Mehmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Hyundai’nin kaputunun altında yıllardır dönüp duran o küçük pervanenin, yani devirdaim pompasının ne zaman can yakacağını kimse önceden kestiremez; bazen uzun yolda sabırla döner durur, bazen de şehrin en kalabalık saatinde sessizce teslim bayrağını çeker. Motor bloğunun içinde adeta görünmez bir kahraman gibi çalışan bu parça, suyun devrini sağlarken bir an bile dinlenmek bilmez, zaten durduğu an o motorun da sonunun geldiği anlamına gelir. Yıllar boyunca pek çok farklı modelin direksiyonunda, motor sesini dinleyerek geçirdiğimiz o uzun yollarda anladım ki, bu pompa bozulmaya yüz tuttuğunda araba adeta dert yanar gibi homurdanmaya başlar. Sürücü koltuğunda otururken motorun altından gelen o ince, sinsi sızıntı sesini ya da hafiften genzi yakan antifriz kokusunu fark etmek, aslında yaklaşan fırtınanın en net habercisidir.
Sabah garajdan çıkarken yerdeki o ufak pembe ya da yeşil damlaları görmezden gelmek, insanın başına gelebilecek en büyük safdilliktir çünkü o damlalar sadece su değil, motorun can damarıdır. Devirdaim pompası su kaçırmaya başladığında, contalar artık görevini yapamaz hale gelmiş demektir ve bu durum zamanla yatakların ses yapmasına, pervanenin milinden oynamasına yol açar. Direksiyonu her çevirdiğinizde ya da gaza her bastığınızda o içeride dönen parça biraz daha aşınır, biraz daha ömründen yer; oysa kimse kaputu açıp da "acaba bugün su eksiltmiş mi" diye bakmayı akıl etmez. Şehir içi trafikte dur-kalk yaparken hararet ibresinin o masum ortalardan birdenbire sağa doğru tırmanmaya başladığını görmek, insanın kalbine adeta bir iğne batması gibi tesir eder.
Motorun sıcaklığını dengeleyen o su sirkülasyonu bir kez sekteye uğradığında, alüminyum blokların ne kadar çabuk eğilebileceğini, contaların nasıl anında yanacağını sanırım en acı tecrübelerle öğrendik. Hyundai sahiplerinin sıkça göz ardı ettiği bu parça, aslında düzenli bakım yapılmadığında tam bir saatli bombadır; çünkü içindeki rulmanlar bir kez dağıldı mı, o kayışı da koparır, kasnağı da yerinden oynatır. Yollarda kalıp çekici beklemektense, kilometreler ilerledikçe motordan gelen o hafif tıkırtılara kulak kabartmak her zaman en akıllıca yoldur. Bazen usta koltuğa oturur oturmaz "bu pompadan ses geliyor, değiştirmezsek yolda bırakır" der ama biz hep o bilindik "idare eder" psikolojisiyle hareket edip işi şansa bırakırız.
Değişim vakti geldiğinde yan sanayi ucuz parçalara kaçmak, arabanın kalbine bile bile hançer saplamakla eşdeğerdir; çünkü o incecik metal pervaneler orijinali gibi su basamaz ve motor yine hararetle boğuşur. Tamirhanenin tozlu köşesinde sökülüp atılan o eski pompanın kanatlarına baktığınızda, pas içinde kalmış ve erimeye yüz tutmuş haliyle bu zamana kadar nasıl dayandığına hayret edersiniz. Su pompasını yenisiyle değiştirdikten sonra motorun o sessiz, huzurlu mırıltısını yeniden duymak, insanın içindeki bütün yol yorgunluğunu ve stresi bir anda alıp götürür. Belki de araba bakımı dediğimiz şey, sadece bozulanı tamir etmek değil, makinelerle kurduğumuz o sessiz ortak dilde birbirimizi zamanında anlamaktan ibarettir...
Sabah garajdan çıkarken yerdeki o ufak pembe ya da yeşil damlaları görmezden gelmek, insanın başına gelebilecek en büyük safdilliktir çünkü o damlalar sadece su değil, motorun can damarıdır. Devirdaim pompası su kaçırmaya başladığında, contalar artık görevini yapamaz hale gelmiş demektir ve bu durum zamanla yatakların ses yapmasına, pervanenin milinden oynamasına yol açar. Direksiyonu her çevirdiğinizde ya da gaza her bastığınızda o içeride dönen parça biraz daha aşınır, biraz daha ömründen yer; oysa kimse kaputu açıp da "acaba bugün su eksiltmiş mi" diye bakmayı akıl etmez. Şehir içi trafikte dur-kalk yaparken hararet ibresinin o masum ortalardan birdenbire sağa doğru tırmanmaya başladığını görmek, insanın kalbine adeta bir iğne batması gibi tesir eder.
Motorun sıcaklığını dengeleyen o su sirkülasyonu bir kez sekteye uğradığında, alüminyum blokların ne kadar çabuk eğilebileceğini, contaların nasıl anında yanacağını sanırım en acı tecrübelerle öğrendik. Hyundai sahiplerinin sıkça göz ardı ettiği bu parça, aslında düzenli bakım yapılmadığında tam bir saatli bombadır; çünkü içindeki rulmanlar bir kez dağıldı mı, o kayışı da koparır, kasnağı da yerinden oynatır. Yollarda kalıp çekici beklemektense, kilometreler ilerledikçe motordan gelen o hafif tıkırtılara kulak kabartmak her zaman en akıllıca yoldur. Bazen usta koltuğa oturur oturmaz "bu pompadan ses geliyor, değiştirmezsek yolda bırakır" der ama biz hep o bilindik "idare eder" psikolojisiyle hareket edip işi şansa bırakırız.
Değişim vakti geldiğinde yan sanayi ucuz parçalara kaçmak, arabanın kalbine bile bile hançer saplamakla eşdeğerdir; çünkü o incecik metal pervaneler orijinali gibi su basamaz ve motor yine hararetle boğuşur. Tamirhanenin tozlu köşesinde sökülüp atılan o eski pompanın kanatlarına baktığınızda, pas içinde kalmış ve erimeye yüz tutmuş haliyle bu zamana kadar nasıl dayandığına hayret edersiniz. Su pompasını yenisiyle değiştirdikten sonra motorun o sessiz, huzurlu mırıltısını yeniden duymak, insanın içindeki bütün yol yorgunluğunu ve stresi bir anda alıp götürür. Belki de araba bakımı dediğimiz şey, sadece bozulanı tamir etmek değil, makinelerle kurduğumuz o sessiz ortak dilde birbirimizi zamanında anlamaktan ibarettir...
