Ahmet Usta
Kayıtlı Kullanıcı
Gecenin bir yarısı sessizliği bölen o kuru, inatçı öksürük sesini bilirsiniz... Hani insanın içine bir yumru oturtur, yatağın içinde öylece dikilip dinletir kendisini. İşte bizim çocuklarda ilk fark ettiğimiz, belki de konduramadığımız o ilk işaret genelde bu uykusuz gecelerle başlıyor. Büyükler gibi "göğsüm sıkışıyor" diyemiyorlar ki ufaklıklar, sadece tıkanıyorlar işte. Koşup oynarken akranlarından biraz daha çabuk yorulup kenara çekiliyorsa bir çocuk, durup bir bakmak lazım aslında. Yaşayıp gidiyoruz, mevsim geçişidir diyoruz ama bazen o bitmek bilmeyen halsizliklerin altından bambaşka bir hikaye çıkıveriyor...
Göğüs kafesinin altındaki o küçücük körüklerin nasıl zorlandığını anlamak için bazen sadece dikkatli bir göz yetiyor. Nefes alırken o minik kaburgaların arasının içeriye doğru çekildiğini fark ettiniz mi hiç, hani sanki bütün vücuduyla nefes almaya çalışır gibi? Vallahi insan izlerken kendisi nefessiz kalıyor, içi eziliyor. Hele o hırıltı... Islık sesine benzer, incecik, derinden gelen bir fısıltı gibi yayılıyor odaya. Biz büyükler astımı hep böyle büyük krizler, nefes darlıkları gibi hayal ederiz kafamızda ama çocuk dünyasında işler hiç de öyle yürümüyor işte.
Bazen sadece basit bir nezle sanıyoruz, hani şu okullardan taşınan bitmek bilmeyen kış hastalıkları var ya. Ama bakıyorsunuz, herkes iyileşmiş, bizimkinin burnu hala tıkalı, öksürük derseniz yakasını bir türlü bırakmıyor. Acaba alerjik bir şeyler mi var, yoksa bu çocuk gerçekten nefes almakta mı zorlanıyor diye düşünmeden edemiyor insan... İnatçı, haftalarca süren ve her soğuk algınlığında göğse inen o bildik tablo. İster istemez bir şüphe düşüyor insanın içine, acaba demekten alamıyor kendini insan.
Birlikte koştururken, oyun parkının ortasında aniden yavaşlayan o adımlara iyi bakın derim. Arkadaşları koşturmaya devam ederken o neden durup dizlerine dayanıyor dersiniz? Yaşıtları gibi kahkahalarla gülerken birden öksürük krizine boğulan bir çocuk gördüyseniz, ne demek istediğimi çok iyi anlarsınız abi ya. Vücut bir şekilde sinyal veriyor aslında, "ben buradayım ve şu an zorlanıyorum" diyor sessizce. Bizim görevimiz de galiba o sessiz çığlıkları, o yarım kalan oyunları doğru okuyabilmekten geçiyor.
Yemek yerken ya da konuşurken cümlenin ortasında nefes nefese kalıp duraklamalar başlamışsa... Hani o heyecanla bir şeyler anlatırken birden durup derin bir nefes çekmeye çalışırlar ya içinize işler. Sadece ciğerler değil ki, çocuğun tüm neşesi, enerjisi o görünmez yükün altında eziliyor sanki. Bir bakıyorsunuz o neşeli çocuk gitmiş, yerine köşesinde sessizce oturan, halsiz bir ufaklık gelmiş. Anlamak, hissetmek ve o minik omuzlardaki yükü hafifletmek için geç kalmamak gerekiyor galiba.
Göğüs kafesinin altındaki o küçücük körüklerin nasıl zorlandığını anlamak için bazen sadece dikkatli bir göz yetiyor. Nefes alırken o minik kaburgaların arasının içeriye doğru çekildiğini fark ettiniz mi hiç, hani sanki bütün vücuduyla nefes almaya çalışır gibi? Vallahi insan izlerken kendisi nefessiz kalıyor, içi eziliyor. Hele o hırıltı... Islık sesine benzer, incecik, derinden gelen bir fısıltı gibi yayılıyor odaya. Biz büyükler astımı hep böyle büyük krizler, nefes darlıkları gibi hayal ederiz kafamızda ama çocuk dünyasında işler hiç de öyle yürümüyor işte.
Bazen sadece basit bir nezle sanıyoruz, hani şu okullardan taşınan bitmek bilmeyen kış hastalıkları var ya. Ama bakıyorsunuz, herkes iyileşmiş, bizimkinin burnu hala tıkalı, öksürük derseniz yakasını bir türlü bırakmıyor. Acaba alerjik bir şeyler mi var, yoksa bu çocuk gerçekten nefes almakta mı zorlanıyor diye düşünmeden edemiyor insan... İnatçı, haftalarca süren ve her soğuk algınlığında göğse inen o bildik tablo. İster istemez bir şüphe düşüyor insanın içine, acaba demekten alamıyor kendini insan.
Birlikte koştururken, oyun parkının ortasında aniden yavaşlayan o adımlara iyi bakın derim. Arkadaşları koşturmaya devam ederken o neden durup dizlerine dayanıyor dersiniz? Yaşıtları gibi kahkahalarla gülerken birden öksürük krizine boğulan bir çocuk gördüyseniz, ne demek istediğimi çok iyi anlarsınız abi ya. Vücut bir şekilde sinyal veriyor aslında, "ben buradayım ve şu an zorlanıyorum" diyor sessizce. Bizim görevimiz de galiba o sessiz çığlıkları, o yarım kalan oyunları doğru okuyabilmekten geçiyor.
Yemek yerken ya da konuşurken cümlenin ortasında nefes nefese kalıp duraklamalar başlamışsa... Hani o heyecanla bir şeyler anlatırken birden durup derin bir nefes çekmeye çalışırlar ya içinize işler. Sadece ciğerler değil ki, çocuğun tüm neşesi, enerjisi o görünmez yükün altında eziliyor sanki. Bir bakıyorsunuz o neşeli çocuk gitmiş, yerine köşesinde sessizce oturan, halsiz bir ufaklık gelmiş. Anlamak, hissetmek ve o minik omuzlardaki yükü hafifletmek için geç kalmamak gerekiyor galiba.
