Mehmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Dizel motorlu aracın gidişindeki o hafif hantallık, egzozdan süzülen garip koku ve bir sabah panelde yanan o sinir bozucu lamba... İşte tam o an, sürücünün zihninde dönen dolaplar başlar; acaba yine o lanet olası parça mı tıkandı, yoksa bu işin altından yine yüklü bir masraf mı çıkacak diye kendi kendine homurdanır durur insan. Dizel Partikül Filtresi, yani namıdiğer DPF, aslına bakarsanız modern zamanın en sadık ama bir o kadar da nazlı kahramanlarından biridir; o olmasa soluduğumuz hava yüzüne bakılamayacak kadar zehirli olurdu ya, işte tam da bu yüzden arkamızdan o görünmeyen pisliği temizleyebilmek için kendi ciğerlerini feda eder adeta. Kurum dediğin illet, öyle kolayca yok olup gitmiyor maalesef; kısa mesafeli şehir içi sürüşlerinde motor yeterli ısıya ulaşamadığı için o filtre doluyor da doluyor, sonra da araba koruma moduna geçip sana "ben artık yoruldum" mesajını en net haliyle veriyor.
Götürüyorsun ustaya, adam kaputu açar açmaz yüzündeki o malum ifadeyle sana dönüp filtrenin durumunu özetliyor; kimi "bunu söküp ilaçla yıkayacağız, pırıl pırıl olacak" derken, kimi de hiç zaman kaybetmeden sıfırıyla değiştirmeyi, eskinin artık hurdaya çıktığını savunuyor... Hangisine inanmalı, hangi yoldan gitmeli insan? Değişim kelimesi kulağa her ne kadar güvenli gelse de, malum ekonomik şartlarda o orijinal parçanın etiketini gördüğün an kalbine bir inme iniyor; o yüzden önce temizlik seçeneğini masaya yatırmak, makul bir akıl yürütmeyle nerede hata yapıldığını anlamak çok daha mantıklı geliyor kulağa. Sökülen o parça özel makinelerde yüksek basınçlı sıvılarla ve kimyasallarla arındırıldığında, inanın bana, neredeyse fabrikadan çıktığı günkü nefes alma yetisine geri kavuşabiliyor; tabii eğer içindeki seramik petekler erimemişse, çatlamamışsa...
Zaten mesele de tam burada düğümleniyor işte; her tıkanıklık temizlikle çözülmez ki, bazen ne kadar yıkarsan yıka o metalin içi artık ömrünü tamamlamıştır ve ne yazık ki sana elveda demeye hazırlanıyordur. Ustaların "kesin değişmesi lazım" ısrarının altında bazen gerçekten teknik bir zorunluluk yatar, bazen de işin kolayı ve tabii ki ticari getirisi... İnsan kendi malını korumak isterken bir yandan da saflık mı ediyor yoksa kazık mı yiyor diye düşünmekten kendini alamıyor; oysa biraz sabırla, biraz da filtrenin gerçekten hangi aşamada olduğunu bilerek hareket etmek, insanı hem gereksiz masraftan kurtarıyor hem de aracıyla kurduğu o sessiz bağı güçlendiriyor. Reçete belli aslında; eğer araç sürekli şehir içinde kullanılıyor ve rejenerasyon yani kendi kendini temizleme döngüsünü tamamlayacak fırsatı bulamıyorsa, düzenli aralıklarla yapılan profesyonel bir temizlik o araca verilecek en büyük hediyelerden biri haline geliyor.
Ancak iş işten geçmişse, yani o petekler kördüğüm gibi tıkandıysa ve artık motor gazı yutmuyorsa, orada uzatmanın da bir anlamı kalmıyor; çünkü ölü bir canı diriltmeye çalışmak sadece vakit ve nakit kaybından başka bir şey getirmiyor adeta. Orijinal parça değişimi uzun vadede kafayı rahat ettirir evet, ama yan sanayi ucuz ürünlerden uzak durmak şartıyla tabii ki; çünkü piyasada o kadar çok kalitesiz parça dolaşıyor ki, üç gün sonra yine aynı lambanın yanması içten bile değil... Aracı dinlemeyi öğrenmek lazım biraz; motorun sesindeki o tok hırıltı, yokuş yukarı çıkarken verdiği o isteksizlik aslında her şeyi anlatıyor da bizler kulaklarımızı tıkamayı tercih ediyoruz nedense. Belki de en iyisi, aracı arada sırada yüksek devirde uzun yola çıkarıp o zehirli yükü kendi kendine atmasına izin vermek, yani doğasına saygı duymak; ne dersiniz, bazen en büyük usta insanın kendi sağduyusu değil midir zaten?
Götürüyorsun ustaya, adam kaputu açar açmaz yüzündeki o malum ifadeyle sana dönüp filtrenin durumunu özetliyor; kimi "bunu söküp ilaçla yıkayacağız, pırıl pırıl olacak" derken, kimi de hiç zaman kaybetmeden sıfırıyla değiştirmeyi, eskinin artık hurdaya çıktığını savunuyor... Hangisine inanmalı, hangi yoldan gitmeli insan? Değişim kelimesi kulağa her ne kadar güvenli gelse de, malum ekonomik şartlarda o orijinal parçanın etiketini gördüğün an kalbine bir inme iniyor; o yüzden önce temizlik seçeneğini masaya yatırmak, makul bir akıl yürütmeyle nerede hata yapıldığını anlamak çok daha mantıklı geliyor kulağa. Sökülen o parça özel makinelerde yüksek basınçlı sıvılarla ve kimyasallarla arındırıldığında, inanın bana, neredeyse fabrikadan çıktığı günkü nefes alma yetisine geri kavuşabiliyor; tabii eğer içindeki seramik petekler erimemişse, çatlamamışsa...
Zaten mesele de tam burada düğümleniyor işte; her tıkanıklık temizlikle çözülmez ki, bazen ne kadar yıkarsan yıka o metalin içi artık ömrünü tamamlamıştır ve ne yazık ki sana elveda demeye hazırlanıyordur. Ustaların "kesin değişmesi lazım" ısrarının altında bazen gerçekten teknik bir zorunluluk yatar, bazen de işin kolayı ve tabii ki ticari getirisi... İnsan kendi malını korumak isterken bir yandan da saflık mı ediyor yoksa kazık mı yiyor diye düşünmekten kendini alamıyor; oysa biraz sabırla, biraz da filtrenin gerçekten hangi aşamada olduğunu bilerek hareket etmek, insanı hem gereksiz masraftan kurtarıyor hem de aracıyla kurduğu o sessiz bağı güçlendiriyor. Reçete belli aslında; eğer araç sürekli şehir içinde kullanılıyor ve rejenerasyon yani kendi kendini temizleme döngüsünü tamamlayacak fırsatı bulamıyorsa, düzenli aralıklarla yapılan profesyonel bir temizlik o araca verilecek en büyük hediyelerden biri haline geliyor.
Ancak iş işten geçmişse, yani o petekler kördüğüm gibi tıkandıysa ve artık motor gazı yutmuyorsa, orada uzatmanın da bir anlamı kalmıyor; çünkü ölü bir canı diriltmeye çalışmak sadece vakit ve nakit kaybından başka bir şey getirmiyor adeta. Orijinal parça değişimi uzun vadede kafayı rahat ettirir evet, ama yan sanayi ucuz ürünlerden uzak durmak şartıyla tabii ki; çünkü piyasada o kadar çok kalitesiz parça dolaşıyor ki, üç gün sonra yine aynı lambanın yanması içten bile değil... Aracı dinlemeyi öğrenmek lazım biraz; motorun sesindeki o tok hırıltı, yokuş yukarı çıkarken verdiği o isteksizlik aslında her şeyi anlatıyor da bizler kulaklarımızı tıkamayı tercih ediyoruz nedense. Belki de en iyisi, aracı arada sırada yüksek devirde uzun yola çıkarıp o zehirli yükü kendi kendine atmasına izin vermek, yani doğasına saygı duymak; ne dersiniz, bazen en büyük usta insanın kendi sağduyusu değil midir zaten?
