Hakan Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Kaybın o ilk anı vardır ya, hani göğsün ortasına ağır bir taş oturur da nefes dahi alamazsın... İşte beyin tam da o anda şalteri indiriyor aslında. Nörobiyolojik olarak baktığımızda, yaşanan o devasa şoku göğüsleyebilmek adına zihnin geliştirdiği harika bir koruma kalkanı bu. İnkar diyoruz, kabullenememe diyoruz ama günün sonunda vücut kendi kendini savunuyor işte. Vallahi bak, o ilk günlerdeki o garip hissizlik hali çıldırmaktan koruyor insanı, mekanizma tam olarak böyle çalışıyor.
Zaman geçtikçe o uyuşukluk yerini alev alev yanan bir öfkeye bırakıyor; kime, neye olduğu da pek fark etmiyor hani. Neden ben, neden şimdi soruları yankılanıp duruyor beynin kıvrımlarında. Hormonlar altüst, kortizol tavan yapmış durumda, vücut sürekli bir 'savaş ya da kaç' alarmında bekliyor. Abi yok böyle bir sıkışmışlık hissi... Bazen kadere kızarsın, bazen doktorlara, bazen de çekip gidene; ki bu sonuncusu yüzünden suçluluk duymak da sürecin şanındandır.
Sonra o bitmek bilmeyen pazarlıklar başlar için için. Keşke o gün gitmesine izin vermeseydim, keşke son bir kez sarılsaydım, şöyle yapsaydım belki her şey farklı olurdu... Zihin geçmişi sürekli yeniden kurgular, sanki ihtimalleri değiştirince giden geri gelecekmiş gibi bir illüzyon yaratır. Psikolojide savunma mekanizması deyip geçiyoruz ama insanı içten içe kemiren, o hiç bitmeyen kahredici kısırdöngü tam olarak bu işte.
Ve nihayet o ağır, kapkaranlık çöküş dönemi gelir çatar. Depresif evre der bilim insanları buna, ruhun ve bedenimizin kayıpla tam anlamıyla yüzleştiği o kaçınılmaz durak. Yataktan kalkmak dahi dünyanın en ağır yüküne dönüşür, ne yemek yemek istersin ne de biriyle tek kelime etmek. Bırak ya, varsın aksın o gözyaşları, bırak aksın ki içindeki o zehir dışarı fırlasın... Ağlamak, sanılanın aksine zayıflık değil, beynin o yoğun stres yükünü boşaltma biçimidir.
Acı azalmıyor aslında biliyor musun, sadece sen o acının etrafında büyümeyi öğreniyorsun zamanla. Kabul evresi denen şey, gideni unutmak ya da artık hiç üzülmemek anlamına gelmiyor kesinlikle. Nöronal ağlar yavaş yavaş yeni bir gerçekliğe göre şekilleniyor, zihin bu büyük boşlukla yaşamayı öğreniyor. Bir gün bakıyorsun ki, onun adını andığında gözlerin dolsa bile yüzünde hafif bir tebessüm belirebiliyor...
Hiçbir yas bir diğerine benzemez, bir takvimi ya da yazılı bir kuralı da yoktur bu işin. Biri üç ayda toplar kendini, diğeri yıllarca o karanlık tünelden çıkamaz. Kendine zaman tanı, hissettiklerini bastırmadan, canın ne zaman nasıl acımak istiyorsa öyle yaşamasına izin vererek... Zira iyileşmek, düz bir çizgide ilerlemez; bazen iki adım ileri, sonra aniden bir adım geriye doğru...
Zaman geçtikçe o uyuşukluk yerini alev alev yanan bir öfkeye bırakıyor; kime, neye olduğu da pek fark etmiyor hani. Neden ben, neden şimdi soruları yankılanıp duruyor beynin kıvrımlarında. Hormonlar altüst, kortizol tavan yapmış durumda, vücut sürekli bir 'savaş ya da kaç' alarmında bekliyor. Abi yok böyle bir sıkışmışlık hissi... Bazen kadere kızarsın, bazen doktorlara, bazen de çekip gidene; ki bu sonuncusu yüzünden suçluluk duymak da sürecin şanındandır.
Sonra o bitmek bilmeyen pazarlıklar başlar için için. Keşke o gün gitmesine izin vermeseydim, keşke son bir kez sarılsaydım, şöyle yapsaydım belki her şey farklı olurdu... Zihin geçmişi sürekli yeniden kurgular, sanki ihtimalleri değiştirince giden geri gelecekmiş gibi bir illüzyon yaratır. Psikolojide savunma mekanizması deyip geçiyoruz ama insanı içten içe kemiren, o hiç bitmeyen kahredici kısırdöngü tam olarak bu işte.
Ve nihayet o ağır, kapkaranlık çöküş dönemi gelir çatar. Depresif evre der bilim insanları buna, ruhun ve bedenimizin kayıpla tam anlamıyla yüzleştiği o kaçınılmaz durak. Yataktan kalkmak dahi dünyanın en ağır yüküne dönüşür, ne yemek yemek istersin ne de biriyle tek kelime etmek. Bırak ya, varsın aksın o gözyaşları, bırak aksın ki içindeki o zehir dışarı fırlasın... Ağlamak, sanılanın aksine zayıflık değil, beynin o yoğun stres yükünü boşaltma biçimidir.
Acı azalmıyor aslında biliyor musun, sadece sen o acının etrafında büyümeyi öğreniyorsun zamanla. Kabul evresi denen şey, gideni unutmak ya da artık hiç üzülmemek anlamına gelmiyor kesinlikle. Nöronal ağlar yavaş yavaş yeni bir gerçekliğe göre şekilleniyor, zihin bu büyük boşlukla yaşamayı öğreniyor. Bir gün bakıyorsun ki, onun adını andığında gözlerin dolsa bile yüzünde hafif bir tebessüm belirebiliyor...
Hiçbir yas bir diğerine benzemez, bir takvimi ya da yazılı bir kuralı da yoktur bu işin. Biri üç ayda toplar kendini, diğeri yıllarca o karanlık tünelden çıkamaz. Kendine zaman tanı, hissettiklerini bastırmadan, canın ne zaman nasıl acımak istiyorsa öyle yaşamasına izin vererek... Zira iyileşmek, düz bir çizgide ilerlemez; bazen iki adım ileri, sonra aniden bir adım geriye doğru...
