Osman Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın ilk marşına basarsın, motorun o alışıldık pürüzsüz hırıltısı yerine garip bir sarsıntı duyulur, gösterge panelinde sarı renkli motor arıza lambası yanıp sönüverir; işte o an, yıllardır kullandığımız o Alman mühendisliğinin bizim yollarımızdaki bitmek bilmeyen imtihanı başlar.
Egzoz gazı devridaim valfi dediğimiz o küçük ama marifetli parça, yanma odasından çıkan zehirli gazların bir kısmını tekrar motora sokarak doğayı korumaya çalışır bizim adımıza, fakat kalitesiz yakıtlar ve şehir içi yoğun dur-kalk trafiği bu mekanizmanın en büyük düşmanıdır aslında.
Kilometreler ilerledikçe kurum tabakası adeta taşa dönüşür o metal boruların içinde, motor nefes alamaz hale gelir, egzozdan yayılan o ağır koku ve çekişteki o belirgin düşüş artık bize bir şeylerin ters gittiğini çoktan fısıldamaktadır...
Servis yollarında harcanan zamanlar, ustaların elinde sökülüp temizlenen o simsiyah parçalar, aslında hepimizin ortak derdi değil mi; parası cebimizde kalsın diye balata spreyiyle geçiştirdiğimiz arızalar bir süre sonra yine aynı yerden patlak verir maalesef.
Elektronik beyin bu arızayı algıladığında aracı adeta koruma moduna alır, yokuş yukarı çıkarken arkadan gelen siyah dumanı görünce insan ister istemez hayıflanır, acaba yine o meşhur valf mi tıkanıp kaldı diye düşünmeden edemeyiz.
Aslında çözüm bazen yüksek devirde uzun yola çıkıp motoru biraz açmaktır, ama nerede o eski sağlam yollar, nerede o durmaksızın akan otobanlar; hepimiz dur-kalk trafiğinde eziyet çekiyoruz sonuçta.
Değiştirmek istesen orijinal parçanın fiyatı bütçeyi zorlar, iptal ettirsen muayeneden geçmez, o arada derede kalmışlık hissi otomobil sahibi herkesin ömründen ömür yer adeta.
Belki de bu motorlar bizim yakıt kalitemize fazlasıyla lüks kaçıyor, kim bilir...
Egzoz gazı devridaim valfi dediğimiz o küçük ama marifetli parça, yanma odasından çıkan zehirli gazların bir kısmını tekrar motora sokarak doğayı korumaya çalışır bizim adımıza, fakat kalitesiz yakıtlar ve şehir içi yoğun dur-kalk trafiği bu mekanizmanın en büyük düşmanıdır aslında.
Kilometreler ilerledikçe kurum tabakası adeta taşa dönüşür o metal boruların içinde, motor nefes alamaz hale gelir, egzozdan yayılan o ağır koku ve çekişteki o belirgin düşüş artık bize bir şeylerin ters gittiğini çoktan fısıldamaktadır...
Servis yollarında harcanan zamanlar, ustaların elinde sökülüp temizlenen o simsiyah parçalar, aslında hepimizin ortak derdi değil mi; parası cebimizde kalsın diye balata spreyiyle geçiştirdiğimiz arızalar bir süre sonra yine aynı yerden patlak verir maalesef.
Elektronik beyin bu arızayı algıladığında aracı adeta koruma moduna alır, yokuş yukarı çıkarken arkadan gelen siyah dumanı görünce insan ister istemez hayıflanır, acaba yine o meşhur valf mi tıkanıp kaldı diye düşünmeden edemeyiz.
Aslında çözüm bazen yüksek devirde uzun yola çıkıp motoru biraz açmaktır, ama nerede o eski sağlam yollar, nerede o durmaksızın akan otobanlar; hepimiz dur-kalk trafiğinde eziyet çekiyoruz sonuçta.
Değiştirmek istesen orijinal parçanın fiyatı bütçeyi zorlar, iptal ettirsen muayeneden geçmez, o arada derede kalmışlık hissi otomobil sahibi herkesin ömründen ömür yer adeta.
Belki de bu motorlar bizim yakıt kalitemize fazlasıyla lüks kaçıyor, kim bilir...
