Sami Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yılların getirdiği o tuhaf tecrübe insana otomobillerin de adeta birer insan gibi küstüğünü, darıldığını, özellikle kış kapıya dayanıp o ilk sert ayaz kendini hissettirdiğinde adeta can evinden vurulduğunu öğretir; nitekim Fransız mühendisliğinin o karakteristik ve bir o kadar da nazlı çocuğu Citroen modellerinde kalorifer sistemi arızaları tam da böyle bir inatlaşma hikayesidir. Sürücü koltuğuna oturup kontak çevrildiğinde motordan yayılan o ilk hararet ibresinin yavaşça yükselişini izlemekla başlar her şey; halbuki beklenen o sıcak nefes peteklerden bir türlü üflemez de insanı direksiyon başında ellerini ovuşturmak zorunda bırakırsa, işte o an parmakların ucunda başlayan hafif bir uyuşmadan öte, kaputu açıp o karmaşık hortum labirentinin içinde kaybolma vaktinin geldiği anlaşılır.
Zamanında masraftan kaçınıp sisteme konulan çeşme suyu mu yoksa yıllarca değişmeyerek adeta birer balçığa dönüşen o ucuz antifrizler mi bu güzelim alüminyum petekleri bu hale getirdi acaba; kim bilir belki de sadece bakım periyotları unutulmuş sıradan bir Ekim sabahının kurbanı olunmuştur. Kalorifer peteğinin o daracık kanalları kireç tortularıyla dolup taştığında, devirdaim pompası ne kadar kusursuz çalışırsa çalışsın sıcak su o labirentten geçmeyi reddeder; sonuçta motor ateşi tepedeyken bile içerideki üfleme menfezlerinden sadece dışarıdaki o buz gibi havanın inatla odaya dolması işten bile değildir. Belki de petek temizliği için sanayi yolunu tutmadan önce küçük bir sirkülasyon kontrolü yapmakta fayda var, ne dersiniz?
Öte yandan işin bir de elektronik ve mekanik kumanda paneli boyutu var ki insanı adeta çileden çıkarmaya yetkilidir; çünkü dijital klimalı versiyonlarda o minik plastik dişliler, yani yönlendirme motorları zamanla diş sıyırır ya da klapeler yerinden çıkar. Sicak hava ile soğuk havayı karıştıran o gizli kapakçık içeride sıkışıp kaldığında, siz ekrandan yirmi altı dereceye ayarlayıp ısınmayı beklersiniz ama sistem size sadece buz gibi bir inatla karşılık verir; işte o direksiyon altındaki göğüslüğün sökülmesi gereken o karanlık ve maceralı operasyon, ustaların bile yüzünü ekşitmeye yeter de artar bile.
Termostat arızaları ise bu hikayenin belki de en sinsi kahramanıdır; motor suyu sürekli büyük devirdaim yaparak radyatörde soğuyor ve bir türlü ideal çalışma sıcaklığına ulaşamıyorsa, içerideki peteğin de sıcacık üflemesini beklemek neredeyse hayalcilikten başka bir şey değildir. Gösterge panelindeki o ibrenin doksan dereceden aşağılarda süründüğünü görüp de "Aman alt tarafı kış günü biraz serin gidiyoruz" diye düşünmek, aslında motorun ömründen yavaş yavaş çalındığı gerçeğini değiştirmez; çünkü motor ısınmazsa kalorifer hiç ısınmaz, kalorifer ısınmazsa sürücünün konforu tamamen hayal olur.
Bazen de göğüslüğün altından gelen o hafif su kokusu ve pas parlak coolant lekesi, peteğin delindiğinin ve antifrizin kabine sızdığının en acı, en net işaretidir; o antifriz kokusunu ciğerlerine çeken kimse bir daha o arızayı unutamaz zaten. Bütün bu karmaşanın ortasında kalmamak, kış gelmeden önce sistemi bir kez de bilerek ve hissederek kontrol ettirmek en iyisidir; ne de olsa yolda kalmaktan ziyade, o soğuk direksiyonda hasta olmaktır insanı en çok üzen...
Zamanında masraftan kaçınıp sisteme konulan çeşme suyu mu yoksa yıllarca değişmeyerek adeta birer balçığa dönüşen o ucuz antifrizler mi bu güzelim alüminyum petekleri bu hale getirdi acaba; kim bilir belki de sadece bakım periyotları unutulmuş sıradan bir Ekim sabahının kurbanı olunmuştur. Kalorifer peteğinin o daracık kanalları kireç tortularıyla dolup taştığında, devirdaim pompası ne kadar kusursuz çalışırsa çalışsın sıcak su o labirentten geçmeyi reddeder; sonuçta motor ateşi tepedeyken bile içerideki üfleme menfezlerinden sadece dışarıdaki o buz gibi havanın inatla odaya dolması işten bile değildir. Belki de petek temizliği için sanayi yolunu tutmadan önce küçük bir sirkülasyon kontrolü yapmakta fayda var, ne dersiniz?
Öte yandan işin bir de elektronik ve mekanik kumanda paneli boyutu var ki insanı adeta çileden çıkarmaya yetkilidir; çünkü dijital klimalı versiyonlarda o minik plastik dişliler, yani yönlendirme motorları zamanla diş sıyırır ya da klapeler yerinden çıkar. Sicak hava ile soğuk havayı karıştıran o gizli kapakçık içeride sıkışıp kaldığında, siz ekrandan yirmi altı dereceye ayarlayıp ısınmayı beklersiniz ama sistem size sadece buz gibi bir inatla karşılık verir; işte o direksiyon altındaki göğüslüğün sökülmesi gereken o karanlık ve maceralı operasyon, ustaların bile yüzünü ekşitmeye yeter de artar bile.
Termostat arızaları ise bu hikayenin belki de en sinsi kahramanıdır; motor suyu sürekli büyük devirdaim yaparak radyatörde soğuyor ve bir türlü ideal çalışma sıcaklığına ulaşamıyorsa, içerideki peteğin de sıcacık üflemesini beklemek neredeyse hayalcilikten başka bir şey değildir. Gösterge panelindeki o ibrenin doksan dereceden aşağılarda süründüğünü görüp de "Aman alt tarafı kış günü biraz serin gidiyoruz" diye düşünmek, aslında motorun ömründen yavaş yavaş çalındığı gerçeğini değiştirmez; çünkü motor ısınmazsa kalorifer hiç ısınmaz, kalorifer ısınmazsa sürücünün konforu tamamen hayal olur.
Bazen de göğüslüğün altından gelen o hafif su kokusu ve pas parlak coolant lekesi, peteğin delindiğinin ve antifrizin kabine sızdığının en acı, en net işaretidir; o antifriz kokusunu ciğerlerine çeken kimse bir daha o arızayı unutamaz zaten. Bütün bu karmaşanın ortasında kalmamak, kış gelmeden önce sistemi bir kez de bilerek ve hissederek kontrol ettirmek en iyisidir; ne de olsa yolda kalmaktan ziyade, o soğuk direksiyonda hasta olmaktır insanı en çok üzen...
