Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Debriyaja sonuna kadar bassanız da o vites kolu ikinci dişliye bir türlü yanaşmıyorsa, direksiyon başındaki o çaresizlik hissini çok iyi bilirim. Sabahın köründe yola çıkmışsınızdır, motor henüz ısınmıştır ve tam hızlanacakken o can sıkıcı "cırt" sesiyle irkilirsiniz. İkiye geçmeyen vites, aslında arabanızın size gizliden gizliye gönderdiği bir imdat çağrısıdır. Bazen sadece küçük bir ayarsızlık, bazen de şanzımanın derinliklerinde bir yerlerde can çekişen bir senkromeç halkası... İnat etmeyin, zorlamayın.
Şanzıman yağı deyip geçiyoruz ama o kapkara sıvının eksikliği hayatı kabusa çevirmeye tek başına yeter. Kutunun içindeki dişliler adeta birer metal savaşı verirken, onları sakinleştiren ve pürüzsüzce birbirine kavuşturan tek şey o yağın kalitesidir. En son ne zaman değiştirdiniz, ya da hiç kontrol ettiniz mi? Şüpheniz varsa ilk iş alt kapağa bir baktırın; çünkü kuru çalışan bir şanzıman, sürücüsüne en çok ikinci viteste ihanet eder.
Debriyaj pedalının o eski, diri hissini kaybetmesi de bu derdin en sinsi ortaklarından biridir kuşkusuz. Pedala bastığınızda hidrolik sistem görevini tam yapmıyorsa, baskı balata volandan yeterince ayrılamaz. Haliyle siz kolu ikiye çekmeye çalışırken dişliler hala çılgın gibi dönmeye devam ediyordur. Sorun belki de şanzımanın kendisinde bile değildir, sadece küçük bir merkez silindir kaçırıyordur...
Sürücü kursunda öğretilen o sert vites geçişleri, aradan yıllar geçse de şanzımanın hafızasında kara bir leke olarak kalır. Özellikle devir ayarını tutturamadan, tabiri caizse "küt küt" vites küçültmeler zamanla o narin senkromeçleri bitirir. İkinci vitesin günahı ne derseniz, şehir içinde en çok onun canını okuyoruz. Hızlanırken de yavaşlarken de hep o devrededir, en çok o yorulur.
Vites kulesinin altındaki o minik bağlantı rotları gevşediyse, siz içeride kolu ikiye aldığınızı sanırsınız ama alttaki mekanizma hedefe ulaşamamıştır. Mekanik yorgunluk dedikleri şey tam olarak bu; zamanla aşınan plastik burçlar yüzünden vites yolları birbirine karışır. Ustanın yanına gittiğinizde hemen "şanzıman inecek" diyenlere kulak asmadan önce, şu vites mekanizmasının ayarlarına bir göz attırın derim. Masrafı katlamanın alemi yok.
Şanzıman yağı deyip geçiyoruz ama o kapkara sıvının eksikliği hayatı kabusa çevirmeye tek başına yeter. Kutunun içindeki dişliler adeta birer metal savaşı verirken, onları sakinleştiren ve pürüzsüzce birbirine kavuşturan tek şey o yağın kalitesidir. En son ne zaman değiştirdiniz, ya da hiç kontrol ettiniz mi? Şüpheniz varsa ilk iş alt kapağa bir baktırın; çünkü kuru çalışan bir şanzıman, sürücüsüne en çok ikinci viteste ihanet eder.
Debriyaj pedalının o eski, diri hissini kaybetmesi de bu derdin en sinsi ortaklarından biridir kuşkusuz. Pedala bastığınızda hidrolik sistem görevini tam yapmıyorsa, baskı balata volandan yeterince ayrılamaz. Haliyle siz kolu ikiye çekmeye çalışırken dişliler hala çılgın gibi dönmeye devam ediyordur. Sorun belki de şanzımanın kendisinde bile değildir, sadece küçük bir merkez silindir kaçırıyordur...
Sürücü kursunda öğretilen o sert vites geçişleri, aradan yıllar geçse de şanzımanın hafızasında kara bir leke olarak kalır. Özellikle devir ayarını tutturamadan, tabiri caizse "küt küt" vites küçültmeler zamanla o narin senkromeçleri bitirir. İkinci vitesin günahı ne derseniz, şehir içinde en çok onun canını okuyoruz. Hızlanırken de yavaşlarken de hep o devrededir, en çok o yorulur.
Vites kulesinin altındaki o minik bağlantı rotları gevşediyse, siz içeride kolu ikiye aldığınızı sanırsınız ama alttaki mekanizma hedefe ulaşamamıştır. Mekanik yorgunluk dedikleri şey tam olarak bu; zamanla aşınan plastik burçlar yüzünden vites yolları birbirine karışır. Ustanın yanına gittiğinizde hemen "şanzıman inecek" diyenlere kulak asmadan önce, şu vites mekanizmasının ayarlarına bir göz attırın derim. Masrafı katlamanın alemi yok.
