Ayhan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Telefonu şarjdan çekip masaya bıraktığımız o ilk an var ya, işte bütün mesele o sessizliğe katlanabilmekte kopuyor aslında.
Acaba ekranda kim ne yazmış, kim hangi fotoğrafı beğenmiş diye içimiz içimizi yiyor da vallahi billahi kimsenin kimseden haberi yok aslında.
Sabah uyanır uyanmaz elini cama, yani o parlayan akıllı telefona götüren kaç kişiyiz acaba, hadi söyleyin kendimize.
Gözümüz ekranda kahvaltı yapıyoruz, çay soğuyor, simit bayatlıyor ama akışta kaybolup gitmek o kadar tatlı geliyor ki ruhumuz duyulmuyor.
Abi ya şu bildirim sesleri yüzünden insan kendi düşüncesini duyamaz oldu, her an tetikte, her an bir şey kaçırma korkusuyla yaşıyoruz.
Kendi hayatımızı yaşamak yerine başkalarının hayatlarını hikayelerden izleyerek ömür tüketiyoruz resmen, ne acı değil mi.
Oysa pazar sabahı pencereden sızan gün ışığına bakmak varken ekran parlaklığına gözlerimizi kör etmek niye, hiç düşündünüz mü bunu.
Biraz yavaşlamak, o devasa veri akışının altından kalkıp derin bir nefes almak sandığımızdan çok daha kolay halbuki.
Kabloları çekip fişleri sökünce dünya başımıza yıkılmıyor, aksine etraftaki kuş sesleri birden kulaklarımıza çalınmaya başlıyor birdenbire.
Bırakın biraz da ekranlar sessiz kalsın, biz bize kalalım, ne kaybederiz ki alt tarafı birkaç beğeniden mahrum kalırız o kadar.
Acaba ekranda kim ne yazmış, kim hangi fotoğrafı beğenmiş diye içimiz içimizi yiyor da vallahi billahi kimsenin kimseden haberi yok aslında.
Sabah uyanır uyanmaz elini cama, yani o parlayan akıllı telefona götüren kaç kişiyiz acaba, hadi söyleyin kendimize.
Gözümüz ekranda kahvaltı yapıyoruz, çay soğuyor, simit bayatlıyor ama akışta kaybolup gitmek o kadar tatlı geliyor ki ruhumuz duyulmuyor.
Abi ya şu bildirim sesleri yüzünden insan kendi düşüncesini duyamaz oldu, her an tetikte, her an bir şey kaçırma korkusuyla yaşıyoruz.
Kendi hayatımızı yaşamak yerine başkalarının hayatlarını hikayelerden izleyerek ömür tüketiyoruz resmen, ne acı değil mi.
Oysa pazar sabahı pencereden sızan gün ışığına bakmak varken ekran parlaklığına gözlerimizi kör etmek niye, hiç düşündünüz mü bunu.
Biraz yavaşlamak, o devasa veri akışının altından kalkıp derin bir nefes almak sandığımızdan çok daha kolay halbuki.
Kabloları çekip fişleri sökünce dünya başımıza yıkılmıyor, aksine etraftaki kuş sesleri birden kulaklarımıza çalınmaya başlıyor birdenbire.
Bırakın biraz da ekranlar sessiz kalsın, biz bize kalalım, ne kaybederiz ki alt tarafı birkaç beğeniden mahrum kalırız o kadar.
