Eren Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gebeliğin o en heyecanlı, en beklenmedik anlarından biridir o an; birdenbire nefesin kesilir gibi olur, insan, "Acaba içerideki ufaklık yer mi bırakmadı?" diye düşünmeden edemez.
Hamilelik, varken yoktan var olan bir mucize tabii ama vücut da bu tempoya ayak uydurmakta bazen zorlanıyor canım, e haliyle ciğerler de nasibini alıyor bu durumdan.
Progesteron hormonu çılgınlar gibi yükselince beyin solunum merkezine "biraz daha hızlı çalış" komutu veriyor, kadın da daha henüz ortada hiçbir şey yokken bile soluk soluğa kalabiliyor birdenbire.
Büyüyen rahmin diyaframı yukarı doğru ittirmesiyle işler iyice sarpa sarıyor zaten; yahu alt tarafı üç kat merdiven çıkacaksın, adamı maraton koşmuş gibi pestilini çıkarıyor bu durum vallahi billahi.
Bazen otururken bile insan kendini nefessiz hissediyor, camı açıp derin bir nefes almak istiyor ama o ferahlık hissi bir türlü gelmiyor işte...
Aslında bu durumların çok büyük bir kısmı gayet normal, yani doktorlar da muayenede "endişelenmeyin, bebek de yer açmaya çalışıyor" diyerek rahatlatıyor zaten anneleri.
Yine de ani başlayan göğüs ağrıları, dudaklarda morarma veya kalp çarpıntısı eşlik ediyorsa işin rengi değişir; işte o noktada "sakın ihmal etmeyin, hemen doktorun yolunu tutun" demek lazım.
Soluk alıp verirken zorlanmak hamileliğin fıtratında var biraz; yavaşlamak, o ağır tempolu koşturmacalara bir süre ara vermek en iyisi sanırım.
Geceleri yatarken sol tarafa uzanmak, yastıklarla destek almak falan biraz olsun rahatlatıyor insanı, tabii her bünye bir değil sonuçta.
Doktor kontrolünde yapılan hafif yürüyüşler hem nefes kapasitesini artırır hem de o bitmek bilmeyen şişkinlik hissine iyi gelir, ne de olsa hareket hayattır.
Hamilelik, varken yoktan var olan bir mucize tabii ama vücut da bu tempoya ayak uydurmakta bazen zorlanıyor canım, e haliyle ciğerler de nasibini alıyor bu durumdan.
Progesteron hormonu çılgınlar gibi yükselince beyin solunum merkezine "biraz daha hızlı çalış" komutu veriyor, kadın da daha henüz ortada hiçbir şey yokken bile soluk soluğa kalabiliyor birdenbire.
Büyüyen rahmin diyaframı yukarı doğru ittirmesiyle işler iyice sarpa sarıyor zaten; yahu alt tarafı üç kat merdiven çıkacaksın, adamı maraton koşmuş gibi pestilini çıkarıyor bu durum vallahi billahi.
Bazen otururken bile insan kendini nefessiz hissediyor, camı açıp derin bir nefes almak istiyor ama o ferahlık hissi bir türlü gelmiyor işte...
Aslında bu durumların çok büyük bir kısmı gayet normal, yani doktorlar da muayenede "endişelenmeyin, bebek de yer açmaya çalışıyor" diyerek rahatlatıyor zaten anneleri.
Yine de ani başlayan göğüs ağrıları, dudaklarda morarma veya kalp çarpıntısı eşlik ediyorsa işin rengi değişir; işte o noktada "sakın ihmal etmeyin, hemen doktorun yolunu tutun" demek lazım.
Soluk alıp verirken zorlanmak hamileliğin fıtratında var biraz; yavaşlamak, o ağır tempolu koşturmacalara bir süre ara vermek en iyisi sanırım.
Geceleri yatarken sol tarafa uzanmak, yastıklarla destek almak falan biraz olsun rahatlatıyor insanı, tabii her bünye bir değil sonuçta.
Doktor kontrolünde yapılan hafif yürüyüşler hem nefes kapasitesini artırır hem de o bitmek bilmeyen şişkinlik hissine iyi gelir, ne de olsa hareket hayattır.
