Kerim Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllar boyunca haber peşinde koştururken masasında simit çörek unutup göbeği salona erken açanlardan biri olarak söylüyorum, bu işin sırrı tam otuz yıldır söylenen o ezber diyetlerde değil. Tartının ibresi sağa kaydıkça dünyası kararan o kadar çok insan tanıdım ki, hepsi en sonunda mutfaktaki o yeşil yapraklı dostları ve lifli gıdaları ıskaladıklarını fark etti. Vallahi billahi insan kendi bedenine yabancılaşınca ne yese yar yarıya yaramıyor, gidip büro masasının çekmecesinden çıkardığı bisküviyle ömür tüketiyor. Aslında mesele sadece kalori saymak falan değil abi ya, midenin o doluluk hissini beyne zamanında ve net bir şekilde çakabilmekte bitiyor her şey.
Koca koca porsiyonları silip süpürüp de iki saat sonra dolabın önünde yine turlamaya başlayanlar iyi bilir, o doymak bilmeyen açlık hissi resmen ruhunu kemirir insanın. Tabağına bir avuç yulaf kepeği, biraz brokoli ya da şöyle bol lifli fasulye yığmadığın sürece o midenin sinir uçları sana küsmeye devam edecek. Bir nevi kandırmaca bu; bağırsaklar o lifleri sindirmek için canını dişine takarken, vücut da içerideki enerjiyi öyle bir dengeliyor ki insan kendini hafiflemiş hissediyor. Zaten o yüzden sabah kahvaltısında simit yerine tam buğday ezmesine dönenlerin yüzündeki o ferah ifadeyi başka türlü açıklayamazsın.
Metabolizma dediğin öyle saat gibi işleyen kuru bir makine değil ki, sen ona yakıtı veresin o da sussun dursun. Lifli besinler sindirim sisteminde adeta bir sünger gibi şişip suyu hapsederken, glikozun kana karışma hızını da yavaşlatıyor yani fren yapıyor resmen. Acıktım sanıp dolaba saldırdığın o anlar var ya, işte onların çoğu aslında bağırsakların sessiz çığlığından başka bir şey değil. Kimisi çörek otuyla kimisi keten tohumuyla bu işi çözmeye çalışıyor ama sonuçta değişmeyen tek bir gerçek var; lif yoksa kalıcı zayıflama hayalden öteye geçemez.
Eski meslek günlerimden kalan hafızamda öyle garip diyet hikayeleri var ki adamlar resmen açlıktan bayılma derecesine geliyordu da yine de kilo veremiyordu. Çünkü lifli gıdaları hayatına sokmadan sadece marul kemirerek bu işin yürümeyeceğini kimse o adamlara anlatamamıştı zamanında. Vücut kendini kıtlıkta sanıp yağı daha da sıkı tutuyor, sen de zayıflayacağım derken ortada sinir küpü gibi dolaşıyorsun. Hâlbuki tabağa atılan birkaç kaşık mercimek veya akşam yemeğindeki enginar var ya, işte onlar insanı hem tok hem de mutlu tutmanın en kestirme yolu.
Şimdi elini vicdanına koy ve kendine sor, en son ne zaman gerçekten posalı, lifli bir sebze tabağının başından doymuş olarak kalktın? Sürekli işlenmiş gıdalarla beslenip sonra da neden kilo veremiyorum diye hayıflanmak resmen denizde su aramak gibi bir şey. Hayat zaten koşturmacayla geçtiği için insan ne yediğine dikkat edemiyor bazen, maalesef durum bu... O yüzden mutfaktaki alışkanlıkları kökten değiştirmeden tartıyla olan kavgan asla bitmeyecek, bunu kafana iyice yaz.
Koca koca porsiyonları silip süpürüp de iki saat sonra dolabın önünde yine turlamaya başlayanlar iyi bilir, o doymak bilmeyen açlık hissi resmen ruhunu kemirir insanın. Tabağına bir avuç yulaf kepeği, biraz brokoli ya da şöyle bol lifli fasulye yığmadığın sürece o midenin sinir uçları sana küsmeye devam edecek. Bir nevi kandırmaca bu; bağırsaklar o lifleri sindirmek için canını dişine takarken, vücut da içerideki enerjiyi öyle bir dengeliyor ki insan kendini hafiflemiş hissediyor. Zaten o yüzden sabah kahvaltısında simit yerine tam buğday ezmesine dönenlerin yüzündeki o ferah ifadeyi başka türlü açıklayamazsın.
Metabolizma dediğin öyle saat gibi işleyen kuru bir makine değil ki, sen ona yakıtı veresin o da sussun dursun. Lifli besinler sindirim sisteminde adeta bir sünger gibi şişip suyu hapsederken, glikozun kana karışma hızını da yavaşlatıyor yani fren yapıyor resmen. Acıktım sanıp dolaba saldırdığın o anlar var ya, işte onların çoğu aslında bağırsakların sessiz çığlığından başka bir şey değil. Kimisi çörek otuyla kimisi keten tohumuyla bu işi çözmeye çalışıyor ama sonuçta değişmeyen tek bir gerçek var; lif yoksa kalıcı zayıflama hayalden öteye geçemez.
Eski meslek günlerimden kalan hafızamda öyle garip diyet hikayeleri var ki adamlar resmen açlıktan bayılma derecesine geliyordu da yine de kilo veremiyordu. Çünkü lifli gıdaları hayatına sokmadan sadece marul kemirerek bu işin yürümeyeceğini kimse o adamlara anlatamamıştı zamanında. Vücut kendini kıtlıkta sanıp yağı daha da sıkı tutuyor, sen de zayıflayacağım derken ortada sinir küpü gibi dolaşıyorsun. Hâlbuki tabağa atılan birkaç kaşık mercimek veya akşam yemeğindeki enginar var ya, işte onlar insanı hem tok hem de mutlu tutmanın en kestirme yolu.
Şimdi elini vicdanına koy ve kendine sor, en son ne zaman gerçekten posalı, lifli bir sebze tabağının başından doymuş olarak kalktın? Sürekli işlenmiş gıdalarla beslenip sonra da neden kilo veremiyorum diye hayıflanmak resmen denizde su aramak gibi bir şey. Hayat zaten koşturmacayla geçtiği için insan ne yediğine dikkat edemiyor bazen, maalesef durum bu... O yüzden mutfaktaki alışkanlıkları kökten değiştirmeden tartıyla olan kavgan asla bitmeyecek, bunu kafana iyice yaz.
