Osman Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Ekranda beliren o üç basamaklı rakam, laboratuvar sonuçlarının soğuk beyazlığı arasından gözümün içine öylece bakarken, içimde bir yerlerde bir şeylerin kırıldığını hissettim. İnsan o an ne yapacağını bilemiyor vallahi; sanki kendi bedenim bana yabancılaşmış, arkamdan iş çevirmiş gibi bir his. Kan şekerim yüksek çıkmıştı işte, ötesi berisi yoktu bu işin. İlk başta bir panik, bir inkâr dalgası dalgalanıyor insanın göğsünde, "Acaba dün akşam yediğim o tatlı mı yaptı, yoksa laboratuvarda mı bir hata var?" diye avutuyorsun kendini. Ama tahlil kağıdını parmaklarının arasında sıkıştırırken anlıyorsun ki, bu o anlık bir kaçamağın faturası değil, sessizce biriken bir yorgunluğun, göz ardı edilen sinyallerin vücuttaki o son patlaması… Şimdi bu rakamlarla ne yapacağım, nereden başlayacağım sorusu dönüp duruyor kafamın içinde.
Mutfaktaki o tanıdık kokular, dolabı her açtığımda beni selamlayan o karbonhidrat canavarları birdenbire gözüme birer düşman gibi görünmeye başladı abi ya. Hani derler ya, insanın canı çekiyor diye, meğer o can çekmesi tamamen bir aldanıştan, hücrelerin açlık çığlığından ibaretmiş. Kandaki glikoz molekülleri bir nehir gibi damarlarda birikirken, hücrelerin kapısında bekleyen o anahtar, yani insülin, kilidi açamaz olmuş bir kere. Durumu analiz etmeye başladıkça fark ediyordum ki, tabakları doldurma biçimim aslında kendi kuyumu kazma biçimimdi bir nevi. Rafine unlar, gizli şekerler, "Bundan bir şey olmaz" dediğim o paketli gıdalar… Hepsini tek tek masaya yatırıp sorgulamak, hangisinin beni bu noktaya getirdiğini bulmak tam bir detektiflik işi.
Yürümek, sadece yolları eskitmek değilmiş meğer, damarlardaki o yoğun, ağdalı sıvıyı harekete geçirmenin, onu eritmenin en yalın yoluymuş. Ayakkabılarımı giyip kendimi sokağa attığımda, her adımda o yüksek rakamların biraz daha geride kaldığını, kaslarımın o fazla şekeri bir sünger gibi emdiğini hayal ediyorum. Spor salonlarında helak olmaya gerek yok aslında, düzenli ve sakin bir ritimle ritmini buluyor insan. Hareketsizlik, modern zamanların en büyük tuzağı işte; oturdukça oturası geliyor insanın, koltukla bütünleşiyor sanki gövde. Halbuki sadece yarım saatlik bir yürüyüş bile o resmi tamamen değiştirebiliyor, dengeleri altüst edebiliyor olumlu anlamda.
Suyun o berrak, saf gücünü bu yaşıma kadar bu denli derinden hissetmemiştim, bardağı her kafaya diktiğimde içimin yıkandığını duyumsuyorum resmen. Vücut o fazlalığı dışarı atmak için çırpınırken, ona bir yudum su vermemek, çölde susuz kalmış bir gezgine sırtını dönmek gibi bir şey. Hani derler ya şifa niyetine, tam olarak öyle işte. Böbreklerin o muazzam filtreleme sistemini çalıştırmak, kanı seyreltmek, o yoğun kıvamı yumuşatmak için su hayati bir ortak. Çaylar, kahveler, asitli içecekler değil bahsettiğim; dümdüz, yalın, katkısız su…
Uykusuz geçen gecelerin sabahında o cihazın ibresinin neden yukarı fırladığını çözmek biraz zamanımı aldı açıkçası. Stres dedikleri o sinsi düşman, kortizol denen hormonu salgılatıp dururken içeride, şekerin normal kalmasını beklemek tam bir saflık olurdu zaten. Vücut sürekli bir savaş modunda, sürekli bir alarm halinde olunca, karaciğer depoladığı ne varsa salıyor piyasaya. Dinlenmek, zihni o gürültüden arındırmak, geceleri vaktinde yatağa girmek meğer sadece göz altı torbaları için değil, doğrudan doğruya damarların selameti için gerekliymiş. Sakinleşmek lazım biraz, yavaşlamak, hayatın o koşturmacasına bir es vermek…
Doktorun odasındaki o sessizlik, kurduğu o temkinli cümleler hala kulaklarımda çınlıyor, işin şakası olmadığını o an çok daha iyi kavrıyor insan. İlaç gerekiyorsa o ilaç içilecek, takviye lazımsa o takviye alınacak, bunun kaçarı yok vallahi billahi. Kendi kendinin doktoru olmaya çalışmak, kulaktan dolma bilgilerle ot çöp kaynatıp mucize beklemek sadece zaman kaybettiriyor bu süreçte. Bilimin, tahlillerin, uzman görüşünün rehberliğinde bir yol haritası çizmek, bu yüksek çıkan rakamları kalıcı olarak aşağı çekmenin tek mantıklı yolu. Korkmak yerine sorumluluk almak, o kağıttaki sayılarla barışıp onları dönüştürmek gerekiyor…
Mutfaktaki o tanıdık kokular, dolabı her açtığımda beni selamlayan o karbonhidrat canavarları birdenbire gözüme birer düşman gibi görünmeye başladı abi ya. Hani derler ya, insanın canı çekiyor diye, meğer o can çekmesi tamamen bir aldanıştan, hücrelerin açlık çığlığından ibaretmiş. Kandaki glikoz molekülleri bir nehir gibi damarlarda birikirken, hücrelerin kapısında bekleyen o anahtar, yani insülin, kilidi açamaz olmuş bir kere. Durumu analiz etmeye başladıkça fark ediyordum ki, tabakları doldurma biçimim aslında kendi kuyumu kazma biçimimdi bir nevi. Rafine unlar, gizli şekerler, "Bundan bir şey olmaz" dediğim o paketli gıdalar… Hepsini tek tek masaya yatırıp sorgulamak, hangisinin beni bu noktaya getirdiğini bulmak tam bir detektiflik işi.
Yürümek, sadece yolları eskitmek değilmiş meğer, damarlardaki o yoğun, ağdalı sıvıyı harekete geçirmenin, onu eritmenin en yalın yoluymuş. Ayakkabılarımı giyip kendimi sokağa attığımda, her adımda o yüksek rakamların biraz daha geride kaldığını, kaslarımın o fazla şekeri bir sünger gibi emdiğini hayal ediyorum. Spor salonlarında helak olmaya gerek yok aslında, düzenli ve sakin bir ritimle ritmini buluyor insan. Hareketsizlik, modern zamanların en büyük tuzağı işte; oturdukça oturası geliyor insanın, koltukla bütünleşiyor sanki gövde. Halbuki sadece yarım saatlik bir yürüyüş bile o resmi tamamen değiştirebiliyor, dengeleri altüst edebiliyor olumlu anlamda.
Suyun o berrak, saf gücünü bu yaşıma kadar bu denli derinden hissetmemiştim, bardağı her kafaya diktiğimde içimin yıkandığını duyumsuyorum resmen. Vücut o fazlalığı dışarı atmak için çırpınırken, ona bir yudum su vermemek, çölde susuz kalmış bir gezgine sırtını dönmek gibi bir şey. Hani derler ya şifa niyetine, tam olarak öyle işte. Böbreklerin o muazzam filtreleme sistemini çalıştırmak, kanı seyreltmek, o yoğun kıvamı yumuşatmak için su hayati bir ortak. Çaylar, kahveler, asitli içecekler değil bahsettiğim; dümdüz, yalın, katkısız su…
Uykusuz geçen gecelerin sabahında o cihazın ibresinin neden yukarı fırladığını çözmek biraz zamanımı aldı açıkçası. Stres dedikleri o sinsi düşman, kortizol denen hormonu salgılatıp dururken içeride, şekerin normal kalmasını beklemek tam bir saflık olurdu zaten. Vücut sürekli bir savaş modunda, sürekli bir alarm halinde olunca, karaciğer depoladığı ne varsa salıyor piyasaya. Dinlenmek, zihni o gürültüden arındırmak, geceleri vaktinde yatağa girmek meğer sadece göz altı torbaları için değil, doğrudan doğruya damarların selameti için gerekliymiş. Sakinleşmek lazım biraz, yavaşlamak, hayatın o koşturmacasına bir es vermek…
Doktorun odasındaki o sessizlik, kurduğu o temkinli cümleler hala kulaklarımda çınlıyor, işin şakası olmadığını o an çok daha iyi kavrıyor insan. İlaç gerekiyorsa o ilaç içilecek, takviye lazımsa o takviye alınacak, bunun kaçarı yok vallahi billahi. Kendi kendinin doktoru olmaya çalışmak, kulaktan dolma bilgilerle ot çöp kaynatıp mucize beklemek sadece zaman kaybettiriyor bu süreçte. Bilimin, tahlillerin, uzman görüşünün rehberliğinde bir yol haritası çizmek, bu yüksek çıkan rakamları kalıcı olarak aşağı çekmenin tek mantıklı yolu. Korkmak yerine sorumluluk almak, o kağıttaki sayılarla barışıp onları dönüştürmek gerekiyor…
