Erem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yollarda her gün binlerce canlı bomba gibi geziyoruz ve işin acı tarafı, çoğumuz bunun farkında bile değil. Direksiyon başına geçince kendimizi yenilmez sanma hastalığımız var toplum olarak. Altımızdaki o iki tonluk demir yığınını durduran şeyin aslında ne kadar ince bir çizgi olduğunu unuttuğumuz an, trajedi başlıyor işte. O pedala bastığında gelen o tiz, sinir bozucu metal sesi var ya... İşte o ses, aslında arabanın "artık beni bir durdur" çığlığıdır. Kulak tıkıyoruz, müziğin sesini açıyoruz, geçer diyoruz. Geçmiyor. O balata bitiyor dostlar, bittikçe de canımızdan çalıyor.
Trafikte yanındaki aracın yavaşlarken çıkardığı o sürtünme sesini duyup da ürkmeyen bir sürücü var mıdır acaba? Sanmıyorum. Fren pedalının ayağının altında jöle gibi ezilmesi, o eski sertliğini ve karakterini kaybetmesi tam bir felaket habercisidir. Güven hissi bir kez kayboldu mu, o direksiyonun başında sadece bir yolcuya dönüşürsün. Pedal resmen boşalıyor, aşağılara kadar iniyor ve sen duramayacağını anlıyorsun o salisede. Araba resmen altından kayıp gidiyor sanki... Bir sonraki kırmızı ışıkta durabileceğinin garantisini kim verebilir sana bu durumda? Kimse.
Ucuz mal alacak kadar zengin olduğumuzu düşünen o garip zihniyet, sanayide balata seçerken de kendini gösteriyor maalesef. "Birkaç bin kilometre daha idare eder" yalanına kendimizi inandırmakta üstümüze yok. Sonra bir bakıyorsun, direksiyon simidi elinde sıtmalı gibi titremeye başlamış. Balata o kadar dengesiz aşınmış, diski o kadar yamultmuş ki, araba durmak değil resmen can çekişmek istiyor. Diski de yiyorsun o esnada, cepten çıkacak parayı ikiye katlıyorsun. Akıllanmıyoruz. Hem canımızı hem cüzdanımızı tehlikeye atmak hangi mantığa sığar?
Balata kokusunu bilir misiniz; o yanık, geniz yakan, insanın içine işleyen kokuyu? Özellikle dik bir yokuştan indikten sonra arabadan indiğinde burnuna gelen o koku, aslında bir iflas bayrağıdır. Sürtünmeden kavrulan o malzeme artık görevini yapamayacağını ilan ediyordur sana. Bir dost tavsiyesi: O kokuyu aldığın an duracaksın, o jantlara elini bile sürmeyeceksin, çünkü cayır cayır yanıyordur orası. Ama biz ne yapıyoruz? Yolumuza devam ediyoruz, akıllanmıyoruz bir türlü...
Direksiyonun sağa sola çekmesi sadece rot ayarının bozukluğundan sanıyorsan, çok büyük yanılıyorsun demektir. Fren yaptığın an araba seni şeritten çıkarıp bariyerlere doğru fırlatmak istiyorsa, balatalardan biri tamamen pes etmiş demektir. Biri tutuyor, diğeri sadece seyrediyor. Bu dengesizlik, o yüksek hızlarda seni ters çevirmeye yeter de artar bile. Kendimizi kandırmayı bırakıp o jantların arasından içeriye, o balatanın kalan son bir kaç milimetrelik ömrüne bakma cesaretini göstermeliyiz artık. Yoksa o acı gerçekle çok sert bir şekilde yüzleşeceğiz.
Trafikte yanındaki aracın yavaşlarken çıkardığı o sürtünme sesini duyup da ürkmeyen bir sürücü var mıdır acaba? Sanmıyorum. Fren pedalının ayağının altında jöle gibi ezilmesi, o eski sertliğini ve karakterini kaybetmesi tam bir felaket habercisidir. Güven hissi bir kez kayboldu mu, o direksiyonun başında sadece bir yolcuya dönüşürsün. Pedal resmen boşalıyor, aşağılara kadar iniyor ve sen duramayacağını anlıyorsun o salisede. Araba resmen altından kayıp gidiyor sanki... Bir sonraki kırmızı ışıkta durabileceğinin garantisini kim verebilir sana bu durumda? Kimse.
Ucuz mal alacak kadar zengin olduğumuzu düşünen o garip zihniyet, sanayide balata seçerken de kendini gösteriyor maalesef. "Birkaç bin kilometre daha idare eder" yalanına kendimizi inandırmakta üstümüze yok. Sonra bir bakıyorsun, direksiyon simidi elinde sıtmalı gibi titremeye başlamış. Balata o kadar dengesiz aşınmış, diski o kadar yamultmuş ki, araba durmak değil resmen can çekişmek istiyor. Diski de yiyorsun o esnada, cepten çıkacak parayı ikiye katlıyorsun. Akıllanmıyoruz. Hem canımızı hem cüzdanımızı tehlikeye atmak hangi mantığa sığar?
Balata kokusunu bilir misiniz; o yanık, geniz yakan, insanın içine işleyen kokuyu? Özellikle dik bir yokuştan indikten sonra arabadan indiğinde burnuna gelen o koku, aslında bir iflas bayrağıdır. Sürtünmeden kavrulan o malzeme artık görevini yapamayacağını ilan ediyordur sana. Bir dost tavsiyesi: O kokuyu aldığın an duracaksın, o jantlara elini bile sürmeyeceksin, çünkü cayır cayır yanıyordur orası. Ama biz ne yapıyoruz? Yolumuza devam ediyoruz, akıllanmıyoruz bir türlü...
Direksiyonun sağa sola çekmesi sadece rot ayarının bozukluğundan sanıyorsan, çok büyük yanılıyorsun demektir. Fren yaptığın an araba seni şeritten çıkarıp bariyerlere doğru fırlatmak istiyorsa, balatalardan biri tamamen pes etmiş demektir. Biri tutuyor, diğeri sadece seyrediyor. Bu dengesizlik, o yüksek hızlarda seni ters çevirmeye yeter de artar bile. Kendimizi kandırmayı bırakıp o jantların arasından içeriye, o balatanın kalan son bir kaç milimetrelik ömrüne bakma cesaretini göstermeliyiz artık. Yoksa o acı gerçekle çok sert bir şekilde yüzleşeceğiz.
