Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Debriyaja sonuna kadar bassanız bile o vites kolu yerinden oynamıyorsa, otomobiliniz size çok net bir dille "bana biraz zaman ayır" diyordur. Çoğu sürücü sabahları kontağı çevirdiğinde vitesin neden kemikli geçtiğini, hatta bazen neden hiç geçmediğini anlamaz; oysa mekanik dünya asla sebepsiz yere inat etmez. Şehir içi trafiğinde dur-kalk yaparken bir anda ikiye geçmek bilmeyen o kolla mücadele etmek... Gerçekten sinir bozucu. Genelde sorun o kadar basittir ki, sanayide usta usta gezmeden önce hidrolik sıvısının seviyesine baksaydınız muhtemelen bu çileyi hiç çekmezdiniz.
Şanzıman yağı denen o sihirli sıvı ömürlük değildir, bunu artık herkesin kabul etmesi gerekiyor. "Fabrika çıkışı yağıyla 200 bin kilometre devirdim" diye övünenlerin arabaları, bir sabah geri vitese takmaya çalışırken neden o dişlilerin feryat ettiğini hiç düşünmüyor mu? Zamanla özelliğini kaybeden, ısınan, çapaklanan yağ artık dişlileri koruyamaz, onları birbirine düşürür. Yağ azalmıştır, vizkozitesi kaybolmuştur ya da tamamen bitmiştir... Sonuçta o vites kolu sertleşir, kemik gibi olur ve sürüş keyfini tamamen baltalar. Çözüm mü? Bagajı açıp, doğru spekslere sahip taze bir yağla o kutuyu canlandırmak.
Pedalın hissiyatı aslında her şeyi anlatır ama biz duymak istemeyiz bazen. Ayağınızın altındaki o yumuşaklık veya tam tersi, taş gibi sertleşmiş bir debriyaj pedalı aslında şanzımanın içindeki fırtınanın habercisidir. Baskı balata ömrünü tamamlarken viteslerin zor geçmesi sürpriz mi? Kesinlikle hayır. Balata bittiğinde kavrama noktası yukarı taşınır, ayırma tam sarılamaz ve siz vitesi zorla yuvaya sokmaya çalışırken aslında şanzımanın ömründen yersiniz. Kendinizi kandırmayın, debriyaj setini değiştirme vakti geldiyse o masraftan kaçış yoktur.
Senkronize halkaları adını pek duymadığımız ama vites geçişlerinin pürüzsüz olmasını sağlayan gizli kahramanlardır. Özellikle ikinci ve üçüncü vitese geçerken o meşhur "cırtlama" sesini duyuyorsanız, bilin ki içeride bir şeyler birbiriyle sertçe çarpışıyor demektir. Devirler birbirine eşitlenemiyor, dişliler öpüşmek yerine kavga ediyor... Eğer vites geçişlerinde sadece zorlanma değil, bir de bu metalik çığlığı duyuyorsanız sorun doğrudan senkromeçlerdedir. Bu durumda vitesi yavaşça, devrini bularak atmak geçici bir çözüm olsa da şanzıman kutusunun kapağının açılması şarttır.
Otomobille aranızdaki bağı kuran o vites mekanizmasının altındaki telleri ve mafsalları hiç kontrol ettiniz mi? Bazen sorun ne hidrolikte ne de dişlilerdedir; sadece vites kolunun altındaki o küçük plastik burçlar aşınmıştır veya bağlantı telleri gevşemiştir. Siz kolu ittiğinizi sanırsınız ama o güç şanzımana eksik iletilir, yarım yamalak bir geçiş çabası başlar. Alt tarafa eğilip bakmak, bir iki cıvatayı sıktırmak ya da aşınan o ucuz plastik parçayı yenilemek tüm derdi çözer bazen. Büyük masraflardan korkup arabayı kaderine terk etmeden önce şu basit bağlantı elemanlarına bir şans verin.
Şanzıman yağı denen o sihirli sıvı ömürlük değildir, bunu artık herkesin kabul etmesi gerekiyor. "Fabrika çıkışı yağıyla 200 bin kilometre devirdim" diye övünenlerin arabaları, bir sabah geri vitese takmaya çalışırken neden o dişlilerin feryat ettiğini hiç düşünmüyor mu? Zamanla özelliğini kaybeden, ısınan, çapaklanan yağ artık dişlileri koruyamaz, onları birbirine düşürür. Yağ azalmıştır, vizkozitesi kaybolmuştur ya da tamamen bitmiştir... Sonuçta o vites kolu sertleşir, kemik gibi olur ve sürüş keyfini tamamen baltalar. Çözüm mü? Bagajı açıp, doğru spekslere sahip taze bir yağla o kutuyu canlandırmak.
Pedalın hissiyatı aslında her şeyi anlatır ama biz duymak istemeyiz bazen. Ayağınızın altındaki o yumuşaklık veya tam tersi, taş gibi sertleşmiş bir debriyaj pedalı aslında şanzımanın içindeki fırtınanın habercisidir. Baskı balata ömrünü tamamlarken viteslerin zor geçmesi sürpriz mi? Kesinlikle hayır. Balata bittiğinde kavrama noktası yukarı taşınır, ayırma tam sarılamaz ve siz vitesi zorla yuvaya sokmaya çalışırken aslında şanzımanın ömründen yersiniz. Kendinizi kandırmayın, debriyaj setini değiştirme vakti geldiyse o masraftan kaçış yoktur.
Senkronize halkaları adını pek duymadığımız ama vites geçişlerinin pürüzsüz olmasını sağlayan gizli kahramanlardır. Özellikle ikinci ve üçüncü vitese geçerken o meşhur "cırtlama" sesini duyuyorsanız, bilin ki içeride bir şeyler birbiriyle sertçe çarpışıyor demektir. Devirler birbirine eşitlenemiyor, dişliler öpüşmek yerine kavga ediyor... Eğer vites geçişlerinde sadece zorlanma değil, bir de bu metalik çığlığı duyuyorsanız sorun doğrudan senkromeçlerdedir. Bu durumda vitesi yavaşça, devrini bularak atmak geçici bir çözüm olsa da şanzıman kutusunun kapağının açılması şarttır.
Otomobille aranızdaki bağı kuran o vites mekanizmasının altındaki telleri ve mafsalları hiç kontrol ettiniz mi? Bazen sorun ne hidrolikte ne de dişlilerdedir; sadece vites kolunun altındaki o küçük plastik burçlar aşınmıştır veya bağlantı telleri gevşemiştir. Siz kolu ittiğinizi sanırsınız ama o güç şanzımana eksik iletilir, yarım yamalak bir geçiş çabası başlar. Alt tarafa eğilip bakmak, bir iki cıvatayı sıktırmak ya da aşınan o ucuz plastik parçayı yenilemek tüm derdi çözer bazen. Büyük masraflardan korkup arabayı kaderine terk etmeden önce şu basit bağlantı elemanlarına bir şans verin.
