Mustafa Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Vücudunun bir kimya laboratuvarı gibi çalıştığını hiç düşündün mü, hani şu lisedeki deney tüpleriyle dolu olanlardan? İşte alkali diyet tam da bu noktada, o tüplerin içindeki sıvının rengini değiştirmek iddiasıyla çıkıyor karşına. Yediğin her lokmanın, midenden geçip hücrelerine ulaştığında arkasında bir kül bıraktığı söylenir; bu kül ya asidiktir ya da alkali. Eğer tabağını sürekli etle, sütle, rafine şekerle dolduruyorsan, o laboratuvardaki asit oranını tavana vurduruyorsun demektir ki bu da vücudun kendi kendini yemesi anlamına geliyor bir nevi. Tabii burada modern tıp devreye girip "Dur bakalım, kanın pH değeri öyle iki tabak salatayla değişmez" diye resti çekiyor hemen. Kanın asitlik derecesi 7.35 ile 7.45 arasında o kadar sıkı korunur ki, oradaki en ufak bir oynama seni doğrudan hastanelik eder vallahi, yani işin o kısmı biraz şehir efsanesi... Yine de bu felsefenin savunduğu şey, kanı temizlemekten ziyade dokuların yükünü hafifletmek, hücrelerin nefes almasını sağlamak aslında.
Hani bazen sabahları yataktan kalkarsın da sanki gece boyu taş taşımış gibi her yerin ağrır, için çekilir ya, işte alkali beslenmeyi göklere çıkaranlar tam olarak bu halsizliğin peşine düşüyor. Diyorlar ki, sen ne zaman ki o işlenmiş gıdaları, paketli abur cuburları, her öğün dumanı tüten etleri mideye indiriyorsun, vücudun o asidi nötrlemek için kemiklerindeki kalsiyumu, magnezyumu sömürmeye başlıyor. Yani aslında kendi kalenden gol yiyorsun bir bakıma, depoları boşaltıyorsun farkında olmadan. Ispanak, karpuz, salatalık, badem gibi yeşilin ve doğallığın dibine vurmuş yiyeceklerle beslendiğinde ise vücuda ihtiyacı olan o alkali mineral desteğini kendi ellerinle vermiş oluyorsun. Tabii insan sormadan edemiyor, koskoca evrimsel süreçte vücudumuz bu kadar aciz miydi ki dışarıdan sürekli limonlu su beklesin? İşin aslı, alkali diyetin bize sunduğu o mucizevi değişim, asit-baz dengesinden ziyade aslında temiz, katkısız ve bitki bazlı beslenmenin getirdiği o muazzam hafiflik hissinden ibaret bana kalırsa.
Limondan bahsetmişken, bak burası gerçekten çok garip bir paradoks, insanın kafasını karıştırıyor ilk duyduğunda. Tadı ekşi olan, dilini buran, bildiğin asit küpü olan o limon nasıl oluyor da vücuda girince bir anda alkali mucizeye dönüşüyor abi ya? İşin sırrı sindirim sonrasında saklı; limonun içindeki sitrik asit metabolize edilip yakıldığında geriye potasyum ve sodyum gibi alkali yapan mineraller kalıyor. Yani dış görünüşe aldanmamak lazım, içeride dönen dolaplar çok başka... İşte bu yüzden sabahları o ılık suya sıkılan iki damla limon, sadece bir zayıflama trendi değil, aslında vücudun uyanma ritüeline yapılan küçük bir felsefi dokunuş. Ama gidip de akşama kadar fast food gömüp, gece yatarken limonlu su içerek vicdan rahatlatmaya çalışmak da ne bileyim, kendini kandırmaktan başka bir şey değil sanki...
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, piyasada dolaşan "Alkali beslenirsen kanseri bile yenersin" tarzı o iddialı, o janjanlı cümlelere karşı biraz mesafeli olmakta fayda var. Laboratuvar ortamında kanser hücrelerinin asidik ortamı sevdiği doğru, buna kimse itiraz edemez ama bu demek değil ki sen sadece brokoli yiyerek o karmaşık mekanizmayı tamamen altüst edebilirsin. Vücut o kadar muazzam bir tamponlama sistemine sahip ki, böbreklerin ve akciğerlerin gece gündüz demeden o dengeyi tutturmak için zaten harıl harıl çalışıyor. Sen sadece bu sisteme çelme takmamaya çalışmalısın, işi zorlaştırmamalısın yani. Hayatından o bembeyaz unları, rafine şekerleri, asitli içecekleri çıkardığında zaten otomatik olarak alkali tarafa kaymış oluyorsun; işin büyütecek, abartılacak bir tarafı yok vallahi billahi.
Sonuçta bu iş bir yaşam tarzı meselesi, öyle üç gün yapıp bırakacağın bir detoks programı falan gözüyle bakarsan baştan kaybedersin zaten. Tabağına baktığında ne görüyorsun; rengarenk sebzeler, taze meyveler, çiğ kuruyemişler mi, yoksa gri, kahverengi, ağır soslu ve fabrikasyon ürünler mi? Eğer ağırlığı doğadan gelene verirsen, o çok konuşulan pH dengesi de, hücresel yenilenme de, o bitmek bilmeyen enerjik his de zaten kendiliğinden kapını çalacaktır. Kendini kalıplara sokmadan, vücudunun sesini dinleyerek, onu asit yükü altında boğmadan yaşamak... Belki de tüm mesele sadece o tabağın içindeki renkleri biraz daha canlandırmaktan ibarettir, kim bilir?
Hani bazen sabahları yataktan kalkarsın da sanki gece boyu taş taşımış gibi her yerin ağrır, için çekilir ya, işte alkali beslenmeyi göklere çıkaranlar tam olarak bu halsizliğin peşine düşüyor. Diyorlar ki, sen ne zaman ki o işlenmiş gıdaları, paketli abur cuburları, her öğün dumanı tüten etleri mideye indiriyorsun, vücudun o asidi nötrlemek için kemiklerindeki kalsiyumu, magnezyumu sömürmeye başlıyor. Yani aslında kendi kalenden gol yiyorsun bir bakıma, depoları boşaltıyorsun farkında olmadan. Ispanak, karpuz, salatalık, badem gibi yeşilin ve doğallığın dibine vurmuş yiyeceklerle beslendiğinde ise vücuda ihtiyacı olan o alkali mineral desteğini kendi ellerinle vermiş oluyorsun. Tabii insan sormadan edemiyor, koskoca evrimsel süreçte vücudumuz bu kadar aciz miydi ki dışarıdan sürekli limonlu su beklesin? İşin aslı, alkali diyetin bize sunduğu o mucizevi değişim, asit-baz dengesinden ziyade aslında temiz, katkısız ve bitki bazlı beslenmenin getirdiği o muazzam hafiflik hissinden ibaret bana kalırsa.
Limondan bahsetmişken, bak burası gerçekten çok garip bir paradoks, insanın kafasını karıştırıyor ilk duyduğunda. Tadı ekşi olan, dilini buran, bildiğin asit küpü olan o limon nasıl oluyor da vücuda girince bir anda alkali mucizeye dönüşüyor abi ya? İşin sırrı sindirim sonrasında saklı; limonun içindeki sitrik asit metabolize edilip yakıldığında geriye potasyum ve sodyum gibi alkali yapan mineraller kalıyor. Yani dış görünüşe aldanmamak lazım, içeride dönen dolaplar çok başka... İşte bu yüzden sabahları o ılık suya sıkılan iki damla limon, sadece bir zayıflama trendi değil, aslında vücudun uyanma ritüeline yapılan küçük bir felsefi dokunuş. Ama gidip de akşama kadar fast food gömüp, gece yatarken limonlu su içerek vicdan rahatlatmaya çalışmak da ne bileyim, kendini kandırmaktan başka bir şey değil sanki...
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, piyasada dolaşan "Alkali beslenirsen kanseri bile yenersin" tarzı o iddialı, o janjanlı cümlelere karşı biraz mesafeli olmakta fayda var. Laboratuvar ortamında kanser hücrelerinin asidik ortamı sevdiği doğru, buna kimse itiraz edemez ama bu demek değil ki sen sadece brokoli yiyerek o karmaşık mekanizmayı tamamen altüst edebilirsin. Vücut o kadar muazzam bir tamponlama sistemine sahip ki, böbreklerin ve akciğerlerin gece gündüz demeden o dengeyi tutturmak için zaten harıl harıl çalışıyor. Sen sadece bu sisteme çelme takmamaya çalışmalısın, işi zorlaştırmamalısın yani. Hayatından o bembeyaz unları, rafine şekerleri, asitli içecekleri çıkardığında zaten otomatik olarak alkali tarafa kaymış oluyorsun; işin büyütecek, abartılacak bir tarafı yok vallahi billahi.
Sonuçta bu iş bir yaşam tarzı meselesi, öyle üç gün yapıp bırakacağın bir detoks programı falan gözüyle bakarsan baştan kaybedersin zaten. Tabağına baktığında ne görüyorsun; rengarenk sebzeler, taze meyveler, çiğ kuruyemişler mi, yoksa gri, kahverengi, ağır soslu ve fabrikasyon ürünler mi? Eğer ağırlığı doğadan gelene verirsen, o çok konuşulan pH dengesi de, hücresel yenilenme de, o bitmek bilmeyen enerjik his de zaten kendiliğinden kapını çalacaktır. Kendini kalıplara sokmadan, vücudunun sesini dinleyerek, onu asit yükü altında boğmadan yaşamak... Belki de tüm mesele sadece o tabağın içindeki renkleri biraz daha canlandırmaktan ibarettir, kim bilir?
