Erem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Şanzıman kelimesini ilk duyduğumuzda hepimizin aklına o karmaşık dişliler, yağ kokulu servisler ve bütçeyi sarsan masraflar gelir ama Seat modellerindeki o meşhur çift kavramalı yapı, işi biraz daha başka bir boyuta taşıyor; sanki altınızda gizli bir yarış arabası var gibi hissettiren o ani vites geçişleri, trafikte dur-kalk yaparken bir anda can sıkıcı bir kararsızlığa dönüşebiliyor ve insan ister istemez o pürüzsüz sürüşün nereye kaybolduğunu sorguluyor.
Özellikle yoğun şehir içi trafiğinde, o sürekli durup kalkma anlarında şanzımanın kafası biraz karışıyor sanki; hangi vitese geçeceğini bilemeyip bocalayan o mekanizma, içeride minik sarsıntılarla kendini belli ediyor ve siz direksiyon başında acaba yine mi o kronik dert baş gösterdi diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz, çünkü bu arabalar aslında otoban insanıdır, sıkışık kalabalıkları pek sevmezler.
Mekatronik dediğimiz o minik ama marifetli beyin, bazen ısıya yenik düşüp sinyalleri karıştırabiliyor ve vites kolu P konumundayken bile araç sanki boşluktaymış gibi garip bir huysuzluk sergiliyor; tam da bu noktada ustaların o mübarek "kavrama değişecek abiciğim" cümlesi kulaklarınızda çınlamaya başlıyor ki bu da insanı hem maddi hem de manevi olarak epey bir yıpratıyor doğrusu.
Belki de en iyisi aracı kullanırken biraz daha sabırlı olmak, o gaza basışlardaki ani hareketlerden kaçınmak ve şanzımanın o narin karakterine ayak uydurmak gerekiyor; ne de olsa teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, hiçbir makine bizim o sezgisel sürüş alışkanlıklarımızın yerini tam anlamıyla tutamıyor ve bazen arabayı kendi haline bırakmak en huzurlu yolculuğun anahtarı oluyor...
Özellikle yoğun şehir içi trafiğinde, o sürekli durup kalkma anlarında şanzımanın kafası biraz karışıyor sanki; hangi vitese geçeceğini bilemeyip bocalayan o mekanizma, içeride minik sarsıntılarla kendini belli ediyor ve siz direksiyon başında acaba yine mi o kronik dert baş gösterdi diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz, çünkü bu arabalar aslında otoban insanıdır, sıkışık kalabalıkları pek sevmezler.
Mekatronik dediğimiz o minik ama marifetli beyin, bazen ısıya yenik düşüp sinyalleri karıştırabiliyor ve vites kolu P konumundayken bile araç sanki boşluktaymış gibi garip bir huysuzluk sergiliyor; tam da bu noktada ustaların o mübarek "kavrama değişecek abiciğim" cümlesi kulaklarınızda çınlamaya başlıyor ki bu da insanı hem maddi hem de manevi olarak epey bir yıpratıyor doğrusu.
Belki de en iyisi aracı kullanırken biraz daha sabırlı olmak, o gaza basışlardaki ani hareketlerden kaçınmak ve şanzımanın o narin karakterine ayak uydurmak gerekiyor; ne de olsa teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, hiçbir makine bizim o sezgisel sürüş alışkanlıklarımızın yerini tam anlamıyla tutamıyor ve bazen arabayı kendi haline bırakmak en huzurlu yolculuğun anahtarı oluyor...
