Kemal Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen hafta yağmurlu bir akşamüstü, arabanın gösterge panelinde o küçük kırmızı akü ışığı cılızca yanmaya başladı. Çoğumuz o an "Aman canım, eve kadar idare eder" deyip geçeriz ya, işte ben de tam olarak öyle yaptım. Oysa o ışık aslında akünün değil, sessiz sedasız can ççekişen şarj dinamosunun çığlığıydı. Yolun yarısında farlar kararmaya, radyo öksürmeye başladığında anladım ki o küçük kırmızı sembolü hafife almak büyük hataymış...
Arabanın kaputunu açıp öylece baktığınızda her şey yerli yerinde görünür, fakat o alteratör dediğimiz meret içten içe bitmiştir. Bütün elektrik yükü bir anda akünün sırtına biner ve zavallı akü ne yapsın, birkaç kilometre sonra teslim olur. Aslında sorun aküde sanırsınız, gidip sıfır akü alırsınız ama iki gün sonra yine yolda kalırsınız. Kaç kişi bu tuzağa düşüp boş yere akü değiştirdi, bir bilseniz.
Hiç dikkat ettiniz mi, bazen gaza bastığınızda farların ışığı birden parlar, rölantiye geçince tekrar soluklaşır? Ya da camları yukarı çekerken motor hafifçe zorlanır gibi olur. İşte bu tam olarak alternatörün "ben artık düzenli voltaj üretemiyorum" deme şeklidir. Sisteme binen yükü dengeleyemez, bir az verir bir çok...
Klima açık, radyo son ses, telefon şarjda, bir de silecekler çalışıyor diyelim. Şarj dinamosu zaten bilya kaçırıyorsa veya kömürleri bittiyse bu kadar yüke imkanı yok dayanamaz. Bir anlık cızırtı, ardından hafif bir yanık kokusu... Sonrası malum, çekiciyi beklerken soğukta içilen acı bir kahve.
O sanayideki usta bana "Abi bu dinamonun kömürleri erimiş, diot tablası da gitmiş" dediğinde açıkçası ne diyeceğimi bilemedim. Küçük bir rulman veya kömür değişimiyle kurtarabileceğimiz parçayı, belirtileri görmezden geldiğimiz için tamamen hurdaya çıkarmıştık. Erkenden bir ölçüm yaptırmak, multimetreyi şarj kutup başlarına bağlatmak bu kadar mı zordu? Bazen basit bir tedbirsizlik bize yepyeni bir alternatör parasına mal oluyor.
Yolda giderken direksiyonun aniden sertleştiğini veya gösterge paneline bir anlık karanlık çöktüğünü hissederseniz sakın radyoyu açıp sesi yükseltmeyin. Arıza kendini öyle güzel belli eder ki, yeter ki duymak isteyin. Çalışan bir arabanın kalbi motor gibi görünse de, o motora can veren elektriği üreten gizli kahraman tam olarak bu metal kutunun içinde gizli.
Arabanın kaputunu açıp öylece baktığınızda her şey yerli yerinde görünür, fakat o alteratör dediğimiz meret içten içe bitmiştir. Bütün elektrik yükü bir anda akünün sırtına biner ve zavallı akü ne yapsın, birkaç kilometre sonra teslim olur. Aslında sorun aküde sanırsınız, gidip sıfır akü alırsınız ama iki gün sonra yine yolda kalırsınız. Kaç kişi bu tuzağa düşüp boş yere akü değiştirdi, bir bilseniz.
Hiç dikkat ettiniz mi, bazen gaza bastığınızda farların ışığı birden parlar, rölantiye geçince tekrar soluklaşır? Ya da camları yukarı çekerken motor hafifçe zorlanır gibi olur. İşte bu tam olarak alternatörün "ben artık düzenli voltaj üretemiyorum" deme şeklidir. Sisteme binen yükü dengeleyemez, bir az verir bir çok...
Klima açık, radyo son ses, telefon şarjda, bir de silecekler çalışıyor diyelim. Şarj dinamosu zaten bilya kaçırıyorsa veya kömürleri bittiyse bu kadar yüke imkanı yok dayanamaz. Bir anlık cızırtı, ardından hafif bir yanık kokusu... Sonrası malum, çekiciyi beklerken soğukta içilen acı bir kahve.
O sanayideki usta bana "Abi bu dinamonun kömürleri erimiş, diot tablası da gitmiş" dediğinde açıkçası ne diyeceğimi bilemedim. Küçük bir rulman veya kömür değişimiyle kurtarabileceğimiz parçayı, belirtileri görmezden geldiğimiz için tamamen hurdaya çıkarmıştık. Erkenden bir ölçüm yaptırmak, multimetreyi şarj kutup başlarına bağlatmak bu kadar mı zordu? Bazen basit bir tedbirsizlik bize yepyeni bir alternatör parasına mal oluyor.
Yolda giderken direksiyonun aniden sertleştiğini veya gösterge paneline bir anlık karanlık çöktüğünü hissederseniz sakın radyoyu açıp sesi yükseltmeyin. Arıza kendini öyle güzel belli eder ki, yeter ki duymak isteyin. Çalışan bir arabanın kalbi motor gibi görünse de, o motora can veren elektriği üreten gizli kahraman tam olarak bu metal kutunun içinde gizli.
