Yusuf Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Çocuk büyütmek dışarıdan bakınca ne kadar da kolay görünür, değil mi? Herkes bir şeyler söyler, herkes akıl verir ama iş evin içinde, o kapalı kapılar ardında yaşananlara gelince işin rengi tamamen değişir. Bazen çocukta öyle gariplikler baş gösterir ki, insan nerede yanlış yaptığını kara kara düşünür durur.
Altına kaçırmalar yeniden başladı mesela, gece uykuları kabuslarla bölünmeye, gündüz neşesi birden bire sönmeye yüz tuttu. Çocuk dediğin hareketli olur, biliriz; ama bu suskunluk, bu kendi kabuğuna çekilme hali normal değil işte. Ne oldu da bu çocuk bu kadar hırçınlaştı diye sorar insan kendi kendine, cevabını bulamaz.
Okul başarısı çakıldı gitti, öğretmen her gün başka bir şikayetle kapıyı çalıyor, arkadaşlarıyla kavga ediyor. Vallahi billahi insan bazen ne yapacağını şaşırıyor, duvara konuşuyormuş gibi hissediyor kendini. Halbuki ortada çok büyük bir travma falan da yok sanki, ya da biz mi göremiyoruz acaba?
Her ağlamaya doktora koşulmaz tabii, çocuk bu, tabiatı gereği kapris de yapar, öfke krizine de girer. Ama bazı şeyler vardır ki, işte orada durmak gerek... O sınır çizgisini kaçırmamak, çocuğun iç dünyasındaki depremi vaktinde fark etmek lazım abicim.
Uzmana gitmek bir acizlik falan değildir, bunu kafadan bir silmek şart. Aksine, geç kalındığında o küçük sorunlar büyür, dağ gibi yığılır insanın önünede, ondan sonra toparlamak imkansızlaşır. Çocuk yardım çığlığını farklı şekillerde atar, kimi zaman susarak kimi zaman eşyaları kırıp dökerek...
Dinlemek lazım, gerçekten dinlemek... Bazen kelimeler kifayetsiz kalır, çocuk derdini anlatamaz, oyunla, resimle, huysuzlukla söyler söyleyeceğini. İşte o anlarda bir dış göz, bir profesyonel dokunuş bütün düğümleri çözer atar, ferah bir nefes aldırır eve.
Altına kaçırmalar yeniden başladı mesela, gece uykuları kabuslarla bölünmeye, gündüz neşesi birden bire sönmeye yüz tuttu. Çocuk dediğin hareketli olur, biliriz; ama bu suskunluk, bu kendi kabuğuna çekilme hali normal değil işte. Ne oldu da bu çocuk bu kadar hırçınlaştı diye sorar insan kendi kendine, cevabını bulamaz.
Okul başarısı çakıldı gitti, öğretmen her gün başka bir şikayetle kapıyı çalıyor, arkadaşlarıyla kavga ediyor. Vallahi billahi insan bazen ne yapacağını şaşırıyor, duvara konuşuyormuş gibi hissediyor kendini. Halbuki ortada çok büyük bir travma falan da yok sanki, ya da biz mi göremiyoruz acaba?
Her ağlamaya doktora koşulmaz tabii, çocuk bu, tabiatı gereği kapris de yapar, öfke krizine de girer. Ama bazı şeyler vardır ki, işte orada durmak gerek... O sınır çizgisini kaçırmamak, çocuğun iç dünyasındaki depremi vaktinde fark etmek lazım abicim.
Uzmana gitmek bir acizlik falan değildir, bunu kafadan bir silmek şart. Aksine, geç kalındığında o küçük sorunlar büyür, dağ gibi yığılır insanın önünede, ondan sonra toparlamak imkansızlaşır. Çocuk yardım çığlığını farklı şekillerde atar, kimi zaman susarak kimi zaman eşyaları kırıp dökerek...
Dinlemek lazım, gerçekten dinlemek... Bazen kelimeler kifayetsiz kalır, çocuk derdini anlatamaz, oyunla, resimle, huysuzlukla söyler söyleyeceğini. İşte o anlarda bir dış göz, bir profesyonel dokunuş bütün düğümleri çözer atar, ferah bir nefes aldırır eve.
