Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Sürtünmenin o sessiz ve inceden inceye ilerleyen kurbanıdır metal, hele ki fren diskleri söz konusu olduğunda bu durum neredeyse kaçınılmaz bir kader gibi üzerimize çöker. Direksiyonun o garip, hafiften huzursuz eden titremesi aslında yola çıkarken arabanın size fısıldadığı ilk isyandır... Kim bilir belki de çoktan değişmesi gerekiyordu o balataların, geç kaldık yine.
Fren pedalına basarsınız da o ayağınızın altındaki tüy gibi his bir anda sertleşip dalgalanmaya başlar ya, işte o an anlarsınız disklerin eğrildiğini. Aslında sadece metal yorulmaz orada, sürücünün sabrı da törpülenir her duruşta; yahu insan her kırmızı ışıkta gerilir mi? Geriliyor işte, çaresi yok, parayı balataya veririz de diske gelince hep bir "idare eder" lüksü ararız kendimizde.
Sıcak bir yaz günü otoyolda saatlerce yol aldıktan sonra birdenbire bastığınız o derin su birikintisi var ya, işte diskin en büyük ezeli düşmanı tam olarak odur. Ani sıcaklık değişimleri çeliği şaşırtır, yamultur, o kusursuz düz yüzey bir anda dalga dalga olur... Sonra da başlar tabii direksiyon omuzlarınıza vurmaya her frende; kimyası bozuluyor aletin, metal hafızasını kaybediyor resmen.
Yılda kaç kere kontrol ettiriyoruz ki ellerimizi direksiyondan çekip o disklerin kalınlığına baktırıyoruz? Servise girince ustaya "bak bakalım idare eder mi daha" demekten başka ne yapıyoruz ki... Oysa disk dediğin dediğim dediktir, inceldi mi affetmez, bir gün o ani fren anında "ben bittim" der ve o pedal boşa düşer.
Balata kalitesi diye bir gerçeğimiz var bir de, ucuzuna kaçınca diskin ömrünü bizzat biz törpülemiş oluyoruz ellerimizle. Yan sanayi parça taktırıp "ne olacak altı üstü demir parçası" demek var ya, en büyük yanılgı odur işte; o demir senin canını taşıyor, farkında mısın... Tasarruf edeyim derken ömrümüzden yiyoruz biraz da, durmayı bilmeyen araba zaten araba değildir zaten.
Fren pedalına basarsınız da o ayağınızın altındaki tüy gibi his bir anda sertleşip dalgalanmaya başlar ya, işte o an anlarsınız disklerin eğrildiğini. Aslında sadece metal yorulmaz orada, sürücünün sabrı da törpülenir her duruşta; yahu insan her kırmızı ışıkta gerilir mi? Geriliyor işte, çaresi yok, parayı balataya veririz de diske gelince hep bir "idare eder" lüksü ararız kendimizde.
Sıcak bir yaz günü otoyolda saatlerce yol aldıktan sonra birdenbire bastığınız o derin su birikintisi var ya, işte diskin en büyük ezeli düşmanı tam olarak odur. Ani sıcaklık değişimleri çeliği şaşırtır, yamultur, o kusursuz düz yüzey bir anda dalga dalga olur... Sonra da başlar tabii direksiyon omuzlarınıza vurmaya her frende; kimyası bozuluyor aletin, metal hafızasını kaybediyor resmen.
Yılda kaç kere kontrol ettiriyoruz ki ellerimizi direksiyondan çekip o disklerin kalınlığına baktırıyoruz? Servise girince ustaya "bak bakalım idare eder mi daha" demekten başka ne yapıyoruz ki... Oysa disk dediğin dediğim dediktir, inceldi mi affetmez, bir gün o ani fren anında "ben bittim" der ve o pedal boşa düşer.
Balata kalitesi diye bir gerçeğimiz var bir de, ucuzuna kaçınca diskin ömrünü bizzat biz törpülemiş oluyoruz ellerimizle. Yan sanayi parça taktırıp "ne olacak altı üstü demir parçası" demek var ya, en büyük yanılgı odur işte; o demir senin canını taşıyor, farkında mısın... Tasarruf edeyim derken ömrümüzden yiyoruz biraz da, durmayı bilmeyen araba zaten araba değildir zaten.
