Olgun Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Land Rover AdBlue Sistemi Arızaları
Yılların gazeteciliğinden midir bilmem, makinelerin de tıpkı insanlar gibi dertleri, kaprisleri olduğuna inanırım hep; hele ki söz konusu British mühendisliği olunca bu hissim katlanır da katlanır. Garajdaki o heybetli Land Rover'ın gösterge panelinde birden o can sıkıcı "AdBlue arızası, şu kadar kilometre sonra motor çalışmayacak" uyarısı belirdiğinde, emin olun sadece bir kimyasal sıvı eksikliğinden bahsetmiyoruz; resmen kaputun altından size uzanan sessiz bir imdat çağrısı duyuyorsunuz.
Aslında sistemin mantığı o kadar kağıt üstünde kusursuz ki, egzoz gazındaki o zehirli azot oksit salınımını üre bazlı bir sıvıyla zararsız nitrojen ve su buharına çeviriyorsunuz; fakat iş bizim mazot kalitesine, tozlu yollara ve değişken hava koşullarına gelince teorideki o parlak mühendislik pratikte minik trajedilere dönüşebiliyor. Pompa tıkanır, sensör yanılır, kristalleşen o lanet sıvı boruları tıkar ve siz kendinizi bir anda o lüks aracın direksiyonunda, binlerce liralık servis masraflarını kara kara düşünürken bulursunuz.
Peki ne oluyor da o alman malı ya da ingiliz tasarımı hassas enjektörler bir anda isyan bayrağını çekiyor hiç düşündünüz mü? Kalitesiz, merdiven altı dolum tesislerinden alınan AdBlue sıvıları, deponun içinde zamanla tortulaşarak adeta betona dönüşüyor ve o minicik nozulları kör ediyor; yani kısacası aracı ucuza besleyeyim derken aslında kendi ellerinizle egzoz sistemine adeta tuz basıyorsunuz.
Göstergede o geri sayım sayacı işlemeye başladığında panik yapıp hemen Sanayi'nin yolunu tutmak tabii ki ilk refleksimiz oluyor ama usta "beyin arıza yapmış, komple değişecek" dediğinde inanın bana o an insanın kanı beynine sıçrıyor. Oysa işin aslı çoğu zaman o kadar karmaşık değil; ufak bir Nox sensörü hatası ya da basit bir kristalleşme temizliğiyle çözülebilecek meseleler, maalesef parça değiştirme sevdalısı ellerde servet ödemenize sebep olabiliyor...
Şimdi elinizi vicdanınıza koyun ve söyleyin; o kadar para verip aldığınız bir arazi canavarının, sırf iki damla üre sıvısının ucuzluğundan ya da hassasiyetinden ötürü yolda kalması ne kadar acı değil mi? Düzenli olarak kaliteli sıvı kullanmak, depoyu hiçbir zaman dibine kadar kurutmamak ve en önemlisi aracın o uyarılarını kulak arkası etmemek aslında işin bütün sırrı; yoksa o lüks konfor bir anda kapı önünde sökülmeyi bekleyen demir yığınına dönüveriyor işte.
Eski bir gazeteci olarak onlarca otomobil hikayesi dinledim, yazdım ama bu dizel emisyon sistemlerinin çıkardığı baş ağrısını hiçbir şeye değişmem; ne zaman yolda vanası bozulmuş bir Land Rover görsem, içimden "işte yine modern dünyanın ezber bozan kurbanı" diye geçiririm. Belki de teknoloji geliştikçe biz arabalara değil, arabalar bize bakım yapmaya başladı; kim bilir, belki de en iyisi o eski tip mekanik canavarlara geri dönmektir ama o da artık sadece bir masal...
Yılların gazeteciliğinden midir bilmem, makinelerin de tıpkı insanlar gibi dertleri, kaprisleri olduğuna inanırım hep; hele ki söz konusu British mühendisliği olunca bu hissim katlanır da katlanır. Garajdaki o heybetli Land Rover'ın gösterge panelinde birden o can sıkıcı "AdBlue arızası, şu kadar kilometre sonra motor çalışmayacak" uyarısı belirdiğinde, emin olun sadece bir kimyasal sıvı eksikliğinden bahsetmiyoruz; resmen kaputun altından size uzanan sessiz bir imdat çağrısı duyuyorsunuz.
Aslında sistemin mantığı o kadar kağıt üstünde kusursuz ki, egzoz gazındaki o zehirli azot oksit salınımını üre bazlı bir sıvıyla zararsız nitrojen ve su buharına çeviriyorsunuz; fakat iş bizim mazot kalitesine, tozlu yollara ve değişken hava koşullarına gelince teorideki o parlak mühendislik pratikte minik trajedilere dönüşebiliyor. Pompa tıkanır, sensör yanılır, kristalleşen o lanet sıvı boruları tıkar ve siz kendinizi bir anda o lüks aracın direksiyonunda, binlerce liralık servis masraflarını kara kara düşünürken bulursunuz.
Peki ne oluyor da o alman malı ya da ingiliz tasarımı hassas enjektörler bir anda isyan bayrağını çekiyor hiç düşündünüz mü? Kalitesiz, merdiven altı dolum tesislerinden alınan AdBlue sıvıları, deponun içinde zamanla tortulaşarak adeta betona dönüşüyor ve o minicik nozulları kör ediyor; yani kısacası aracı ucuza besleyeyim derken aslında kendi ellerinizle egzoz sistemine adeta tuz basıyorsunuz.
Göstergede o geri sayım sayacı işlemeye başladığında panik yapıp hemen Sanayi'nin yolunu tutmak tabii ki ilk refleksimiz oluyor ama usta "beyin arıza yapmış, komple değişecek" dediğinde inanın bana o an insanın kanı beynine sıçrıyor. Oysa işin aslı çoğu zaman o kadar karmaşık değil; ufak bir Nox sensörü hatası ya da basit bir kristalleşme temizliğiyle çözülebilecek meseleler, maalesef parça değiştirme sevdalısı ellerde servet ödemenize sebep olabiliyor...
Şimdi elinizi vicdanınıza koyun ve söyleyin; o kadar para verip aldığınız bir arazi canavarının, sırf iki damla üre sıvısının ucuzluğundan ya da hassasiyetinden ötürü yolda kalması ne kadar acı değil mi? Düzenli olarak kaliteli sıvı kullanmak, depoyu hiçbir zaman dibine kadar kurutmamak ve en önemlisi aracın o uyarılarını kulak arkası etmemek aslında işin bütün sırrı; yoksa o lüks konfor bir anda kapı önünde sökülmeyi bekleyen demir yığınına dönüveriyor işte.
Eski bir gazeteci olarak onlarca otomobil hikayesi dinledim, yazdım ama bu dizel emisyon sistemlerinin çıkardığı baş ağrısını hiçbir şeye değişmem; ne zaman yolda vanası bozulmuş bir Land Rover görsem, içimden "işte yine modern dünyanın ezber bozan kurbanı" diye geçiririm. Belki de teknoloji geliştikçe biz arabalara değil, arabalar bize bakım yapmaya başladı; kim bilir, belki de en iyisi o eski tip mekanik canavarlara geri dönmektir ama o da artık sadece bir masal...
