Burak Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yollardaki her çukur, her tümsek o metal yığınının altındaki gizli kahramanlar tarafından göğüslenir; peki ya o kahramanlar sessizce teslim bayrağını çektiğinde ne olur?
Asfaltın üzerindeki küçük bir sarsıntı bazen direksiyonun ucunda devasa bir probleme dönüşür ve sürücü o an koltuğunda huzursuzca kıpırdanmaya başlar.
Direksiyon hakimiyetinin yavaş yavaş elinizden kayıp gittiğini hissettiğiniz o tuhaf an, amortisörlerin artık görevini yapamadığının en net, en acı itirafıdır.
Virajlarda araba yatıyor, sağa sola savruluyor... Sanki lastikler yere değil de pamuk ipliğine bağlı, ne kadar güvenli hissedebilirsiniz ki böyle bir yolda?
Ya o kasislerden geçerken gelen o tok metal çarpması, o içerideki insanı ansızın irilerten, ''Eyvah, yine mi altını vurduk?'' dedirten o lanet ses...
Değişen yol koşulları, yılların yorgunluğu ve tabii ki bakımsız kalan yollar; parça parça aşındırır o hidrolik sistemin içindeki hassas dengeleri.
Sürücü koltuğunda otururken aracın verdiği tepkileri okuyabilmek büyük bir ustalıktır, hele ki o tepkiler artıkça metalin çığlığına kulak tıkamak imkansızlaşır.
Bir sabah garajdan çıkarken çamurluğun bir tarafının aşağıda kaldığını fark etmek, akşamüstü yolda yaşanan o dalgalanmaların aslında neyin habercisi olduğunu yüzünüze çarpar.
Kim derdi ki o görünmeyen yaylar ve keçeler, bir arabanın karakterini bu kadar kökten değiştirebilsin, yola olan bağlılığını tamamen ortadan kaldırsın.
Yolculuk keyfi dediğiniz şey, altınızdaki lastiklerin ve süspansiyonun yola tutunuşuyla başlar; o bağ koptuğunda geriye sadece soğuk bir metal kalıntı kalır.
Asfaltın üzerindeki küçük bir sarsıntı bazen direksiyonun ucunda devasa bir probleme dönüşür ve sürücü o an koltuğunda huzursuzca kıpırdanmaya başlar.
Direksiyon hakimiyetinin yavaş yavaş elinizden kayıp gittiğini hissettiğiniz o tuhaf an, amortisörlerin artık görevini yapamadığının en net, en acı itirafıdır.
Virajlarda araba yatıyor, sağa sola savruluyor... Sanki lastikler yere değil de pamuk ipliğine bağlı, ne kadar güvenli hissedebilirsiniz ki böyle bir yolda?
Ya o kasislerden geçerken gelen o tok metal çarpması, o içerideki insanı ansızın irilerten, ''Eyvah, yine mi altını vurduk?'' dedirten o lanet ses...
Değişen yol koşulları, yılların yorgunluğu ve tabii ki bakımsız kalan yollar; parça parça aşındırır o hidrolik sistemin içindeki hassas dengeleri.
Sürücü koltuğunda otururken aracın verdiği tepkileri okuyabilmek büyük bir ustalıktır, hele ki o tepkiler artıkça metalin çığlığına kulak tıkamak imkansızlaşır.
Bir sabah garajdan çıkarken çamurluğun bir tarafının aşağıda kaldığını fark etmek, akşamüstü yolda yaşanan o dalgalanmaların aslında neyin habercisi olduğunu yüzünüze çarpar.
Kim derdi ki o görünmeyen yaylar ve keçeler, bir arabanın karakterini bu kadar kökten değiştirebilsin, yola olan bağlılığını tamamen ortadan kaldırsın.
Yolculuk keyfi dediğiniz şey, altınızdaki lastiklerin ve süspansiyonun yola tutunuşuyla başlar; o bağ koptuğunda geriye sadece soğuk bir metal kalıntı kalır.
