşünmekte fayda var bence. Çünkü o masum görünen tabletler mesane boynunu sıkılaştırıp idrarın akışını zorlaştırabiliyor ve siz sanki büyük bir hastalık varmış gibi boşuna endişeleniyorsunuz...
En doğrusu bir üroloğa görünüp ultrasonla içeride gerçekten idrar kalıyor mu kalmıyor mu ona baktırmak galiba, yoksa insan kendi kendini yemekten başka bir şey yapmıyor. Evde kendi kendinize deneyebileceğiniz en basit yöntem ise tuvalette asla acele etmemek ve idrar bittikten sonra hafifçe öne doğru eğilip birkaç saniye beklemek olabilir. Çift işeme tekniği diyorlar buna; kalkmadan önce biraz bekleyip mesanenin dibinde kalan son damlaların da yer çekimiyle süzülmesine izin vermek bazen hayat kurtarıyor. Bir de tabii gün içinde bol su içmekten korkmamak lazım, "çok su içersem tuvaletten çıkamam" mantığıyla suyu kesmek mesanedeki idrarı daha konsantre hale getirip tahrişi ve o yalancı sıkışma hissini daha da artırıyor...
