Kerem Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi billahi o aynanın karşısına geçip "Eski haline dönecek miyim?" diye sorduğun anları o kadar iyi biliyorum ki... Hamilelik boyunca genişleyen meme dokusu, ardından gelen laktasyon süreci derken o bağ dokuları, hani şu meşhur Cooper bağları var ya, işte onlar iyice gevşiyor. Emzirme bittiğinde ise meme bezlerinde involution dediğimiz o gerileme süreci başlıyor ve içindeki yağ dokusu azaldığı için göğüsler adeta içi boşalmış bir balon gibi görünüyor. İşte tam bu aşamada hemen bir estetik cerrahın kapısını çalmak istiyorsun, çok normal, ama dur bakalım, o iş öyle aceleye gelmez. Vücudun hormonal dengesi öyle bir gecede normale dönmüyor; prolaktin seviyenin tamamen taban yapması, meme başı ve areola çevresindeki dokuların eski tonusunu kazanması için sabretmek şart. Genellikle emzirmeyi bıraktıktan sonra en az altı ay, bana sorarsan ideal olarak bir yıl beklemek gerekiyor ki cerrah oradaki gerçek glandüler doku miktarını net olarak görebilsin ve mastopeksi mi yoksa augmentasyon mu yapacağına doğru karar versin.
Şimdi sen diyorsun ki, "Ben zaten emzirmedim ki, niye bekleyeyim o kadar zaman?" Haklısın gibi görünüyor ilk bakışta ama kazın ayağı öyle değil işte; hamileliğin kendisi zaten hormonal bir fırtına. Dokularda ödem oluşuyor, memenin hacmi sadece süt üretimiyle değil, genel vaskülarizasyon artışıyla yani kanlanmanın çoğalmasıyla da inanılmaz değişiyor. Doğumdan sonra o hormonların çekilmesi ve memenin anatomik yapısının nihai, yani stabil haline ulaşması yine de aylar alıyor abi. Eğer acele edip hemen ameliyat masasına yatarsan, ödemler dağıldıktan sonra yaptırdığın o dikleştirme operasyonunun sonuçları hiç de hayal ettiğin gibi kalmayabilir, asimetriler kalabilir, dikiş hatları kayabilir... Yani demem o ki, dokunun kendi doğal involüsyonunu tamamlamasına izin vermek, cerrahi başarı şansını ve ameliyat sonrası o doku kalitesini doğrudan etkileyen en hayati faktör.
Peki, kilolar ne olacak, hani o hamilelikte ister istemez alınan ve doğum sonrası bir türlü gitmek bilmeyen o inatçı kilolar? İşte bu da işin rengini tamamen değiştiren başka bir parametre; çünkü meme dokusunun çok büyük bir kısmı aslında bildiğin yağ dokusundan oluşuyor. Sen ameliyatı olursun, her şey harika görünür ama sonra bir bakmışsın ki sıkı bir diyet ve sporla on-on beş kilo vermişsin, hooop o dikleştirilen memeler yine içi boşalıp sarkmaya başlar... Bu yüzden vücut kitle indeksinin (VKİ) hedeflediğin, yani senin için en stabil ve konforlu olan seviyeye gelmesini beklemeden bu operasyon planlanmamalı. Kilo dalgalanmaları memenin parenkim yapısını, yani o temel işlevsel dokusunu sürekli değiştirdiği için cerrahın koyacağı protezin boyutunu veya çıkaracağı deri miktarını doğru hesaplamasını imkansız hale getirir; o yüzden önce o kilolar gidecek, kilo sabitlenecek, sonra gerisi kolay.
Bir de şu durum var ki, insanı gerçekten iki arada bir derede bırakıyor; "Acaba ileride bir çocuk daha düşünür müyüm?" sorusu kafanın bir köşesinde mutlaka dönüp duruyordur. Eğer yakın zamanda, ne bileyim iki üç yıl içinde tekrar bir gebelik planın varsa, bu ameliyatı şimdi yaptırmak resmen parayı ve emeği sokağa atmak olur, net söylüyorum. İkinci hamilelikte o dokular tekrar genişleyecek, hormonal etkilerle bezler yeniden büyüyecek ve ilk ameliyatın getirdiği tüm o gerginlik, o estetik hatlar sıfırlanacak... Tabii ki teknik olarak mastopeksi ya da silikon protez operasyonları sonraki hamileliklerde süt vermene engel teşkil etmeyecek şekilde, süt kanallarına zarar vermeden subpektoral yani kas altı planlar kullanılarak yapılabiliyor ama o estetik formun kalıcılığı riske giriyor bir kere. O yüzden planlanan tüm doğumlar bitsin, aile tamamlanıp defter kapansın, ondan sonra o nihai toparlanma operasyonu için masaya oturulsun, en mantıklısı bu.
Aslında işin psikolojik ve lojistik boyutunu da hiç yabana atmamak lazım, düşünsene evde henüz kucaktan inmeyen, sürekli bakım isteyen, geceleri seni uyutmayan küçük bir bebek var... Ameliyat dediğin şey, özellikle kas altı yerleşimli augmentasyon implantları veya geniş çaplı dikleştirmeler, sonrasında ciddi bir iyileşme süreci gerektirir; kollarını kaldırmakta zorlanacaksın, ağır kaldırman kesinlikle yasak olacak. O dönemde o bebeği kucağına alıp emzirmeye çalışmak ya da onu pışpışlamak hem dikişlerine zarar verir hem de seni ruhen ve bedenen inanılmaz yıpratır. Kendine ayıracak, dikiş bakımlarını sakin kafa yapacak, post-op korsemi giyip şöyle bir kahve içecek vaktin yoksa... İşte bu yüzden bebeğin biraz büyümesi, en azından yürümeye başlaması ve senin o ilk dönemin yoğun uykusuzluk ve yorgunluk sendromundan çıkmış olman ameliyat sonrasını çok daha konforlu kılacaktır.
Şimdi sen diyorsun ki, "Ben zaten emzirmedim ki, niye bekleyeyim o kadar zaman?" Haklısın gibi görünüyor ilk bakışta ama kazın ayağı öyle değil işte; hamileliğin kendisi zaten hormonal bir fırtına. Dokularda ödem oluşuyor, memenin hacmi sadece süt üretimiyle değil, genel vaskülarizasyon artışıyla yani kanlanmanın çoğalmasıyla da inanılmaz değişiyor. Doğumdan sonra o hormonların çekilmesi ve memenin anatomik yapısının nihai, yani stabil haline ulaşması yine de aylar alıyor abi. Eğer acele edip hemen ameliyat masasına yatarsan, ödemler dağıldıktan sonra yaptırdığın o dikleştirme operasyonunun sonuçları hiç de hayal ettiğin gibi kalmayabilir, asimetriler kalabilir, dikiş hatları kayabilir... Yani demem o ki, dokunun kendi doğal involüsyonunu tamamlamasına izin vermek, cerrahi başarı şansını ve ameliyat sonrası o doku kalitesini doğrudan etkileyen en hayati faktör.
Peki, kilolar ne olacak, hani o hamilelikte ister istemez alınan ve doğum sonrası bir türlü gitmek bilmeyen o inatçı kilolar? İşte bu da işin rengini tamamen değiştiren başka bir parametre; çünkü meme dokusunun çok büyük bir kısmı aslında bildiğin yağ dokusundan oluşuyor. Sen ameliyatı olursun, her şey harika görünür ama sonra bir bakmışsın ki sıkı bir diyet ve sporla on-on beş kilo vermişsin, hooop o dikleştirilen memeler yine içi boşalıp sarkmaya başlar... Bu yüzden vücut kitle indeksinin (VKİ) hedeflediğin, yani senin için en stabil ve konforlu olan seviyeye gelmesini beklemeden bu operasyon planlanmamalı. Kilo dalgalanmaları memenin parenkim yapısını, yani o temel işlevsel dokusunu sürekli değiştirdiği için cerrahın koyacağı protezin boyutunu veya çıkaracağı deri miktarını doğru hesaplamasını imkansız hale getirir; o yüzden önce o kilolar gidecek, kilo sabitlenecek, sonra gerisi kolay.
Bir de şu durum var ki, insanı gerçekten iki arada bir derede bırakıyor; "Acaba ileride bir çocuk daha düşünür müyüm?" sorusu kafanın bir köşesinde mutlaka dönüp duruyordur. Eğer yakın zamanda, ne bileyim iki üç yıl içinde tekrar bir gebelik planın varsa, bu ameliyatı şimdi yaptırmak resmen parayı ve emeği sokağa atmak olur, net söylüyorum. İkinci hamilelikte o dokular tekrar genişleyecek, hormonal etkilerle bezler yeniden büyüyecek ve ilk ameliyatın getirdiği tüm o gerginlik, o estetik hatlar sıfırlanacak... Tabii ki teknik olarak mastopeksi ya da silikon protez operasyonları sonraki hamileliklerde süt vermene engel teşkil etmeyecek şekilde, süt kanallarına zarar vermeden subpektoral yani kas altı planlar kullanılarak yapılabiliyor ama o estetik formun kalıcılığı riske giriyor bir kere. O yüzden planlanan tüm doğumlar bitsin, aile tamamlanıp defter kapansın, ondan sonra o nihai toparlanma operasyonu için masaya oturulsun, en mantıklısı bu.
Aslında işin psikolojik ve lojistik boyutunu da hiç yabana atmamak lazım, düşünsene evde henüz kucaktan inmeyen, sürekli bakım isteyen, geceleri seni uyutmayan küçük bir bebek var... Ameliyat dediğin şey, özellikle kas altı yerleşimli augmentasyon implantları veya geniş çaplı dikleştirmeler, sonrasında ciddi bir iyileşme süreci gerektirir; kollarını kaldırmakta zorlanacaksın, ağır kaldırman kesinlikle yasak olacak. O dönemde o bebeği kucağına alıp emzirmeye çalışmak ya da onu pışpışlamak hem dikişlerine zarar verir hem de seni ruhen ve bedenen inanılmaz yıpratır. Kendine ayıracak, dikiş bakımlarını sakin kafa yapacak, post-op korsemi giyip şöyle bir kahve içecek vaktin yoksa... İşte bu yüzden bebeğin biraz büyümesi, en azından yürümeye başlaması ve senin o ilk dönemin yoğun uykusuzluk ve yorgunluk sendromundan çıkmış olman ameliyat sonrasını çok daha konforlu kılacaktır.
