Osman Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Ağustos ayının o kör edici, asfaltı eriten öğle vakitlerinde kaputu kaldırıp parlayan yıldıza baktığımda, makinenin adeta derin bir nefes almakta zorlandığını bizzat kendi ellerimle hissetmişimdir; o kusursuz mühendisliğin, Stuttgart'ın serin rüzgarlarına alışmış o asil aksamın, bizim Akdeniz'in bu acımasız sıcağında nasıl da bocaladığını görmek eski bir gazeteci olarak her zaman içimi acıt-tı, belki de teknolojinin bile bir yere kadar direnebildiğinin en net kanıtıdır bu.
Termometreler kırk derecenin üzerine tırmandığında, o devasa ızgaradan içeriye dolan kavurucu hava motor bloğunu adeta bir fırına çevirir, işte tam o an içerideki sensörler beyne yanlış sinyaller göndermeye başlar ve o saatte o muazzam performans bir anda buharlaşıverir; aslında motor kendini korumaya çalışırken yorulur, yani o Alman disiplini bizim coğrafyanın bu deli sıcağına çarpıp adeta pert olur, ne yaparsan yap o metal genleşir ve o hassas toleranslar birbirine sürtünmeye başlar...
Rölantide beklerken gösterge panelindeki o hafif titremeyi hissettiğin o saniyede aslında içerideki yakıt pompası ile ecusu arasında görünmez bir kavga yaşanmaktadır, çünkü sıcak mazotu veya benzinliği içine çeken sistem artık bildiğimiz gibi çalışmaz; sen direksiyon başında sabırla kargonun gelmesini beklerken ya da ışıkların yeşile dönmesini kollarken, kaputun altındaki o zavallı fanlar son devirde döner ama nafile, o sıcak havayı yine içeri üfler durur.
Eski tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim ki bu Almanlar arabayı yaparken bizim bu betonlaşmış, asfaltı güneşte pişen şehirlerimizi hesaba katmıyorlar; o yüzden marşa bastığın o an motorun gidişatından bile anlaşılır o günkü sıcaklığın şiddeti, bazen marş basar gibi yapıp uzun uzun düşünür, sanki ben bu sıcakta çalışmak zorunda mıyım der gibi homurdanır...
Bir sabah Bodrum yolunda o meşhur rampayı tırmanırken birdenbire su ibresinin o tehlikeli kırmızıya doğru yavaşça tırmandığını gördüğümde damarlarımdaki kanın çekildiğini hatırlıyorum; o lüks sedan sanki şımarık bir çocuk gibi kaprisi tutmuşçasına yürümek istememiş, klavyenin başında değil de direksiyonun başında insanı yaşlandıran o cinsten bir krizle baş başa bırakmıştı beni, oysa bakımlarını eksiksiz yaptırmıştım, sorun tamamen doğanın o demirden makinene koyduğu bu acımasız sınırlamaydı.
Yaz aylarında bu arabalara binecekseniz eğer kaput izolasyonunu mutlaka gözden geçirmelisiniz çünkü oradaki orijinal keçeler bizim güneşin altında resmen kavrulup kömürleşiyor; sıcak havayı dışarıda tutması gereken o parçalar aksine sıcağı içine hapsettiği için o harika motor kendi nükleer reaktörünün ısısıyla baş başa kalıyor, yani neyle müjdeleyim ki sana, bazen en pahalı parça bile en basit termal hatadan ötürü seni yolda bırakabiliyor.
Günün sonunda o yıldızlı amblemin hakkını vermek istiyorsan, bu sıcak memleketin asfaltında ona biraz daha toleranslı yaklaşacaksın, sabahın serinliğinde koşturduğun gibi öğle güneşinin alnında o makinayı sıkıştırmayacaksın; insan kendi bedenine ne kadar dikkat ediyorsa o Alman mühendisliğine de bu coğrafyada o kadar özen göstermek zorunda, yoksa o havalı göstergeler bir anda kararıverir ve sen kendini şose kenarında su bidonuyla baş başa bulursun...
Termometreler kırk derecenin üzerine tırmandığında, o devasa ızgaradan içeriye dolan kavurucu hava motor bloğunu adeta bir fırına çevirir, işte tam o an içerideki sensörler beyne yanlış sinyaller göndermeye başlar ve o saatte o muazzam performans bir anda buharlaşıverir; aslında motor kendini korumaya çalışırken yorulur, yani o Alman disiplini bizim coğrafyanın bu deli sıcağına çarpıp adeta pert olur, ne yaparsan yap o metal genleşir ve o hassas toleranslar birbirine sürtünmeye başlar...
Rölantide beklerken gösterge panelindeki o hafif titremeyi hissettiğin o saniyede aslında içerideki yakıt pompası ile ecusu arasında görünmez bir kavga yaşanmaktadır, çünkü sıcak mazotu veya benzinliği içine çeken sistem artık bildiğimiz gibi çalışmaz; sen direksiyon başında sabırla kargonun gelmesini beklerken ya da ışıkların yeşile dönmesini kollarken, kaputun altındaki o zavallı fanlar son devirde döner ama nafile, o sıcak havayı yine içeri üfler durur.
Eski tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim ki bu Almanlar arabayı yaparken bizim bu betonlaşmış, asfaltı güneşte pişen şehirlerimizi hesaba katmıyorlar; o yüzden marşa bastığın o an motorun gidişatından bile anlaşılır o günkü sıcaklığın şiddeti, bazen marş basar gibi yapıp uzun uzun düşünür, sanki ben bu sıcakta çalışmak zorunda mıyım der gibi homurdanır...
Bir sabah Bodrum yolunda o meşhur rampayı tırmanırken birdenbire su ibresinin o tehlikeli kırmızıya doğru yavaşça tırmandığını gördüğümde damarlarımdaki kanın çekildiğini hatırlıyorum; o lüks sedan sanki şımarık bir çocuk gibi kaprisi tutmuşçasına yürümek istememiş, klavyenin başında değil de direksiyonun başında insanı yaşlandıran o cinsten bir krizle baş başa bırakmıştı beni, oysa bakımlarını eksiksiz yaptırmıştım, sorun tamamen doğanın o demirden makinene koyduğu bu acımasız sınırlamaydı.
Yaz aylarında bu arabalara binecekseniz eğer kaput izolasyonunu mutlaka gözden geçirmelisiniz çünkü oradaki orijinal keçeler bizim güneşin altında resmen kavrulup kömürleşiyor; sıcak havayı dışarıda tutması gereken o parçalar aksine sıcağı içine hapsettiği için o harika motor kendi nükleer reaktörünün ısısıyla baş başa kalıyor, yani neyle müjdeleyim ki sana, bazen en pahalı parça bile en basit termal hatadan ötürü seni yolda bırakabiliyor.
Günün sonunda o yıldızlı amblemin hakkını vermek istiyorsan, bu sıcak memleketin asfaltında ona biraz daha toleranslı yaklaşacaksın, sabahın serinliğinde koşturduğun gibi öğle güneşinin alnında o makinayı sıkıştırmayacaksın; insan kendi bedenine ne kadar dikkat ediyorsa o Alman mühendisliğine de bu coğrafyada o kadar özen göstermek zorunda, yoksa o havalı göstergeler bir anda kararıverir ve sen kendini şose kenarında su bidonuyla baş başa bulursun...
