Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Dacia’nıza binerken gösterge panelindeki o küçük anahtar işaretini ilk gördüğün anı hatırla... İçinde hafif bir "Eyvah, masraf mı çıktı şimdi?" hissi belirir genelde, biliyorum.
Aslında işin aslı hiç de korkulacak gibi değil, sadece motorun da tıpkı senin gibi nefes almaya, yenilenmeye ihtiyacı var o kadar.
Yıllar boyunca haber peşinde koştururken pek çok oto tamirhanesinin tozunu yuttum, ustaların kahve molalarındaki sohbetlerini dinledim ve gördüm ki bu işin matematiği kilometreye ya da takvim yapraklarına bakıyor.
Kilometre sayacın on beş bini gösterdiğinde ya da o tam bir yıl devrildiğinde, motor yağınla filtrelerin artık "Benden buraya kadar kaptan, bir değişim vakti geldi" diye fısıldamaya başlar.
Fabrika çıkışlı o mühendislik harikası parçaların tıkınmadan, yorulmadan çalışmaya devam edebilmesi için bu zamanlamayı es geçmemek elzemdir... yani kısacası motoru kendi haline bırakmamak lazım.
Neden mi? Çünkü eskien gazeteciyken dosya arşivlemezsen nasıl battıysan, arabada da bakımını geciktirirsen motor o gizli masrafları bir günde önüne koyverir, aman dikkat.
Buji değişimleri mesela, öyle her gün aklına gelmez ama o kıvılcım olmazsa ne o yokuşları çıkabilirsin ne de trafikte o rahatlığı bulabilirsin, bazen ufak bir parça her şeyi değiştirir işte.
Garanti belgesini eline alıp yetkili servisin kapısından içeri girmek bazen insana maliyetli gelebilir ama o kağıt üzerindeki mühür var ya, yarın öbür gün arabanı satarken en büyük güvencen olur.
Özel servislerin o samimi çay bahçesi ortamı da insanı cezbetmiyor değil doğrusu; usta parçasını kendi takarken gözünün önünde olması adeta bir güven taze mencionado seansıdır, içim rahat ediyor dersin.
Fren hidroliğinden tut da antifrizine kadar her sıvının bir ömrü var bu demir yığınında, kışın o buz gibi ayazında yolda kalmamak için bu detayları atlamamak en iyisi.
Yani işin özü, Dacia’n sana her sabah marşa bastığında güvenle gülümsüyorsa, senin de ona senede bir defa o bakım hediyesini vermen boynunun borcu, erteleme gitsin.
Aslında işin aslı hiç de korkulacak gibi değil, sadece motorun da tıpkı senin gibi nefes almaya, yenilenmeye ihtiyacı var o kadar.
Yıllar boyunca haber peşinde koştururken pek çok oto tamirhanesinin tozunu yuttum, ustaların kahve molalarındaki sohbetlerini dinledim ve gördüm ki bu işin matematiği kilometreye ya da takvim yapraklarına bakıyor.
Kilometre sayacın on beş bini gösterdiğinde ya da o tam bir yıl devrildiğinde, motor yağınla filtrelerin artık "Benden buraya kadar kaptan, bir değişim vakti geldi" diye fısıldamaya başlar.
Fabrika çıkışlı o mühendislik harikası parçaların tıkınmadan, yorulmadan çalışmaya devam edebilmesi için bu zamanlamayı es geçmemek elzemdir... yani kısacası motoru kendi haline bırakmamak lazım.
Neden mi? Çünkü eskien gazeteciyken dosya arşivlemezsen nasıl battıysan, arabada da bakımını geciktirirsen motor o gizli masrafları bir günde önüne koyverir, aman dikkat.
Buji değişimleri mesela, öyle her gün aklına gelmez ama o kıvılcım olmazsa ne o yokuşları çıkabilirsin ne de trafikte o rahatlığı bulabilirsin, bazen ufak bir parça her şeyi değiştirir işte.
Garanti belgesini eline alıp yetkili servisin kapısından içeri girmek bazen insana maliyetli gelebilir ama o kağıt üzerindeki mühür var ya, yarın öbür gün arabanı satarken en büyük güvencen olur.
Özel servislerin o samimi çay bahçesi ortamı da insanı cezbetmiyor değil doğrusu; usta parçasını kendi takarken gözünün önünde olması adeta bir güven taze mencionado seansıdır, içim rahat ediyor dersin.
Fren hidroliğinden tut da antifrizine kadar her sıvının bir ömrü var bu demir yığınında, kışın o buz gibi ayazında yolda kalmamak için bu detayları atlamamak en iyisi.
Yani işin özü, Dacia’n sana her sabah marşa bastığında güvenle gülümsüyorsa, senin de ona senede bir defa o bakım hediyesini vermen boynunun borcu, erteleme gitsin.
