Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Garajda sabahın ilk ışıklarıyla kaputu açıp yağ çubuğunu çektiğimizde o can sıkıcı manzarayla karşılaşmak ne garip bir histir, insan hemen içten bir "yine mi" çekmeden edemiyor çünkü motor sanki görünmeyen bir delikten içindeki can damarını sessizce akıtıp bitiriyor gibi geliyor bize. Kilometreler arttıkça metalin o yorgun nefesi kendini belli etmeye başlar, seksen binden sonra sanki her şey hızlanır ve biz her uzun yola çıkışta bagajda mutlaka yedek bir litrelik yağ bidonu taşımaya alışırız. Aslında bu durum sadece bizim başımıza gelmiyor, trafikte kırmızı ışıkta yan yana durduğumuz o siyah duman atan eski model dizellerin çoğunun sahibi de aynı sessiz derdi paylaşıyor bizimle. Yağın nereye gittiğini bulmak bazen o kadar bulmaca gibi bir şey ki, alt kartere mi sızıyor yoksa turbo milinden yanma odasına katılıp egzostan mavi bir bulut halinde havaya mı karışıyor kimse tam çözemiyor.
Turbo ünitesinin o yüksek devirlerde dönen mili zamanla aşınıp boşluk yapınca, içerideki basınç yağı emip doğrudan silindirlere yolluyor ve biz arkamızda bıraktığımız o hafif mavi dumanı ayna dikizinden fark ettiğimizde iş işten çoktan geçmiş oluyor maalesef. Piston segmanları yılların verdiği o sürekli sürtünmeyle eskiyip inceldiğinde, kompresyon kaçağıyla birlikte kartere inmesi gereken gazlar yağı yukarı iter ve motor adeta kendi yağını yakarak hayatta kalmaya çalışır, ne acı bir döngü değil mi. Servise gittiğimizde ustaların o her zamanki rahat tavırla "abi bu dizellerin fıtratında var, normaldir" demesi bizi ne kadar tatmin eder ki, sonuçta o eksilen her damla bizim cebimizden ve motorun ömründen çalıyor aslında. Bazen acele edip hemen motoru açtırmak yerine kaliteli bir katkı maddesiyle ya da viskoziteyi bir tık kalınlaştırarak geçici çözümler arıyoruz, çünkü o ağır motor rektefiyesi lafı bile insanı depresyona sokmaya yetiyor.
Şehir içi trafikte sürekli dur-kalk yapmanın getirdiği o yoğun ısı stresi, dizel motorların narin yapısını kavuruyor ve kullanılan yağın ömrünü yarı yarıya tüketiveriyor birdenbire, farkında bile olmuyoruz. Hangi markanın yağını koyarsak koyalım, eğer değişim aralığını on bin kilometreden fazla uzatacak olursak, o yağ özelliğini yitirip su kıvamına geliyor ve en ufak boşluktan sızıp gidiyor ruhumuz duymadan. Bir sabah gaza bastığımızda motordan gelen o hafif tıkırtı var ya, işte o aslında motorun bize su Değil yağ istediğini haykırma biçimidir, kulak tıkamamak lazım. Belki de en iyisi aracı sabahları ilk çalıştırmada beş dakika rölantide kendi haline bırakmak, yağıicecik ısıtıp kanallara pompalatmak ama kimin o kadar vakti var ki koşturmacada, hemen marşa basıp yola fırlıyoruz.
Eksilen yağı zamanında tamamlamamak sadece cüzdana zarar vermez, bir gün o yatak sarması dediğimiz felaket kapımızı çalarsa işte o zaman yandık ki ne yandık, araba masrafıyla baş başa kalırız yapayalnız. Kimi zaman kaçak o kadar ufak olur ki ne yerde bir damla yağ görürüz ne de muayenede bir sorun çıkar, sadece her bin kilometrede yarım litre yağ uçup gitmiş gibi eksilir ve biz bunu sadece çubuğa bakarak anlarız. Conta yerlerinden sızan terlemeler aslında büyük bir arızanın habercisidir belki de, üstten bakınca temiz görünen motorun altında neler dönüyor kim bilir, bazen kör noktalarda biriken o siyah tortular her şeyi ele veriyor. Arabamıza gözümüz gibi bakıyoruz güya ama bu yağ eksiltme meselesi adeta bizim bitmeyen imtihanımız oldu çıktı, ne yaparsak yapalım o eksilme hızı hiçbir zaman sıfıra inmiyor.
Turbo ünitesinin o yüksek devirlerde dönen mili zamanla aşınıp boşluk yapınca, içerideki basınç yağı emip doğrudan silindirlere yolluyor ve biz arkamızda bıraktığımız o hafif mavi dumanı ayna dikizinden fark ettiğimizde iş işten çoktan geçmiş oluyor maalesef. Piston segmanları yılların verdiği o sürekli sürtünmeyle eskiyip inceldiğinde, kompresyon kaçağıyla birlikte kartere inmesi gereken gazlar yağı yukarı iter ve motor adeta kendi yağını yakarak hayatta kalmaya çalışır, ne acı bir döngü değil mi. Servise gittiğimizde ustaların o her zamanki rahat tavırla "abi bu dizellerin fıtratında var, normaldir" demesi bizi ne kadar tatmin eder ki, sonuçta o eksilen her damla bizim cebimizden ve motorun ömründen çalıyor aslında. Bazen acele edip hemen motoru açtırmak yerine kaliteli bir katkı maddesiyle ya da viskoziteyi bir tık kalınlaştırarak geçici çözümler arıyoruz, çünkü o ağır motor rektefiyesi lafı bile insanı depresyona sokmaya yetiyor.
Şehir içi trafikte sürekli dur-kalk yapmanın getirdiği o yoğun ısı stresi, dizel motorların narin yapısını kavuruyor ve kullanılan yağın ömrünü yarı yarıya tüketiveriyor birdenbire, farkında bile olmuyoruz. Hangi markanın yağını koyarsak koyalım, eğer değişim aralığını on bin kilometreden fazla uzatacak olursak, o yağ özelliğini yitirip su kıvamına geliyor ve en ufak boşluktan sızıp gidiyor ruhumuz duymadan. Bir sabah gaza bastığımızda motordan gelen o hafif tıkırtı var ya, işte o aslında motorun bize su Değil yağ istediğini haykırma biçimidir, kulak tıkamamak lazım. Belki de en iyisi aracı sabahları ilk çalıştırmada beş dakika rölantide kendi haline bırakmak, yağıicecik ısıtıp kanallara pompalatmak ama kimin o kadar vakti var ki koşturmacada, hemen marşa basıp yola fırlıyoruz.
Eksilen yağı zamanında tamamlamamak sadece cüzdana zarar vermez, bir gün o yatak sarması dediğimiz felaket kapımızı çalarsa işte o zaman yandık ki ne yandık, araba masrafıyla baş başa kalırız yapayalnız. Kimi zaman kaçak o kadar ufak olur ki ne yerde bir damla yağ görürüz ne de muayenede bir sorun çıkar, sadece her bin kilometrede yarım litre yağ uçup gitmiş gibi eksilir ve biz bunu sadece çubuğa bakarak anlarız. Conta yerlerinden sızan terlemeler aslında büyük bir arızanın habercisidir belki de, üstten bakınca temiz görünen motorun altında neler dönüyor kim bilir, bazen kör noktalarda biriken o siyah tortular her şeyi ele veriyor. Arabamıza gözümüz gibi bakıyoruz güya ama bu yağ eksiltme meselesi adeta bizim bitmeyen imtihanımız oldu çıktı, ne yaparsak yapalım o eksilme hızı hiçbir zaman sıfıra inmiyor.
