Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Salondaki o devasa aynanın karşısında durmuş, elimdeki yirmi kiloluk dumbbella bakıyordum; kollarım titriyor, alnımdan akan ter gözlerimi yakıyordu ama içimdeki o ses durmadan fısıldıyordu: "Bunu bırakıp koşu bandına geçersen her şey daha kolay olacak." İnsan nefes nefese kalırken bile düşünüyor işte. Hangisi bizi o hayal ettiğimiz yere daha çabuk götürür? Demirlerin altına yatıp kemik sızlatmak mı, yoksa o sonsuz dönen bandın üzerinde kilometrelerce hayal kurmak mı? Vallahi billahi yıllarca iki taraftan da vazgeçemedim, ikisinin de yeri o kadar ayrı ki...
Koşu bandının üzerinde, kulaklığımda patlayan o ritmik şarkıyla dünyayı unutmuş gibi dönerken aslında sadece kalbimin ritmini dinliyordum. Nabız yüz altmışa fırlamış, akciğerlerim "artık dur" diye yalvarıyor ama içimde garip bir hafifleme hissi. Kardiyo yapmak tam olarak bu işte; insanı hafifletiyor, içindeki o ağır kasveti terle beraber dışarı atıyor sanki. Ama sadece koşarak da bir yere kadar gidiliyor be abi, bir süre sonra aynadaki o sarkık görüntü canını sıkmaya başlıyor insanın. Kondisyonun tavan yapıyor yapmasına da, kaslar yerinde sayınca o kıyafetler bir türlü tam oturmuyor üzerine.
Geçen kış, dizlerimin ağrısından yatakta dönemediğim bir gece aniden karar verip ertesi sabah squat rafının önüne dikildim. Ağırlığı sırtıma aldığım o ilk saniye, yerçekiminin ne kadar acımasız olduğunu hücrelerime kadar hissettim. Kasları zorlamak, onları kelimenin tam anlamıyla yırtıp yeniden inşa etmek... Ağırlık antrenmanı insanı sadece fiziken değil, ruhen de sertleştiriyor, hayata karşı dik durmanı sağlıyor resmen. Yağ yakmak diyorsanız, o demirlerin altına girip metabolizmayı altüst etmeden, o motoru büyütmeden kalıcı bir başarı yakalamak imkansız gibi bir şey.
Peki biz şimdi hangisinin peşinden gideceğiz, ömrümüzü hangisine adayacağız? Biri kalbini koruyor, ciğerlerini açıyor, seni kuş gibi hafifletiyor; diğeri ise vücudunu şekle sokup o sarkan yerleri toparlıyor, seni resmen baştan yaratıyor. Aslında ikisi birbirini tamamlayan, asla kavga etmemesi gereken iki eski dost gibi. Bir gün deli gibi koşup ter dökeceksin, ertesi gün o demirleri ağlatacaksın ki dengeyi bulasın... Yoksa yarım kalırsın, hep bir şeyler eksikmiş gibi hissedersin aynaya her baktığında.
Sabahın köründe salona girip o soğuk demire dokunduğum an anladım ki, bu iş sadece kalori hesabı yapmakla ya da tartıdaki rakamlarla ölçülecek bir şey değil. Hangisini yaparken kendini daha güçlü, daha canlı hissediyorsan, ruhuna hangisi iyi geliyorsa onun ipine sarılacaksın bu hayatta. Bırakın o uzmanların "şu kadar dakika kardiyo, bu kadar set ağırlık" diyen sıkıcı kurallarını... Vücudunu dinle, o sana neye ihtiyacı olduğunu zaten o kadar net söylüyor ki...
Koşu bandının üzerinde, kulaklığımda patlayan o ritmik şarkıyla dünyayı unutmuş gibi dönerken aslında sadece kalbimin ritmini dinliyordum. Nabız yüz altmışa fırlamış, akciğerlerim "artık dur" diye yalvarıyor ama içimde garip bir hafifleme hissi. Kardiyo yapmak tam olarak bu işte; insanı hafifletiyor, içindeki o ağır kasveti terle beraber dışarı atıyor sanki. Ama sadece koşarak da bir yere kadar gidiliyor be abi, bir süre sonra aynadaki o sarkık görüntü canını sıkmaya başlıyor insanın. Kondisyonun tavan yapıyor yapmasına da, kaslar yerinde sayınca o kıyafetler bir türlü tam oturmuyor üzerine.
Geçen kış, dizlerimin ağrısından yatakta dönemediğim bir gece aniden karar verip ertesi sabah squat rafının önüne dikildim. Ağırlığı sırtıma aldığım o ilk saniye, yerçekiminin ne kadar acımasız olduğunu hücrelerime kadar hissettim. Kasları zorlamak, onları kelimenin tam anlamıyla yırtıp yeniden inşa etmek... Ağırlık antrenmanı insanı sadece fiziken değil, ruhen de sertleştiriyor, hayata karşı dik durmanı sağlıyor resmen. Yağ yakmak diyorsanız, o demirlerin altına girip metabolizmayı altüst etmeden, o motoru büyütmeden kalıcı bir başarı yakalamak imkansız gibi bir şey.
Peki biz şimdi hangisinin peşinden gideceğiz, ömrümüzü hangisine adayacağız? Biri kalbini koruyor, ciğerlerini açıyor, seni kuş gibi hafifletiyor; diğeri ise vücudunu şekle sokup o sarkan yerleri toparlıyor, seni resmen baştan yaratıyor. Aslında ikisi birbirini tamamlayan, asla kavga etmemesi gereken iki eski dost gibi. Bir gün deli gibi koşup ter dökeceksin, ertesi gün o demirleri ağlatacaksın ki dengeyi bulasın... Yoksa yarım kalırsın, hep bir şeyler eksikmiş gibi hissedersin aynaya her baktığında.
Sabahın köründe salona girip o soğuk demire dokunduğum an anladım ki, bu iş sadece kalori hesabı yapmakla ya da tartıdaki rakamlarla ölçülecek bir şey değil. Hangisini yaparken kendini daha güçlü, daha canlı hissediyorsan, ruhuna hangisi iyi geliyorsa onun ipine sarılacaksın bu hayatta. Bırakın o uzmanların "şu kadar dakika kardiyo, bu kadar set ağırlık" diyen sıkıcı kurallarını... Vücudunu dinle, o sana neye ihtiyacı olduğunu zaten o kadar net söylüyor ki...
