Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
İnsan sabah yataktan kalktığı an, daha çay suyu bile ısınmadan içinde o meşum ağırlığı hissedince çıldıracak gibi oluyor; hani hiçbir sebep yokken, her şey yolundayken bile kalbin göğüs kafesine sığmaması durumu... Tıpta buna yaygın anksiyete bozukluğu diyorlar ama ismi mühim değil, asıl mesele beynin içindeki o ilkel amigdala bölgesinin durduk yere "yangın var" diye alarm vermesi. Aslında modern dünya bizi fiziken koruyor gibi görünse de, o sürekli tetikte olma hali, ilkel atalarımızdan kalan bir hayatta kalma mirasının günümüze amiyane tabirle yanlış kopyalanması sanki. Vücut kortizolü, adrenalini basıyor damarlara; e ortada ne kovalayan bir kaplan var ne de can pazarı... Vallahi billahi durup dururken kendi kendimizi tüketiyoruz, biyokimya öyle bir oyun oynuyor ki insana, nörotransmitter dengesi bir şaştı mı toparla toparlayabilirsen.
Bazen de oturup geçmişe bakmak gerekiyor, çocukluk yaraları ya da o dönemde öğrenilen savunma mekanizmaları bugün sebepsiz sandığımız o iç sıkıntısının mimarı olabiliyor aslında. Sürekli eleştiren bir ebeveynle büyümek veya erken yaşta taşınamayacak sorumluluklar almak, sinir sistemini daha o zamandan "dünya güvenli bir yer değil" fikrine öyle bir alıştırıyor ki, büyüyünce her köşe başında bir tehlike bekler oluyorsun. Bilinçaltı dediğimiz o muazzam ve karanlık dehliz, eski defterleri asla kapatmıyor; biz unuttuk sanıyoruz ama o içeride bir yerde sürekli nöbet tutuyor, en ufak bir belirsizlikte de hemen o eski tanıdık korku mekanizmesini devreye sokuyor. Şöyle bir kendinizi dinleyin, çocukken de hep bir şeyleri kontrol etmeye çalışmaz mıydınız, her şey mükemmel olsun diye didinip durmaz mıydınız zaten...
Beslenme ve modern yaşam alışkanlıklarının bu kronik gerginlikteki payını o kadar hafife alıyoruz ki, halbuki bağırsaklar ikinci beyin derken bilim insanları kesinlikle abartmıyordu. Sabah aç karnına içilen o sert kahveler, uykusuz geçen geceler, telefon ekranından akan o bitmek bilmeyen negatif haber bombardımanı sinir sistemini kelimenin tam anlamıyla felç ediyor abi ya. Vücut fizizsel olarak yorgun ve toksik yük altındayken zihnin dingin kalmasını beklemek, hani nasıl derler, mucize ummaktan farksız. Magnezyum eksikliğinden tutun da D vitamininin yerlerde sürünmesine kadar pek çok mikro besin eksikliği, beyindeki o kaygı reseptörlerini doğrudan hassaslaştırıyor. Bir düşünün bakalım, en son ne zaman toprağa bastınız, ne zaman derin bir nefes alıp sadece gökyüzüne baktınız...
Kimyasal süreçlerin yanında bir de varoluşsal bir sıkışmışlık hissi var ki, günümüz insanının en büyük, en gizli prangası belki de bu. Kendimize yarattığımız o yapay koşturmacalar, sürekli bir yerlere, bir şeylere yetişme mecburiyeti ve aslında hiç istemediğimiz hayatları "başkaları ne der" diye yaşama mecburiyeti içimizi kemiriyor. Ruh bu sahteliği hissediyor, sıkışıyor ve dışarıya kaygı olarak, o bitmek bilmeyen panik hali olarak sızıyor bir şekilde. Kendine dürüst olamayan insan, günün sonunda faturayı her an kötü bir şey olacakmış hissiyle öder; çünkü bastırılan her duygu, her itiraz zamanla zehirli bir gaza dönüşür içeride. Belki de çözüm biraz yavaşlamakta, her şeyi kontrol edemeyeceğimizi acı da olsa kabul edip akışa bırakmakta...
Bazen de oturup geçmişe bakmak gerekiyor, çocukluk yaraları ya da o dönemde öğrenilen savunma mekanizmaları bugün sebepsiz sandığımız o iç sıkıntısının mimarı olabiliyor aslında. Sürekli eleştiren bir ebeveynle büyümek veya erken yaşta taşınamayacak sorumluluklar almak, sinir sistemini daha o zamandan "dünya güvenli bir yer değil" fikrine öyle bir alıştırıyor ki, büyüyünce her köşe başında bir tehlike bekler oluyorsun. Bilinçaltı dediğimiz o muazzam ve karanlık dehliz, eski defterleri asla kapatmıyor; biz unuttuk sanıyoruz ama o içeride bir yerde sürekli nöbet tutuyor, en ufak bir belirsizlikte de hemen o eski tanıdık korku mekanizmesini devreye sokuyor. Şöyle bir kendinizi dinleyin, çocukken de hep bir şeyleri kontrol etmeye çalışmaz mıydınız, her şey mükemmel olsun diye didinip durmaz mıydınız zaten...
Beslenme ve modern yaşam alışkanlıklarının bu kronik gerginlikteki payını o kadar hafife alıyoruz ki, halbuki bağırsaklar ikinci beyin derken bilim insanları kesinlikle abartmıyordu. Sabah aç karnına içilen o sert kahveler, uykusuz geçen geceler, telefon ekranından akan o bitmek bilmeyen negatif haber bombardımanı sinir sistemini kelimenin tam anlamıyla felç ediyor abi ya. Vücut fizizsel olarak yorgun ve toksik yük altındayken zihnin dingin kalmasını beklemek, hani nasıl derler, mucize ummaktan farksız. Magnezyum eksikliğinden tutun da D vitamininin yerlerde sürünmesine kadar pek çok mikro besin eksikliği, beyindeki o kaygı reseptörlerini doğrudan hassaslaştırıyor. Bir düşünün bakalım, en son ne zaman toprağa bastınız, ne zaman derin bir nefes alıp sadece gökyüzüne baktınız...
Kimyasal süreçlerin yanında bir de varoluşsal bir sıkışmışlık hissi var ki, günümüz insanının en büyük, en gizli prangası belki de bu. Kendimize yarattığımız o yapay koşturmacalar, sürekli bir yerlere, bir şeylere yetişme mecburiyeti ve aslında hiç istemediğimiz hayatları "başkaları ne der" diye yaşama mecburiyeti içimizi kemiriyor. Ruh bu sahteliği hissediyor, sıkışıyor ve dışarıya kaygı olarak, o bitmek bilmeyen panik hali olarak sızıyor bir şekilde. Kendine dürüst olamayan insan, günün sonunda faturayı her an kötü bir şey olacakmış hissiyle öder; çünkü bastırılan her duygu, her itiraz zamanla zehirli bir gaza dönüşür içeride. Belki de çözüm biraz yavaşlamakta, her şeyi kontrol edemeyeceğimizi acı da olsa kabul edip akışa bırakmakta...
