Emre Usta
Kayıtlı Kullanıcı
P1092 arıza kodu motorun soluk borusunda bir şeylerin yolunda gitmediğini fısıldar bize.
Hani bazen sabah erkenden yola koyulursunuz da araba durduk yere teklemeye başlar ya, işte o an bu kod düşer ekranımıza.
Manifold mutlak basınç sensöründen gelen o sinyaller bir türlü tutmaz, beyin şaşırır kalır ne yapacağını...
Acaba kablolarda minik bir kopukluk mu var, yoksa sensörün kendisi mi yoruldu artık?
Hava akışını düzenleyen o gizli kahramanlar görevini yapamaz olduğunda motor da adeta nefessiz kalır.
Kimi zaman sadece soketini çıkarıp temizlemek yeter de artar bile, kimi zaman da yenisiyle değiştirmek şart olur.
Usta ellerin direksiyona geçip o arıza tespit cihazını bağlamasını beklerken içimizden bir "Eyvah" geçer hep.
Aslında her arıza arabanın bizimle konuşma biçimidir, kulak vermek gerekir biraz.
Siz hiç kaputu açıp da o sıcak demir yığınının içinde kaybolduğunuz anlar yaşadınız mı?
Bağlantı kablolarını şöyle bir yoklamak, oksitlenen yerleri zımparalamak bazen tüm meseleyi çözer atar.
Tabii sensör arızası derinlerde bir yerdeyse parça değişimi kaçınılmaz bir sondur.
Garajın inceden kokan mazot ve çay kokulu o samimi havasında beklerken düşünürüz, makineler de insanlar gibi yorulur neticede...
Düzenli bakım yapmamış olmanın o suçluluk duygusu sarar içimizi birden.
Oysa biraz özen, biraz dikkat bu kodların hiç doğmamasını sağlardı belki de.
Yola devam etmek istiyorsak arabanın bu sessiz çığlığını kulak arkası etmemeliyiz asla.
Kontrolü elden bırakmadan, sakin kafayla üstesinden gelinemeyecek hiçbir mekanik sorun yoktur şu hayatta.
Hani bazen sabah erkenden yola koyulursunuz da araba durduk yere teklemeye başlar ya, işte o an bu kod düşer ekranımıza.
Manifold mutlak basınç sensöründen gelen o sinyaller bir türlü tutmaz, beyin şaşırır kalır ne yapacağını...
Acaba kablolarda minik bir kopukluk mu var, yoksa sensörün kendisi mi yoruldu artık?
Hava akışını düzenleyen o gizli kahramanlar görevini yapamaz olduğunda motor da adeta nefessiz kalır.
Kimi zaman sadece soketini çıkarıp temizlemek yeter de artar bile, kimi zaman da yenisiyle değiştirmek şart olur.
Usta ellerin direksiyona geçip o arıza tespit cihazını bağlamasını beklerken içimizden bir "Eyvah" geçer hep.
Aslında her arıza arabanın bizimle konuşma biçimidir, kulak vermek gerekir biraz.
Siz hiç kaputu açıp da o sıcak demir yığınının içinde kaybolduğunuz anlar yaşadınız mı?
Bağlantı kablolarını şöyle bir yoklamak, oksitlenen yerleri zımparalamak bazen tüm meseleyi çözer atar.
Tabii sensör arızası derinlerde bir yerdeyse parça değişimi kaçınılmaz bir sondur.
Garajın inceden kokan mazot ve çay kokulu o samimi havasında beklerken düşünürüz, makineler de insanlar gibi yorulur neticede...
Düzenli bakım yapmamış olmanın o suçluluk duygusu sarar içimizi birden.
Oysa biraz özen, biraz dikkat bu kodların hiç doğmamasını sağlardı belki de.
Yola devam etmek istiyorsak arabanın bu sessiz çığlığını kulak arkası etmemeliyiz asla.
Kontrolü elden bırakmadan, sakin kafayla üstesinden gelinemeyecek hiçbir mekanik sorun yoktur şu hayatta.
