Hakan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Garajın önünde o heybetli silüete bakıp da "Acaba bugün yine benzin kokusu alacak mıyım?" diye düşünmek ne acı... İngiliz mühendisliğinin o gurur abidesi, yollarda fırtınalar estiren o asil motoru kaputu açtığında bazen adeta insanı canından bezdiriyor; çünkü bu makineler narin birer sanat eseri gibi hassas ve kaprisli beslenmeyi seviyor.
Pompada ibre hızla yukarı tırmanırken cüzdanın delindiğini hissetmek yetmezmiş gibi, bir de motor arıza lambasının o sinir bozucu sarı ışığı yanıp sönmeye başladığında bütün sürüş keyfi bir anda kabusa dönüşüyor... Zaten o lüks kabinin içinde sessizlikten zevk almayı beklerken enjektörlerden gelen o garip tıkırtılar insanın bütün sinir uçlarına dokunmaya fazlasıyla yetiyor.
Şehir içinde dur kalk trafiğe girdiğinde bu devasa hacimli motorlar adeta susuzluktan kavrulmuş gibi yakıtı yutuyor; oysa o asfaltta süzülürken akıp giden benzin sadece depodan değil, doğrudan insanın içinden eksiliyor sanki... Belki de bu yüzden bu arabalara binen herkesin ruhunda biraz adrenalin, biraz da benzin istasyonu nöbetçiliği tutma alışkınlığı katran gibi yapışıp kalıyor.
Servis yollarının tozunu yutmaktan bıkıp usananlar çok iyi bilir ki bu motorların besleme üniteleri kalitesiz yakıta karşı inanılmaz derecede alerjik; sanki içine damlayan küçücük bir saf olmayan madde bile o devasa silindirlerin dengesini alt üst etmeye yetiyor... Ne zaman yola çıksan aklının bir köşesinde hep o "Acaba yine yolda kalır mıyım?" korkusu, işte bu lüksün bedeli tam olarak bu ruhsal gerginlikten başka bir şey değil.
O muazzam gücü arkanda hissedip gaza bastığın o ilk saniyede her şey masallardaki gibi kusursuz görünüyor ama gerçeğe dönünce faturanın kabarıklığı insanı adeta duvardan duvara vuruyor... Bakımsız bırakmaya asla gelmez, parçasını esirgersen anında öcünü alır; bu makineler tam anlamıyla şımartılmak isteyen asilzadelere benziyor çünkü onlar için her şeyin en kusursuzunu aramak zorundasın.
Pompada ibre hızla yukarı tırmanırken cüzdanın delindiğini hissetmek yetmezmiş gibi, bir de motor arıza lambasının o sinir bozucu sarı ışığı yanıp sönmeye başladığında bütün sürüş keyfi bir anda kabusa dönüşüyor... Zaten o lüks kabinin içinde sessizlikten zevk almayı beklerken enjektörlerden gelen o garip tıkırtılar insanın bütün sinir uçlarına dokunmaya fazlasıyla yetiyor.
Şehir içinde dur kalk trafiğe girdiğinde bu devasa hacimli motorlar adeta susuzluktan kavrulmuş gibi yakıtı yutuyor; oysa o asfaltta süzülürken akıp giden benzin sadece depodan değil, doğrudan insanın içinden eksiliyor sanki... Belki de bu yüzden bu arabalara binen herkesin ruhunda biraz adrenalin, biraz da benzin istasyonu nöbetçiliği tutma alışkınlığı katran gibi yapışıp kalıyor.
Servis yollarının tozunu yutmaktan bıkıp usananlar çok iyi bilir ki bu motorların besleme üniteleri kalitesiz yakıta karşı inanılmaz derecede alerjik; sanki içine damlayan küçücük bir saf olmayan madde bile o devasa silindirlerin dengesini alt üst etmeye yetiyor... Ne zaman yola çıksan aklının bir köşesinde hep o "Acaba yine yolda kalır mıyım?" korkusu, işte bu lüksün bedeli tam olarak bu ruhsal gerginlikten başka bir şey değil.
O muazzam gücü arkanda hissedip gaza bastığın o ilk saniyede her şey masallardaki gibi kusursuz görünüyor ama gerçeğe dönünce faturanın kabarıklığı insanı adeta duvardan duvara vuruyor... Bakımsız bırakmaya asla gelmez, parçasını esirgersen anında öcünü alır; bu makineler tam anlamıyla şımartılmak isteyen asilzadelere benziyor çünkü onlar için her şeyin en kusursuzunu aramak zorundasın.
