Mustafa Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sessizce yutkunmayı denediğin o ıssız geceyi hatırlıyor musun, hani boğazına birden bir taş oturmuş gibi hissettiğin anı? İşte o gün doktor elindeki ultrason jelini boynuna sürerken aslında hayatının küçük bir virajına geldiğini anlıyorsun... Boynumuzun tam ortasında, o minik kelebeğin kanat çırpışları durulduğunda ya da fazla büyüyüp nefesimizi kestiğinde, yolumuz ne yazık ki o neşterin soğuk yüzüne düşüyor. Vallahi insan ilk duyduğunda dize kadar titriyor abi, "Boynumu mu kesecekler yani?" diye içten içe bir ürperti sarıyor bünyeyi, yalan yok. Ama inan bana, o ameliyat masası korkulduğu gibi karanlık bir kuyu değil, aksine seni yeniden o ferah nefeslere kavuşturacak sakin bir liman.
Soğuk ameliyathanenin kapısı önünde bekleşen o çaresiz bakışlar, neşter seslerinin yankılandığı o bembeyaz steril koridorlar... Anestezi uzmanı koluna o küçük iğneyi yapıp "Hadi bakalım, güzel şeyler düşün" dediğinde, daha içinden üçe kadar bile sayamadan derin bir uykuya dalıyorsun zaten. Ne bir acı hissediyorsun ne de o an orada ne olup bittiğini biliyorsun. Uzman eller boynunun alt kısmına, tam o doğal deri kıvrımının arasına incelikle küçük bir çizik atıyor; yani öyle kocaman, korkunç bir yara izi falan kalmıyor sonrasında, için rahat olsun. Bazen o kelebeğin tek kanadını alıyorlar, bazen de tamamını söküp çıkarıyorlar oradan...
Ameliyat esnasında ses tellerin zarar görmesin diye uygulanan o hassas nöromonitörizasyon teknolojisi var ya, işte o bizim en büyük kurtarıcımız. Doktorlar o küçücük sinirlerin etrafında adeta bir nakış gibi, Oya işler gibi ilmek ilmek çalışıyorlar vallahi. Sesin kısılacak mı, bir daha eski gibi konuşamayacak mısın korkusu sarıyor insanı bilmez miyim... Hiç korkma, işinin ehli bir cerrah o sinirleri öyle bir koruyor ki ameliyattan çıkınca yine eskisi gibi şakıyorsun. Tabii ilk gün biraz boğazda takılma hissi, hafif bir ses çatallanması olmuyor değil ama geçip gidiyor hepsi.
Peki ya o ameliyat bittikten sonraki ilk sabah, uyanıp da yatakta hafifçe doğrulduğun o ânın rahatlığı? Boynunda küçük bir direnle uyanabilirsin, hani şu içeride biriken sıvıyı dışarı atan o şeffaf ince boru... Amma velakin sakın panik yapma, ertesi gün onu oradan tereyağından kıl çeker gibi çekip alıyorlar ve ruhun bile duymuyor. Boynunu çok fazla geriye atmadan, biraz nazikçe hareket ettirmen gerekecek bir süre; kendimden biliyorum, insan ilk gün kafasını bile çevirmeye korkuyor ama yavaş yavaş, tatlı tatlı açılıyorsun işte.
İşin en tatlı, en huzurlu kısmı ise hastaneden taburcu olup evindeki o yumuşacık yastığa başını koyduğun an galiba. Bez gitti diye vücudun hormonal dengesi biraz şaşıracak tabii, artık o kelebeğin yapamadığı işi sabahları aç karnına içeceğin minicik bir hap üstlenecek... E n'apalım yani, ömür boyu her sabah bir küçük hap yutmak boynunda kocaman bir kitleyle yaşamaktan bin kat daha iyi değil mi? Kendine biraz zaman ver, vücudunun bu yeni düzene alışmasına izin ver ve o her gün boğazını sıkan yükten kurtulduğun için derin bir nefes alıp şükret...
Soğuk ameliyathanenin kapısı önünde bekleşen o çaresiz bakışlar, neşter seslerinin yankılandığı o bembeyaz steril koridorlar... Anestezi uzmanı koluna o küçük iğneyi yapıp "Hadi bakalım, güzel şeyler düşün" dediğinde, daha içinden üçe kadar bile sayamadan derin bir uykuya dalıyorsun zaten. Ne bir acı hissediyorsun ne de o an orada ne olup bittiğini biliyorsun. Uzman eller boynunun alt kısmına, tam o doğal deri kıvrımının arasına incelikle küçük bir çizik atıyor; yani öyle kocaman, korkunç bir yara izi falan kalmıyor sonrasında, için rahat olsun. Bazen o kelebeğin tek kanadını alıyorlar, bazen de tamamını söküp çıkarıyorlar oradan...
Ameliyat esnasında ses tellerin zarar görmesin diye uygulanan o hassas nöromonitörizasyon teknolojisi var ya, işte o bizim en büyük kurtarıcımız. Doktorlar o küçücük sinirlerin etrafında adeta bir nakış gibi, Oya işler gibi ilmek ilmek çalışıyorlar vallahi. Sesin kısılacak mı, bir daha eski gibi konuşamayacak mısın korkusu sarıyor insanı bilmez miyim... Hiç korkma, işinin ehli bir cerrah o sinirleri öyle bir koruyor ki ameliyattan çıkınca yine eskisi gibi şakıyorsun. Tabii ilk gün biraz boğazda takılma hissi, hafif bir ses çatallanması olmuyor değil ama geçip gidiyor hepsi.
Peki ya o ameliyat bittikten sonraki ilk sabah, uyanıp da yatakta hafifçe doğrulduğun o ânın rahatlığı? Boynunda küçük bir direnle uyanabilirsin, hani şu içeride biriken sıvıyı dışarı atan o şeffaf ince boru... Amma velakin sakın panik yapma, ertesi gün onu oradan tereyağından kıl çeker gibi çekip alıyorlar ve ruhun bile duymuyor. Boynunu çok fazla geriye atmadan, biraz nazikçe hareket ettirmen gerekecek bir süre; kendimden biliyorum, insan ilk gün kafasını bile çevirmeye korkuyor ama yavaş yavaş, tatlı tatlı açılıyorsun işte.
İşin en tatlı, en huzurlu kısmı ise hastaneden taburcu olup evindeki o yumuşacık yastığa başını koyduğun an galiba. Bez gitti diye vücudun hormonal dengesi biraz şaşıracak tabii, artık o kelebeğin yapamadığı işi sabahları aç karnına içeceğin minicik bir hap üstlenecek... E n'apalım yani, ömür boyu her sabah bir küçük hap yutmak boynunda kocaman bir kitleyle yaşamaktan bin kat daha iyi değil mi? Kendine biraz zaman ver, vücudunun bu yeni düzene alışmasına izin ver ve o her gün boğazını sıkan yükten kurtulduğun için derin bir nefes alıp şükret...
