Erem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Land Rover Radyatör Arızaları
Otomobil denilen o karmaşık metal yığını bazen insan kalbi gibi kırılgan olur, özellikle de söz konusu arazi şartlarına meydan okuyan o İngiliz efsaneleriysa. Kaputun altında yatan o güçlü motor, her şey yolunda gittiğinde size dünyanın en konforlu yolculuğunu vaat eder ama ya su eksiltmeye başladığı o sessiz an... İşte o an, sürücünün içindeki huzur yerini derin bir endişeye bırakır, motor su kaynatır mı korkusu sarmalar ruhu.
Radyatör petekleri zamanla tıkanır, kireçten görünmez olur adeta, suyun o özgür akışı yavaşlar ve nihayet durma noktasına gelir. Neden acaba diye düşünür insan direksiyon başında, acaba yine mi bir kaçak var, yoksa o eski plastik bağlantı noktaları sonunda sıcağa dayanamayıp çatladı mı... Zaten bu araçların en zayıf karnı hep o ufacık plastik detaylardır, ne kadar bakımlı olursa olsunlar metalin gücüne yenik düşer o hassas kulaklar.
Yolda giderken hararet ibresinin o tehlikeli kırmızı çizgiye doğru sinsice tırmanışını izlemek var ya, adamın ömründen ömür götürür resmen. Hemen kenara çekmeli, motoru stop etmeli ve kaputu açıp o buhar kokusunu içimize çekmeliyiz ki neyle karşılaştığımızı anlayabilelim. Belki de sadece kelepçelerden biri gevşemiştir, kimbilir... Ama gerçeği o sıcak motor bloğunun başında, ellerimiz yağ içinde kalınca öğreneceğiz maalesef.
Alüminyum gövdenin o incecik yaprakları taştan gelen küçük bir darbeyle eziliverir, su sızdırmaya başlar ansızın ve siz bunu ancak garajdaki o ıslak lekeyi gördüğünüzde fark edersiniz. Antifriz kokusu o garajı sarar, o tatlımsı ama zehirli koku ruhunuzu sıkar biraz, insanın canı sıkılır tabii ki binlerce lira harcadığı parça bozulunca. Ne gerek vardı şimdi bunlara, tam da hafta sonu planı yapmışken...
Orijinal parça bulmanın zorluğu da işin tuz biberi olur tabii, yan sanayi ürünler ise motorun o asil yapısına asla uyum sağlayamaz, hemen pes eder ilk zorlukta. Usta titizlikle söker eski radyatörü, sanki saat tamir eder gibi dikkatlidir elleri, çünkü bilir ki bu makineler şaka kaldırmaz, en ufak bir hatayı affetmez. Keşke zamanında o ucuz suyu koymasaydım motora, kireçlenmese idi petekler diye hayıflanır insan ama iş işten geçer ne yazık ki.
Soğutma sıvısının rengi kahverengiye döndüyse eğer, bilin ki pas sarmıştır içeriyi baştan sona, motorun damarları tıkanmak üzeredir artık. Değiştirmek şarttır o sıvıyı zamanı gelince, ihmale gelmez bu işler, sonra yolda bırakır insanı en olmayacak yerde, dağın başında bir başınıza kalakalırsınız öylece. Sessizlik çöker etrafa, sadece radyonun o cızırtılı sesi kalır geriye, bir de homurdanan o demir yığını.
Neyse ki usta eli değdiğinde yeniden can bulur o devasa motor, su saat gibi devir daim yapar, ibre sabitlenir tam ortaya ve rahat bir nefes alır sürücü. Şehir içinde pırıl pırıl süzülürken yeniden hatırlarsınız neden sevdiğinizi bu zor ve kaprisli otomobili, çünkü onunla yaşamak bambaşka bir tutkudur her şeye rağmen. Yine de kaputu her açışınızda gözünüz mutlaka o genleşme kabına takılır, su seviyesi yerinde mi diye titizlikle kontrol edersiniz istemsizce...
Otomobil denilen o karmaşık metal yığını bazen insan kalbi gibi kırılgan olur, özellikle de söz konusu arazi şartlarına meydan okuyan o İngiliz efsaneleriysa. Kaputun altında yatan o güçlü motor, her şey yolunda gittiğinde size dünyanın en konforlu yolculuğunu vaat eder ama ya su eksiltmeye başladığı o sessiz an... İşte o an, sürücünün içindeki huzur yerini derin bir endişeye bırakır, motor su kaynatır mı korkusu sarmalar ruhu.
Radyatör petekleri zamanla tıkanır, kireçten görünmez olur adeta, suyun o özgür akışı yavaşlar ve nihayet durma noktasına gelir. Neden acaba diye düşünür insan direksiyon başında, acaba yine mi bir kaçak var, yoksa o eski plastik bağlantı noktaları sonunda sıcağa dayanamayıp çatladı mı... Zaten bu araçların en zayıf karnı hep o ufacık plastik detaylardır, ne kadar bakımlı olursa olsunlar metalin gücüne yenik düşer o hassas kulaklar.
Yolda giderken hararet ibresinin o tehlikeli kırmızı çizgiye doğru sinsice tırmanışını izlemek var ya, adamın ömründen ömür götürür resmen. Hemen kenara çekmeli, motoru stop etmeli ve kaputu açıp o buhar kokusunu içimize çekmeliyiz ki neyle karşılaştığımızı anlayabilelim. Belki de sadece kelepçelerden biri gevşemiştir, kimbilir... Ama gerçeği o sıcak motor bloğunun başında, ellerimiz yağ içinde kalınca öğreneceğiz maalesef.
Alüminyum gövdenin o incecik yaprakları taştan gelen küçük bir darbeyle eziliverir, su sızdırmaya başlar ansızın ve siz bunu ancak garajdaki o ıslak lekeyi gördüğünüzde fark edersiniz. Antifriz kokusu o garajı sarar, o tatlımsı ama zehirli koku ruhunuzu sıkar biraz, insanın canı sıkılır tabii ki binlerce lira harcadığı parça bozulunca. Ne gerek vardı şimdi bunlara, tam da hafta sonu planı yapmışken...
Orijinal parça bulmanın zorluğu da işin tuz biberi olur tabii, yan sanayi ürünler ise motorun o asil yapısına asla uyum sağlayamaz, hemen pes eder ilk zorlukta. Usta titizlikle söker eski radyatörü, sanki saat tamir eder gibi dikkatlidir elleri, çünkü bilir ki bu makineler şaka kaldırmaz, en ufak bir hatayı affetmez. Keşke zamanında o ucuz suyu koymasaydım motora, kireçlenmese idi petekler diye hayıflanır insan ama iş işten geçer ne yazık ki.
Soğutma sıvısının rengi kahverengiye döndüyse eğer, bilin ki pas sarmıştır içeriyi baştan sona, motorun damarları tıkanmak üzeredir artık. Değiştirmek şarttır o sıvıyı zamanı gelince, ihmale gelmez bu işler, sonra yolda bırakır insanı en olmayacak yerde, dağın başında bir başınıza kalakalırsınız öylece. Sessizlik çöker etrafa, sadece radyonun o cızırtılı sesi kalır geriye, bir de homurdanan o demir yığını.
Neyse ki usta eli değdiğinde yeniden can bulur o devasa motor, su saat gibi devir daim yapar, ibre sabitlenir tam ortaya ve rahat bir nefes alır sürücü. Şehir içinde pırıl pırıl süzülürken yeniden hatırlarsınız neden sevdiğinizi bu zor ve kaprisli otomobili, çünkü onunla yaşamak bambaşka bir tutkudur her şeye rağmen. Yine de kaputu her açışınızda gözünüz mutlaka o genleşme kabına takılır, su seviyesi yerinde mi diye titizlikle kontrol edersiniz istemsizce...
