Murat Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarımı mesleğin tozlu yollarında, adliyelerin koridorlarında değilse bile sanayi sitelerinin o hiç değişmeyen mazot kokulu dükkânlarında geçirdim; yarım asra yaklaşan insan hikâyesi biriktirdim bu tezgâhlarda ve gördüm ki en katı demir parçasının bile bir ruhu, bir hafızası vardır.
Sabahın köründe kapısını çaldığım usta, elindeki yağlı üstü başı unutulmuş gibi, bana dönüp "Şanzıman dediğin makine var ya, sürücüsüyle konuşur aslında ama kimse kulağını verip dinlemez ki..." derken ne kadar da haklıydı; oysa küçük bir uğultu, vites geçişindeki o minik direnç, direksiyona yansıyan o titreşim... Hepsi birer imdat çığlığıdır aslında, duyana tabii.
Siz de farkındasınız değil mi, son zamanlarda vites kolu elinizin altında sanki bir yerlere takılıp kalıyor gibi hissediyorsunuz; işte o an araba size "Ben yoruldum artık, biraz duralım" diyor ama biz ne yapıyoruz, basıyoruz gaza geçiyoruz... Hangi akla hizmetse bu acelecilik, vallahi anlamıyorum ki, makineler de küser insana biliyor musunuz?
Baskı balata dediğimiz o zavallı parça, sürücünün bütün stresini, kırmızı ışıkta debriyaj pedalının üzerinde unuttuğu o ağır ayağın yükünü tek başına sırtlar; sonra da bir yokuş yukarı kalkarken balata sıyırır, ortada kalırsınız öylece orta yerinde trafiğin... Ne gerek var oysa o ayağı sürekli debriyajda tutmaya, alt tarafı iki saniye boşa alacaksın, değil mi ya?
Ya o yağ değişimi meselesi, herkes "Ömürlük yağ var abiciğim" diyen ustalara inanır da, o yağın zamanla özelliğini yitirip bala dönüştüğünü, dişlileri nasıl yediğini bir türlü hesap etmez; sonra şanzıman dağılınca da "Usta bu araba durduk yere beni yolda bıraktı" diye hayıflanır durur insan... Ne durduk yeresi kardeşim, sen bakımını yapmazsan o demir yığını neylesin, o da insan evladı gibi yıpranıyor nihayetinde.
Geri vitese atarken gelen o dişli gıcırtısı var ya, işte o ses her seferinde içimi acıtır benim; araba henüz tam durmamışken aceleyle geriye takmaya çalışmanın o mukaddes dişlilere verdiği zararı bir bilseniz, bir daha asla yapmazsınız o hatayı... Biraz sabır, biraz özen, alt tarafı üç saniye bekleyeceksin, ne kaybedersin ki o üç saniyede?
Birinci tecrübem, yani bu yaşa kadar gördüğüm en net şey şudur ki; arabasına karısı gibi, çocuğu gibi bakan adamın şanzımanı milyon kilometreyi devirir de tek bir kuruş masraf açmaz; ama arabayı hor kullanan, vitesleri yumrukla atan adamın kapısı sanayiden hiç eksik olmaz... Ne ekersen onu biçersin hayatta, motor da şanzıman da tam olarak bunu söyler sana her sabah marşa bastığında.
Sabahın köründe kapısını çaldığım usta, elindeki yağlı üstü başı unutulmuş gibi, bana dönüp "Şanzıman dediğin makine var ya, sürücüsüyle konuşur aslında ama kimse kulağını verip dinlemez ki..." derken ne kadar da haklıydı; oysa küçük bir uğultu, vites geçişindeki o minik direnç, direksiyona yansıyan o titreşim... Hepsi birer imdat çığlığıdır aslında, duyana tabii.
Siz de farkındasınız değil mi, son zamanlarda vites kolu elinizin altında sanki bir yerlere takılıp kalıyor gibi hissediyorsunuz; işte o an araba size "Ben yoruldum artık, biraz duralım" diyor ama biz ne yapıyoruz, basıyoruz gaza geçiyoruz... Hangi akla hizmetse bu acelecilik, vallahi anlamıyorum ki, makineler de küser insana biliyor musunuz?
Baskı balata dediğimiz o zavallı parça, sürücünün bütün stresini, kırmızı ışıkta debriyaj pedalının üzerinde unuttuğu o ağır ayağın yükünü tek başına sırtlar; sonra da bir yokuş yukarı kalkarken balata sıyırır, ortada kalırsınız öylece orta yerinde trafiğin... Ne gerek var oysa o ayağı sürekli debriyajda tutmaya, alt tarafı iki saniye boşa alacaksın, değil mi ya?
Ya o yağ değişimi meselesi, herkes "Ömürlük yağ var abiciğim" diyen ustalara inanır da, o yağın zamanla özelliğini yitirip bala dönüştüğünü, dişlileri nasıl yediğini bir türlü hesap etmez; sonra şanzıman dağılınca da "Usta bu araba durduk yere beni yolda bıraktı" diye hayıflanır durur insan... Ne durduk yeresi kardeşim, sen bakımını yapmazsan o demir yığını neylesin, o da insan evladı gibi yıpranıyor nihayetinde.
Geri vitese atarken gelen o dişli gıcırtısı var ya, işte o ses her seferinde içimi acıtır benim; araba henüz tam durmamışken aceleyle geriye takmaya çalışmanın o mukaddes dişlilere verdiği zararı bir bilseniz, bir daha asla yapmazsınız o hatayı... Biraz sabır, biraz özen, alt tarafı üç saniye bekleyeceksin, ne kaybedersin ki o üç saniyede?
Birinci tecrübem, yani bu yaşa kadar gördüğüm en net şey şudur ki; arabasına karısı gibi, çocuğu gibi bakan adamın şanzımanı milyon kilometreyi devirir de tek bir kuruş masraf açmaz; ama arabayı hor kullanan, vitesleri yumrukla atan adamın kapısı sanayiden hiç eksik olmaz... Ne ekersen onu biçersin hayatta, motor da şanzıman da tam olarak bunu söyler sana her sabah marşa bastığında.
